Dustin Hoffman, πώς είναι να χάνεις την παρθενιά σου και να σε χειροκροτούν ένα τσούρμο 20άρηδες;

Ο σπουδαίος ηθοποιός κλείνει τα 81 και θυμόμαστε μια συνέντευξη του στο Playboy.

Playboy Team

Playboy_468x60

Ο αγαπημένος “πρωτάρης” όλων (Ο Πρωτάρης), ο πιο παλαβός πατέρας που θα μπορούσες να έχεις (Meet the fockers) και ο άνθρωπος που σε έστελνε μέχρι το περίπτερο για χαρτομάντιλα κάθε φορά που έβλεπες τον “Άνθρωπο της Βροχής”, και η μόνιμη αναφορά στα χείλη κάθε δημοσιογράφου που εκστασιαζόταν με το “Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου”, ο Dustin Hoffman, μιλά στο αμερικάνικο Playboy για την υποκριτική, τον Eastwood και το σεξ -τότε και τώρα.

Τι σας ενέπνευσε να γίνετε ηθοποιός;

Είχα δει έφηβος το «Λιμάνι της αγωνίας» και με είχε σημαδέψει η ερμηνεία του Brando. Δύο χρόνια αργότερα, πρώτη χρονιά στο κολέγιο, πήγαινα χάλια, δεν περνούσα μάθημα και κάποιος μου πρότεινε να παρακολουθήσω το μάθημα της υποκριτικής επειδή ποτέ κανείς δεν κόβεται σε αυτό. Και αυτός ήταν ο μοναδικός λόγος για τον οποίο ξεκίνησα να παρακολουθώ μαθήματα υποκριτικής.

Είστε από τους ηθοποιούς που ακολουθούν τη Μέθοδο (σ.σ. τη μέθοδο Stanislavski), δηλαδή βιώνετε όσα βιώνουν και οι ήρωες που υποδύεστε. Ωστόσο, δεν έχει υπάρξει φορά που ακολουθήσατε απλώς μια μανιέρα;

Όχι ποτέ. Πάρτε για παράδειγμα τον «Πρωτάρη». Ο ήρωας του βιβλίου στο οποίο βασίστηκε η ταινία ήταν ένας τύπος πρότυπο του «άριστου νέου» – όμορφος και πρώτος στα μαθήματα. Έμοιαζε κάπως με τον Robert Redford. Πολλοί περίμεναν ότι ο Nichols (σ.σ. ο σκηνοθέτης της ταινίας) θα έβρισκε έναν τέτοιο ηθοποιό και όταν έκανε τις πρώτες ιδιωτικές προβολές της ταινίας όλοι του έλεγαν: «Είναι λάθος που δεν αποδώσατε πιστά το βασικό πρωταγωνιστή», επειδή δεν τους καθόμουν καλά σε αυτό τον ρόλο. Ξέρετε το typecasting είναι η μέθοδος που έχει να σου προσφέρει τα λιγότερα αν είσαι ηθοποιός.

Ο λόγος που ξεκίνησα μαθήματα υποκριτικής ήταν επειδή ήταν το πιο εύκολο μάθημα στο κολέγιο

Έχετε υπ’ όψιν άλλους ηθοποιούς που δεν ακολουθούν μανιέρες στους ρόλους τους;

Ο Clint Eastwood. Κάποτε τον είχα συναντήσει και καθώς μιλούσαμε τον μελετούσα. Ήταν ντροπαλός, μαζεμένος. Καμία σχέση δηλαδή με τον επιθετικό Eastwood που βλέπεις στις ταινίες.

Προτιμάτε να βγαίνετε έξω με τους κολλητούς σας ή με μια ωραία γυναίκα;

Ξέρετε, ποτέ δεν ήμουν ο «τυπάς». Ειδικά όταν ήμουν πολύ νέος. Δεν συμμετείχα στην ομάδα του ράγκμπι, δεν ανήκα σε κάποια αδελφότητα. Μόνο τένις έπαιζα και αυτό επειδή δεν είχα ανεπτυγμένη διάπλαση. Όταν πήγα στο κολέγιο κατάλαβα πόσο επικό είναι να συναναστρέφεσαι σε καθημερινή βάση κορίτσια –και αυτό έκανα. Δεν υπήρχε κάτι καλύτερο από το βγαίνω με την εκάστοτε κοπέλα μου (φρόντιζα να έχω πολλές, κάποιες ταυτόχρονα). Δεν μπορεί ταυτίζομαι με αυτό που λέμε «ο κόσμος του άνδρα». Εμένα μου αρέσει η ενέργεια που εκπέμπουν οι γυναίκες όταν βγαίνουν μαζί. Δεν έχουν το άγχος των ανδρών που κοιτάνε το χώρο για να δυο ποια θα πηδήξουν ή μιλάνε για τη δουλειά.

Δεν υπήρχε κάτι καλύτερο από το βγαίνω με την εκάστοτε κοπέλα μου (φρόντιζα να έχω πολλές, κάποιες ταυτόχρονα)

Ποια ήταν ερωτικά η πιο ντροπιαστική στιγμή σας εκείνα τα χρόνια;

Κλασικά είχα πάει στο φαρμακείο να πάρω προφυλακτικά. Ένιωθα αμήχανα και είχα δει ότι υπήρχε ένας άνδρας υπάλληλος στο ταμείο οπότε σχεδίαζα να πάω σε εκείνον. Ενώ ήταν όλα υπολογισμένα τέλεια ξαφνικά εμφανίζεται και μια κοπέλα στο ταμείο και μου λέει να περάσω να με εξυπηρετήσει. Ντρεπόμουν τόσο πολύ που ζήτησα ασπιρίνες.

Πώς χάσατε την παρθενιά σας;

Οι γονείς μου είχαν πάει στο Vegas για Παραμονή Πρωτοχρονιάς και ο αδελφός μου, ο Ronny, βρήκε την ευκαιρία να κάνει ένα πάρτυ. Αυτός ήταν 22 και εγώ 15, οπότε ήμουν τρομερά ενθουσιασμένος που συνέβαινε όλο αυτό. Γύρω στις 2 βλέπω δύο τρεις τύπους να στέκονται έξω από ένα δωμάτιο. «Θες να μπεις», με ρωτάνε. «Είναι η Barbara μέσα». Η Barbara ήταν μια όμορφη κοπέλα στα 20. Όποιος ήθελε να κάνει σεξ εκείνη τη βραδιά μπορούσε να κάνει εύκολα με την Barbara. Τέτοιες κοπέλες τότε τις αποκαλούσαμε νυμφομανείς.

Εγώ δεν είχα κάνει ποτέ σεξ στη ζωή μου, οπότε ήταν σαν η τύχη να μου χτυπάει την πλάτη. Μπαίνω στο δωμάτιο, ήταν όλα σκοτεινά και η Barbara με ρωτάει «Ronny, εσύ είσαι;» Είπα «ναι» γιατί φοβόμουν ότι αν έλεγαν την  αλήθεια δεν θα δεχόταν να κάνει σεξ μαζί μου. Θυμάμαι ότι καθώς έβγαζα τα ρούχα μου σφύριζα και καλά για να το παίξω άνετος. Τελείωσα γρήγορα και σκέφτηκα «τι αυτό είναι όλο;», οπότε συνέχισα το έργο μου. Συνέχισα με όρεξη για κάνα 20λεπτο ακόμα, όταν κάποιος άνοιξε την πόρτα και το φως από το διάδρομο αποκάλυψε το πρόσωπό μου. Η κοπέλα ούρλιαξε επειδή κατάλαβε ότι δεν ήμουν ο αδελφός μου.

Σηκώθηκα βιαστικά και βγήκα από το δωμάτιο γυμνός. Ήμουν σοκαρισμένος και ζαλισμένος. Όταν έφτασα στο σαλόνι οι υπόλοιποι κάθονταν και έπιναν μπύρες και μιλούσαν. Χωρίς να το συνειδητοποιώ τότε, αυτή μάλλον ήταν η αρχή της καριέρας μου στην υποκριτική, διότι μόλις με είδαν με χειροκρότησαν και μου άρεσε. Το μόνο πρόβλημα από όλη αυτή την ιστορία ήταν ότι έκανα δύο χρόνια για να ξανακάνω σεξ.

Θυμάμαι ότι καθώς έβγαζα τα ρούχα μου σφύριζα και καλά για να το παίξω άνετος. Τελείωσα γρήγορα και σκέφτηκα «τι αυτό είναι όλο;»

Πώς αντιδράτε όταν σας βλέπει ο κόσμος και σας λέει μία ατάκα από τις ταινίες σας ή μιμείται κάποιον ρόλο σας;

Το εντυπωσιακό με όλο αυτό είναι ότι ο καθένας νομίζει ότι είναι ο πρώτος που σου λέει αυτή την ατάκα, ενώ στην πραγματικότητα έχουν προηγηθεί χιλιάδες πριν από αυτόν.

Κάποτε δηλώσατε ότι «όταν είσαι πλέον στη μέση ηλικία παύεις να είσαι δέσμιος των εμμονών σου». Τι εννοούσατε;

Αυτό είναι ένα από τα πλεονεκτήματα της μέσης ηλικίας. Αν είσαι άνδρας, η εμμονή σου είναι η λίμπιντό σου. Ακόμα την έχεις, αλλά δεν γίνεται έμμονη ιδέα, δεν την σέρνεις σαν είναι μια σιδερένια μπάλα που στην έχουν περάσει με αλυσίδα από το πόδι. Σε απασχολεί το σεξ, αλλά σε απασχολούν περισσότερο άλλα πράγματα. Μια μέρα περπατούσα στην παραλία και διαπίστωσα ότι προτιμούσα να κοιτάω τα κοχύλια αντί τις γυναίκες. Ένας φίλος μου είπε «Κοίτα, εκείνο εκεί το κορίτσι». Και το απάντησα: «Ναι, αλλά δες και αυτό το κοχύλι». Μόλις έκλεισα τα 67 (σ.σ. το 2004) και νιώθω ότι, ξέρεις, αν γινόταν να μην μεγαλώσω άλλο, θα ήθελα να είμαι όπως είμαι τώρα. Για τα επόμενα 30 χρόνια, θα ήθελα να είμαι όπως ακριβώς είμαι τώρα, στα 67 –ούτε ένα χρόνο μικρότερος.

*Η πλήρης εκδοχή της συνέντευξης δημοσιεύτηκε στο τεύχος Δεκεμβρίου 2004 του αμερικανικού Playboy.

Playboy_600x100