Οι Algiers πιστεύουν ότι η επανάσταση (μάλλον) θα μεταδοθεί από το Snapchat

Η μπάντα από την Ατλάντα που «μπερδεύει» τα gospel με το post punk, μιλάει στο ελληνικό Playboy λίγο πριν τα live τους σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.

Γιώργος Πολυμενέας

Πάντα θα υπάρχουν αυτές οι μπάντες που θα έχουν μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά του συναυλιακού κοινού. Ειδικά εδώ στην Ελλάδα έχουμε πολλές «καψούρες» (σε κάποιες περιπτώσεις θα έπρεπε να είχαμε πάρει κιόλας διαζύγιο προ πολλού, αλλά περί ορέξεως…), μπάντες που στα live τους δίνουν το κάτι παραπάνω.

Οι Algiers, μια κολλεκτίβα που καταφέρνει να ταιριάζει τον βαθύ πόνο και την προσδοκία των gospel με την τραχύτητα του punk, έρχονται ξανά στη χωρά μας (Θεσσαλονίκη 8/2 στο Eightball, Αθήνα 9/2 στο Temple) με τη φήμη των εκρηκτικών τους live να μεγαλώνει με εκθετικούς ρυθμούς.

Μιλήσαμε με τον κιθαρίστα τους, Lee Tesche, σε μια συνέντευξη που ξεκινά με μεθυσμένα party στη θρυλική Rebound στην Πλατεία Αμερικής, περνάει από την ανάγκη για πολιτικοποιημένη τέχνη και καταλήγει στην κυριαρχία του σύγχρονου Hip-Hop.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από το τελευταίο σας live στην Ελλάδα (σ.σ. Φεβρουάριος 2018). Φαίνεται πώς δημιουργείται ένα δεσμός με το ελληνικό κοινό, σωστά;

Περάσαμε φανταστικά την τελευταία φορά που ήμασταν στα μέρη σας. Το κοινό είναι πολύ ενθουσιώδες, είναι ένα υπέροχο κοινό, ενώ και ο promoter μάς φρόντισε. Τα τελευταία 20 χρόνια, η Ελλάδα είναι πολύ δημοφιλής ανάμεσα στους καλλιτέχνες, γίνονται πραγματάκια, επομένως ελπίζεις να αποκτήσεις επαφή με αυτό τον τόπο. Πολλοί φίλοι μας καλλιτέχνες το έχουν ήδη καταφέρει αυτό. Την πρώτη φορά που την επισκεφθήκαμε, αμέσως νιώσαμε ότι κάτι συμβαίνει εδώ, το νιώθεις στον αέρα. Μάλιστα, μετά το τελευταίο μας live στην Αθήνα, καταλήξαμε σε ένα party στη Rebound. Ήταν μια βραδιά που ήταν σαν να είχα βάλει στο blender όλα όσα μου αρέσουν.

Είστε από τις ΗΠΑ αλλά λέγεστε Algiers (σ.σ. Αλγέρι); Τυχαία προέκυψε αυτή η επιλογή ονόματος ή υπάρχει κάποιος λόγος που κρύβεται από πίσω της;

Η αλήθεια είναι τα ονόματα Kansas και Boston τα είχαν προλάβει άλλες μπάντες. Αστειεύομαι. Ναι υπήρχε λόγος -για την ακρίβεια αρκετοί λόγοι. Το καλύτερο παράδειγμα για το εξηγήσω είναι η κλασική ταινία «Η μάχη του Αλγερίου» του Ιταλού Τζίλο Ποντεκόρβο. Τη μουσική έχει υπογράψει ο Ένιο Μορικόνε, ένας από τους πιο αγαπημένους μας συνθέτες και βασική πηγή έμπνευσης στα πρώτα χρόνια της μπάντας. Ασχολούμαστε με την ιστορία, τη μελετάμε, ειδικά τον αντι-αποικιακό αγώνα. Αυτή η ταινία, συνοψίζει πολλά από όσα είμαστε και πιστεύουμε, πολλά από όσα μας εμπνέουν και μας επηρεάζουν.

Πάντως τέτοιου τύπου αναφορές είναι πάρα πολλές μέσα στη δουλειά σας. Αν κάποιος θέλει να σας καταλάβει πιο βαθιά, ποιες επιρροές σας πρέπει να κοιτάξει για αρχή;

Είναι πάρα πολλές, αλλά ας αναφέρω μερικές βασικές: Oι Outcast, ο Ουίλιαμ Φόκνερ και το «Στάλκερ» του Ταρκόφσκι.

Η μουσική σας συνδυάζει το gospel με το (post) punk. Αλήθεια τι έχουν κοινό αυτά τα δύο είδη;

Πολύς κόσμος αγνοεί ότι μεγάλο μέρος της σύγχρονης λευκής μουσικής έχει τις ρίζες του στη μαύρη μουσική παράδοση, με αποτέλεσμα κάθε φορά που κάποιος μουσικός αξιοποιεί αυτά τα στοιχεία, που τελικά δεν είναι τόσο διαφορετικά, αυτό είτε να κινεί την περιέργεια του κόσμου είτε να τον μπερδεύει. Τα gospel, η folk και τα blues είναι η θεμέλιοι λίθοι του του αμερικανικού Rock&Roll και της R&B. Όλοι στη μπάντα μεγαλώσαμε ακούγοντας όλες τις μουσικές του αμερικανικού Νότου. Προσωπικά,  ασχολήθηκα με το punk αφού είχα
«θητεύσει» για χρόνια στη σπιτική δισκοθήκη της Motown των γονιών μου. Εμείς δεν ανακατεύουμε με σχέδιο τα διαφορετικά μουσικά ρεύματα. Όλο αυτό βγαίνει φυσικά και είναι ένας ήχος που έχει νόημα πρώτα απ’ όλα για εμάς τους ίδιους. Υπάρχουν πολλά κοινά στο gospel και στο punk. Και δεν είμαστε οι μόνοι που τα έχουμε εντοπίσει. Αν ακούσεις τους πρώτους δίσκους του Nick Cave ή τους The Gun Club, θα βρεις τέτοια μουσικά μοτίβα.

Επομένως, η δουλειά σας συνδυάζει την ευφορία και την πνευματική χειραφέτηση των gospel με τον αντιεξουσιαστικό χαρακτήρα της punk;

Αυτά τα στοιχεία συνυπάρχουν και λειτουργούν αποδοτικά. Για την μαύρη κοινότητα, η Εκκλησία ήταν ο τόπος της συλλογικότητας και της χειραφέτησης, ένα καταφύγιο απέναντι στην καταπίεση που βίωνε στην καθημερινότητα της. Αντίστοιχα λειτουργεί η Εκκλησία και όλους τους μη έχοντες, τους παρίες αυτού του κόσμου. Εγώ μεγάλωσα ως καθολικός, αλλά δεν ένιωσα κάτι αντίστοιχο. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχθώ ότι η κριτική που μπορεί να κάνουμε εμείς οι λευκοί άνδρες για τη σχέση που έχει κάποιος με την θρησκεία προέρχεται από μία θέση προνομιακή. Μην το ξεχνάμε αυτό. Προσωπικά, βρήκα υποστήριξη, καταφύγιο και την αίσθηση ελευθερίας στην κοινότητα του punk. Άλλωστε όλοι μας ψάχνουμε αυτό που θα προσδώσει ένα νόημα στις εμπειρίες και στις ζωές μας.

Και τα δύο album που έχετε κυκλοφορήσει έως τώρα, είναι πολιτικά επίκαιρα. Ουσιαστικά αποτελούν μια μορφή πολιτικού σχολιασμού. Αυτός είναι ο τρόπος αντιλαμβάνεστε τη δημιουργία της τέχνης;

Σε ένα βαθμό ναι. Δουλεύουμε μαζί για να δημιουργήσουμε τέχνη που έχει νόημα για εμάς. Είναι φυσικό στη δουλειά μας να περνάει ο προβληματισμός για όσα βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, και πολλές φορές είναι ένας προβληματισμός που αφορά κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Ένα μεγάλο μέρος της μουσικής με την οποία νιώθω να έχω δεσμούς ήταν μουσική που μπορεί να θεωρηθεί κατά κάποιο τρόπο πολιτική. Από τη  Nina Simone και τον John Coltrane μέχρι τους MC5 και τους Fugazi. Εμείς απλώς συνεχίζουμε αυτή την παράδοση, προσπαθώντας να ανταποδώσουμε όσα πήραμε καλλιτεχνικά από πολλούς μουσικούς που υπήρχαν πριν από εμάς.

Πιστεύτε ότι η άνοδος της ακροδεξιάς στις ΗΠΑ αλλά και όλο τον πλανήτη, έχει οδηγήσει τους καλλιτέχνες να γίνονται περισσότερο πολιτικοί μέσω των δουλειών τους;

Μάλλον έχει δημιουργήσει περισσότερο ενδιαφέρον για την πολιτική μουσική. Πάντα υπήρχαν μπάντες πολιτικοποιημένες, με δράσεις ακτιβισμού κτλ.. Εφόσον, λοιπόν, θέλουμε να σκοτώσουμε τον δαίμονα, κάποιος πρέπει να κατασκευάσει τη ρομφαία.

Μιλώντας για πολιτική μουσική, πολλοί έχουν γράψει ότι η μουσική σας αποτελεί το τέλειο soundtrack για μια διαμαρτυρία. Χρησιμοποιούν την  ταμπέλα «protest music». Συμφωνείτε με αυτό;

Όχι. Δεν θα μπορούσα ποτέ να εξισώσω αυτό που κάνουμε με την διαμαρτυρία. Όπως δεν δεχόμουν να έλεγε κάποιος ότι γράφουμε τέλεια μουσική για μαγείρεμα.. Καταλαβαίνω όμως γιατί χρησιμοποιείται η αναλογία. Τις προάλλες, ενώ ήμασταν για οκτώ ώρες στο βαν και κατευθυνόμασταν προς τα σύνορα της Ουκρανίας, σκέφτηκα ότι το να κάνεις περιοδεία είναι σαν να πηγαίνεις σε επιστράτευση σε καιρό πολέμου, καθώς και στις δύο περιπτώσεις λείπεις για πολύ καιρό από το σπίτι σου και σε γεμίζει το αίσθημα συντροφικότητας για τους συνοδοιπόρους σου. Ωστόσο, μιλάμε για δύο εντελώς διαφορετικές καταστάσεις και σε καμία περίπτωση δεν εξισώνω τη φρίκη του πολέμου με το πώς επιδρά πάνω σου ψυχολογικά μια περιοδεία. Αντίστοιχα, το να παίζεις σε μια μπάντα δεν είναι το ίδιο με το να κατεβαίνεις στο δρόμο και να αγωνίζεσαι. Παρόλα αυτά, επειδή είμαστε δημόσια πρόσωπα, πιστεύουμε ότι πρέπει να μιλάμε για πολλά θέματα (όχι μόνο μουσικά) επειδή ακριβώς έχουμε τη δύναμη λόγω της θέσης μας να το κάνουμε. Υπάρχει ένα απόφθεγμα, δεν ξέρω αν είναι αληθινό ή όχι, το οποίο μας συγκινεί: Δεν είναι επανάσταση αν δεν μπορείς να χορέψεις.

Πριν 45 χρόνια, ο Gil Scot Heron τραγούδησε: «Τhe revolution will not be televised». Είναι αυτό μήνυμα επίκαιρο σήμερα;

Σήμερα η επανάσταση μάλλον θα μεταδοθεί από το Snapchat.

Πολλά από τα τραγούδια δεν εμπνέονται απλώς από την ιστορία, δεν αναφέρονται απλώς σε ιστορικά περιστατικά, αλλά μοιάζουν κατά κάποιο τρόπο να κουβαλάνε μαζί τους αυτή την ιστορία. Είναι τελικά αδύνατο για ένα καλλιτέχνη να διαχωρίσει τον εαυτό του από την ιστορικό πλαίσιο στο οποίο ζει;

Και ναι και όχι. Είναι σχετικά αδύνατο να αποσχιστείς από τον ιστορικό χρόνο, ωστόσο υπάρχουν και εκείνοι που το προσπαθούν. Πολλοί από τους σύγχρονους καλλιτέχνες αδυνατούν να αντιληφθούν πώς το παρελθόν, με συγκεκριμένα γεγονότα όχι γενικά και αόριστα, έχει επηρεάσει τη ζωή τους και την τέχνη.

Μήπως πάνω σε αυτή τη βάση στηρίζεται και η κριτική σας απέναντι στο σύγχρονο Hip-Hop, που πλέον είναι το πιο δημοφιλές είδος στις ΗΠΑ, και στο σύγχρονο λευκό κοινό του Hip-Hop;

Δεν έχουν ακριβώς έτσι τα πράγματα. Αγαπάμε πολύ το rap. Η κριτική στρέφεται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο τα μέσα αναπαράγουν διάφορα στερεότυπα σχετικά με το Hip-Hop και αναδεικνύουν καλλιτέχνες που η δουλειά τους στηρίζεται στην επιδειξιομανία, τον πλουτισμό και την υπερβολή, ενώ την ίδια στιγμή αγνοούν ή δεν αναγνωρίζουν τις ιστορικές συνθήκες που γέννησαν το Hip-Hop. Στη πραγματικά τα έχουμε με τα λευκά ΜΜΕ και με τον τρόπο που αναθεωρούν και αξιολογούν την μαύρη τέχνη, ελέγχοντας στην ουσία την όλη αφήγηση με έναν τρόπο που λειτουργεί προς όφελός τους.

Info

Οι Algiers θα εμφανιστούν σε Θεσσαλονίκη (8/2, Eightball) και Αθήνα (9/2, Temple). Προπώληση εισιτήριων: 18 Ευρώ | Ταμείο: 20 Ευρώ.

Εισιτήρια μπορείς να πάρεις από εδώ.