Playboy Flashback: Γιώργος Κιμούλης

Η συνέντευξη του γοητευτικού σκηνοθέτη στο ελληνικό Playboy παραμένει διαχρονική. Όπως και ο ίδιος.

Νίκος Αντωνιάδης

Σκηνοθετεί, μετανιώνει, αυτοσαρκάζεται, είναι έτοιμος να πεθάνει κάθε βράδυ πάνω στη σκηνή. Όλα αυτά μαζί με την ίδια ηρεμία που απολαμβάνει ένα μοναχικό περίπατο. Έναν περίπατο που απόλαυσε με την παρέα του Νίκου Αντωνιάδη τον Αύγουστο το 1997 και τον θυμόμαστε στο σημερινό throwback της Πέμπτης. Ήταν η μέρα που ο επιτυχημένος καλλιτέχνης παραχώρησε συνέντευξη στο ελληνικό Playboy και παρακάτω ξεχωρίσαμε τις καλύτερες ατάκες του.

Λένε ότι οι δυσκολότερες συνεντεύξεις είναι αυτές που δίνεις και παίρνεις από τον εαυτό σου.

Όταν δίνω συνεντεύξεις, συνήθως, λέω αυτά που σκέφτομαι. Δεν πιστεύω ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά όταν μιλάς με τον εαυτό σου.

Σας φτάνει το 24ωρο για να κάνετε ό,τι έχετε στο μυαλό σας;

Όχι, κι αυτό είναι το θλιβερό, όταν κανονικά θα έπρεπε ουσιαστικά να μου έφτανε. Πιστεύω ότι υπάρχει ένας υπερκαταναλωτισμός ακόμα και στον τρόπο που χειριζόμαστε το χρόνο και είμαι κι εγώ θύμα του.

Η γοητεία της ζωής βρίσκεται στην ισορροπία ή στο ανισόρροπο;

Πιστεύω ότι βρίσκεται στη δημιουργία και για να δημιουργήσεις χρειάζεσαι και τα δύο. Την ανισορροπία στην έμπνευση και την ισορροπία όσον αφορά την εκτέλεση.

Η αρσενική δημιουργία στηρίζεται πάνω σ’ αυτό που θα μείνει. Δεν υπάρχει, δηλαδή, η γενναιοψυχία της θηλυκής δημιουργίας που δεν έχει την ίδια αγωνία με την εγκατάστασή της μέσα στο χρόνο.

Η επανάληψη στο θέατρο δεν σας σκοτώνει; Κάθε βράδυ τα ίδια και τα ίδια;

Δεν το κάνω ποτέ αυτό. Δεν κάνω κάθε βράδυ το ίδιο πράγμα, ούτε ποτέ το εξέλαβα έτσι. Η σχέση πάνω στη σκηνή στηρίζεται πρωτίστως στην επικοινωνία μου με τους θεατές και αυτό δεν είναι ούτε σχήμα λόγου ούτε λόγος ρομαντισμού.

Παρ’ όλα αυτά είναι κάτι το οποίο γεννιέται μόλις πατήσετε σανίδι και πεθαίνει αμέσως μόλις κλείσει η αυλαία.

Έτσι είναι και έτσι παίζω κιόλας. Παίζω σαν να είναι η τελευταία φορά στη ζωή μου.

Γιατί, λοιπόν, διαλέξατε να κάνετε μια τέχνη που πεθαίνει εκ γενετής;

Πού να το ήξερα όταν το διάλεξα; Δεν το ήξερα, ειλικρινά. Και μου έχει πάρει και πάρα πολύ χρόνο να το συνειδητοποιήσω, να το αποδεχτώ και να συμφιλιωθώ μαζί του. Τρελαινόμουν με την ιδέα. Και τώρα που μιλάμε κάτι που με ενοχλεί είναι το ότι δεν υπάρχει η περίφημη υστεροφημία. Το ότι δημιουργείς, δημιουργείς και ουσιαστικά τίποτα δεν μένει. Γιατί κι εσύ ως αρσενικό ον γνωρίζεις πολύ καλά ότι η αρσενική δημιουργία στηρίζεται πάνω σ’ αυτό που θα μείνει. Δεν υπάρχει, δηλαδή, η γενναιοψυχία της θηλυκής δημιουργίας που δεν έχει την ίδια αγωνία με την εγκατάστασή της μέσα στο χρόνο. Εμείς τρελαινόμαστε με την ιδέα ότι αυτό που μπορεί να κάνουμε, να δημιουργήσουμε ότι δεν θα μείνει. Ναι, με ταλαιπωρεί αυτό το πράγμα, αλλά έχω συμφιλιωθεί.

Η συγκίνηση του σκηνοθέτη που βρίσκεται;

Δεν ξέρω. Είναι επηρμένο πράγμα ο σκηνοθέτης. Είναι σαν να μην του φτάνει να ορίζει το δικό του κόσμου. Είναι σαν να έχει συμφιλιωθεί με το ατελές που μπορεί να έχει ένας ηθοποιός. Και να μην του φτάνει το γεγονός ότι έχω να ορίσω έναν κόσμο δικό μου. Γνωρίζω πάρα πολύ καλά ότι όσο και να προσπαθώ να ορίσω αυτό τον κόσμο, το χαρακτήρα που θα παίξω, ποτέ δεν θα τα καταφέρω. Άρα, διαρκώς θα υπάρχει ένα σκοτάδι που πάντα θα έχει ανάγκη από ένα φως.

Υπήρχε κάποιο σταθερό κριτήριο επιλογής στις γυναίκες της ζωής σας;

Δεν νομίζω. Παρόλο που το λένε αυτό, ότι οι άντρες έχουν ένα σταθερό κριτήριο σε σχέση με τη μαμά τους, δεν μπορώ να το δω έτσι στην ερωτική μου ζωή.

Η ιδιότητα του πατέρα αλλοιώνει, λέτε, τα χαρακτηριστικά του άνδρα;

Εντελώς. Ή έτσι θα έπρεπε. Έχω γνωρίσει πατεράδες που δεν τους έχει αλλάξει τίποτα.

Τι είναι αυτό που δίνει σε κάποιον την ποιότητα του μεγάλου καλλιτέχνη;

Το μυαλό του. Αυτό παίζει τον πρώτο ρόλο. Δεν υπάρχει μεγάλος καλλιτέχνης που να στηρίζεται μόνο στην έμπνευση.

Όλο το σύστημα κινείται διαφημίζοντας σκέψεις, έργα και ρήσεις ανδρικής φυσιογνωμίας και προέλευσης.

Απολαμβάνετε τις εμμονές σας;

Και παλεύω με την αντίφαση τού να μην είμαι μόνο εκεί κολλημένος.

Υπάρχουν πράγματα που έχετε κάνει και θα θέλατε να ξεχάσετε;

Αυτά τα έχω ήδη ξεχάσει.

Τι μισείτε στους ανθρώπους;

Την καχυποψία.

Γιατί λένε ότι η φιλία είναι ανδρικό προνόμιο και δεν έχει να κάνει με τη γυναικεία φύση;

Άνδρες τα βγάζουν αυτά. Άνδρες είναι οι περισσότεροι που βγάζουν βιβλία. Αν θέλεις, οι άνδρες γράφουν και ταυτόχρονα είναι αυτοί που διαφημίζουν αυτά που γράφουν. Όλο το σύστημα κινείται διαφημίζοντας σκέψεις, έργα και ρήσεις ανδρικής φυσιογνωμίας και προέλευσης.

Φαντάζεστε να έρθει μια μέρα η κόρη σας και να σας πει: «Θέλω να γίνω ηθοποιός.»;

Μου το έχει πει ήδη. Τη ρωτάω «γιατί» και μου λέει: «Μα για να μου λένε μπράβο».

Τι είναι τελικά αυτό που λέμε καλός ηθοποιός;

Ο ηθοποιός που μπορεί να κάνει ευκολαναγνώσιμες τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του, με γοητευτικό τρόπο.