Playboy Flashback: Θέμος Αναστασιάδης

Στο σημερινό throwback, θυμόμαστε την συνέντευξη του εκδότη-παρουσιαστή-δημοσιογράφου στο ελληνικό Playboy.

Νίκος Αντωνιάδης

22 Ιανουαρίου 2019. Η είδηση του θανάτου του Θέμου Αναστασιάδη πέφτει σαν κεραυνός εν αιθρία στα δημοσιογραφικά θεωρεία. Ο επιτυχημένος παρουσιαστής, εκδότης και δημοσιογράφος χάνει την μάχη με τον θάνατο βυθίζοντας στο πένθος συγγενείς, φίλους και συνεργάτες. Εκκεντρικός, ξεχωριστός, με φανατικούς φίλους αλλά και ορκισμένους εχθρούς, ο Θέμος κατάφερε να αφήσει το δικό του στίγμα στα ελληνικά media. Στο σημερινό Flashback, το Playboy Greece κάνει μία αναδρομή στον Μάρτιο του 1996 και θυμάται την συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο ίδιος στο περιοδικό μας και στον δημοσιογράφο Νίκο Αντωνιάδη.

Υπάρχουν οι κατηγορίες του τύπου «ότι αυτό που κάνετε δεν είναι δημοσιογραφία».

Δεν ασχολούμαι με κανέναν καραγκιόζη. Σκασίλα μου πόσοι το λένε. Σκασίλα μου αν κάποια μέρα δεν κάνω δημοσιογραφία. Εγώ δεν γεννήθηκα με καμιά ταμπέλα που να λέει «δημοσιογράφος», ούτε είμαι περήφανος να με λένε δημοσιογράφο, αλλά ούτε και ντρέπομαι να με λένε δημοσιογράφο.

Υπάρχει μια σειρά πραγμάτων που σας κάνουν να ντρέπεστε;

Η αλήθεια είναι ότι έχω μια σειρά από πράγματα που με κάνουν να ντρέπομαι (γελάει) αλλά, αν είμαι δημοσιογράφος ή όχι, χεστήκαμε. Αυτά είναι για κομπλεξικούς.

Υπάρχουν εποχές που πρέπει να πορεύεσαι αντίθετα με το ρεύμα. Εγώ προτιμώ να είμαι έξω από το ρεύμα και να πηγαίνω κόντρα σε αυτό.

Πώς σκεφτόσασταν τον εαυτό σας;

Ήθελα να κάνω τα πάντα. Μέχρι τα 14 χρόνια μου ήμουν ένα ήσυχο παιδί. Κατόπιν έκανα μια έκρηξη, απογειώθηκα, σηκώθηκα κι έφυγα από το σπίτι στα μέσα της σχολικής χρονιάς, ήθελα να γίνω αντάρτης στα βουνά και να ρίξω τη Χούντα. Μετά μπήκα ως παιδίσκος στην τάξη του αντιδικτατορικού αγώνα, αλλά ευτυχώς δεν πρόλαβαν να με συλλάβουν γιατί έπεσε η Χούντα, και πέρασα όλα τα στάδια της νεότητας σε πολιτικές οργανώσεις, ως τα 20, μέχρι που είχα την ευτυχία -κι αυτό το λέω πολύ σοβαρά- να ασχοληθώ με τη δημοσιογραφία.

Ό,τι κάνετε και γράφετε, το κάνετε για πάρτη σας ή για τον κόσμο;

Για πάρτη μου.

Ο κόσμος δεν σας νοιάζει καθόλου;

Με νοιάζει, αλλά την ώρα της δουλειάς φροντίζω να γράφω και να λέω αυτό που νιώθω εγώ. Εκ των πραγμάτων, όμως, κατόπιν καταλαβαίνεις αν αυτό που κάνεις έχει μια αποδοχή ή δεν έχει. Υπάρχουν εποχές που πρέπει να πορεύεσαι αντίθετα με το ρεύμα. Εγώ προτιμώ να είμαι έξω από το ρεύμα και να πηγαίνω κόντρα σε αυτό.

Νιώθετε πιο σταρ από τους πολιτικούς;

Όχι, και θα ‘μουν χαζός. Εγώ δεν νιώθω τίποτα. Δεν εισπράττω τίποτα από όλο αυτό.

Όσα παίζονται γύρω από το όνομά σας;

Αυτό που εισπράττω είναι το μίσος. Από κει καταλαβαίνω ότι κάτι πρέπει να έχω κάνει. Μπορώ να πω με περηφάνια ότι τα τελευταία 5 χρόνια στην Ελλάδα είμαι ο δημοσιογράφος που μισήθηκε όσο κανένας και αγαπήθηκε όσο πολλοί (γελάει). Αλλά εγώ δεν μασάω τίποτα, γιατί έχω το δικό μου δρόμο και θα πηγαίνω σαν γαϊδούρι.

Μόνιμη μου φαντασίωση ότι ήμουν στην Κου-Κλουξ-Κλαν και με συνέλαβε η Ναόμι Κάμπελ και με τιμώρησε για να μη ξανακάψω ποτέ μου μαύρο.

Έχετε ξεφωνίσει πολύ κόσμο.

Όχι όσο μ’ έχουν ξεφωνίσει. Για πάρα πολύ καιρό είχα αυστηρή συνταγή και την εφαρμόζω ακόμα και σήμερα. Ποτέ δεν έχω χρησιμοποιήσει τη «Μαύρη Τρύπα» για να απαντήσω επί προσωπικού, κι αυτό είναι μια ευλογία για όλους. Γιατί, αν τους πιάσω στο στόμα μου, θα τρέχουν και δεν θα φτάνουν.

Σκέφτεστε να μπείτε στη πολιτική;

Δεν μ’ ενδιαφέρει. Θα ήθελα, όμως, να ζητήσω από το λαό να με ψηφίσει, για να ‘χω το δικαίωμα, όσα λέω και κάνω, να τα κάνω μέσα στη Βουλή. Πω, πω! Κόλαση!

Οδηγός στη ζωή σας υπήρξαν τα προτερήματά σας ή τα ελαττώματά σας;

Σαφώς τα δεύτερα. Τα προτερήματά μου είναι τα ελαττώματά μου. Είμαι λίγο μαλακός με τους ανθρώπους. Με τους συνεργάτες μου προσπαθώ να το παίξω σκληρός αλλά τους τα συγχωρώ όλα και καταλήγω να δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Γιατί σας έχουν εντάξει στην κατηγορία των κυνικών;

Μ’ έχουν βάλει σε πολλές κατηγορίες. Των φασιστοειδών, των χοντρών (γελάει), των μισογύνηδων ακόμα και των ρατσιστών! Μόνιμη μου φαντασίωση ότι ήμουν στην Κου-Κλουξ-Κλαν και με συνέλαβε η Ναόμι Κάμπελ και με τιμώρησε για να μη ξανακάψω ποτέ μου μαύρο. Τώρα τι εννοούν κυνικός; Να λες τα πράγματα με τ’ όνομά τους; Εγώ δεν πιστεύω σε τίποτα και δεν σέβομαι τίποτα. Όλοι οι θεσμοί μού είναι αδιάφοροι.

Υπάρχουν λεπτομέρειες στις γυναίκες που τις κάνουν απωθητικές για εσάς;

Αν φωνάζει, αν είναι υπερδραστήρια, αν μπαίνει σε κάθε πτυχή της ζωής σου, αν έχει ανδρική συμπεριφορά και αν είναι γριά.

Όταν συναντάτε μια γυναίκα για πρώτη φορά, τι προσέχετε πάνω της;

Δεν ξέρω τι να πρωτοκοιτάξω (γελάει). Τα μάτια μου σαρώνουν! Πιο πολύ πάντως με συνεπαίρνει ο αέρας που αποπνέει.

Ναρκωτικά έχετε δοκιμάσει ποτέ;

Απέτυχα. Στην αρχή προσπάθησα να μάθω να καπνίζω. Μου μύριζε. Μετά είπα να καπνίσω χασίς, αλλά απέτυχα και σ’ αυτό. Μετά είπα σε μια παρέα χίπηδων να μου μάθουν το LSD, την ηρωίνη και άλλα. Μόλις είδα ότι χρησιμοποιούν σύριγγα, εξαφανίστηκα. Εδώ δεν έκανα ένεση για εμβόλιο, θα έκανα για την πλάκα μου;

Η μεγαλύτερη φιλοδοξία μου είναι να γράψω το τελευταίο, το ύστατο σχόλιο για την ανθρωπότητα. Είμαι παρά πολύ περίεργος για το ποιο θα είναι αυτό το τέλος.

Θυμάστε το πρώτο κορίτσι που φιλήσατε;

Ναι. Ήταν παιδική μου φίλη. Ήμουν πολύ ερωτευμένος μαζί της και όταν τη φίλησα έκανα να πλύνω το στόμα μου ένα μήνα.

Η Ελλάδα των παιδικών σας χρόνων διαφέρει από τη σημερινή;

Είναι τελείως διαφορετική. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι μεγαλώνοντας θα υπήρχε τόση αγωνία στη ζωή. Τότε φαίνονται όλα εύκολα. Ο άνθρωπος θα μπει στο πανεπιστήμιο, θα μορφωθεί και θα πάει καλά. Όνειρα απατηλά. Ζούμε στην εποχή της αγωνίας.

Αν υπήρχε η μηχανή του χρόνου, σε ποια εποχή θα θέλατε να πάτε;

Σε αρκετές. Θα ήθελα να ζήσω αυτή την υπέροχη περιπέτεια του ανθρώπινου είδους. Η μεγαλύτερη φιλοδοξία μου είναι να γράψω το τελευταίο, το ύστατο σχόλιο για την ανθρωπότητα. Είμαι παρά πολύ περίεργος για το ποιο θα είναι αυτό το τέλος.