1.000 μέρες χωρίς σεξ

Θα μπορούσε η σεξoυαλική ξηρασία να βελτιώσει την ερωτική σου ζωή;

Bruna

Είναι πάντα διασκεδαστικό να παρατηρώ την αντίδραση όσων τους λέω ότι απέχω από το σεξ εδώ και χρόνια. Φυσικά, δεν έχω την παραμικρή προσδοκία να με καταλάβουν. Αυτό όμως που έχω συνειδητοποιήσει εγώ με τα χρόνια είναι ότι πολλοί από τους λόγους που με οδήγησαν σε αυτή την απόφαση, βρίσκονταν σε αυτή ακριβώς την αντίδραση. Μπορεί να μην είχα αντιληφθεί αμέσως τη σύνδεση, παρόλα αυτά ισχύει.

Πρόσφατα έπιασα το ορόσημο των 1.000 ημερών χωρίς σεξ. Όχι και άσχημα, ε;

Αυτό συνέβη όχι επειδή αποφάσισα να γίνω μέλος κάποιας παρανοϊκής αίρεσης, αλλά επειδή με βασάνιζε ένα πολύ βαθύ σεξουαλικό τραύμα που δεν μπορούσα με τίποτα να αντιμετωπίσω, παρά το γεγονός ότι πολλοί φίλοι μου μου προσέφεραν απλόχερα την απαιτούμενη συναισθηματική ασφάλεια.

Στην εφηβεία μου κακοποιήθηκα σεξουαλικά από ένα αγόρι με το οποίο ήμουν ερωτευμένη.

Για πολύ καιρό ένιωθα άδεια συναισθηματικά και κάπως κουρασμένη από πολλές περιστασιακές και χωρίς κάποιο νόημα σεξουαλικές συνευρέσεις.

Για πολλά χρόνια ήταν μια εμπειρία που ήταν ζωντανή μέσα μου, με «έτρωγε». Πρώτα ήταν η άρνησή μου να παραδεχτώ ότι η μετέπειτα προβληματική ερωτική μου ζωή είχε μία πολύ συγκεκριμένη αφετηρία: αυτό το τραυματικό βίωμα. Έπειτα, ήταν η ντροπή που ένιωθα όταν έπρεπε ή ήθελα να μιλήσω για αυτό. Αντίθετα, για περίπου μία 15ετία προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα είναι φυσιολογικά και δεν τρέχει τίποτα.

Η αφορμή για την αποχή μου από το σεξ είχε να κάνει με το γεγονός ότι για πολύ καιρό ένιωθα άδεια συναισθηματικά και κάπως κουρασμένη από πολλές περιστασιακές και χωρίς κάποιο νόημα σεξουαλικές συνευρέσεις. Η αιτία, όμως, ήταν κάπου αλλού. Και όχι κάπου αόριστα αλλού. Βρισκόταν στην εμπειρία της κακοποίησης.

Αντιλήφθηκα ότι στην πραγματικότητα δεν ήθελα να με αγγίζει κάποιος άλλος άνδρας. Δεν ήθελα να μοιράζομαι το σώμα μου με έναν άνδρα που δεν νοιαζόταν αληθινά για μένα. Μπορεί να εξέπεμπα ερωτισμό, αλλά αυτό δεν με κάλυπτε. Αντίθετα, η προοπτική μιας βαθύτερης συναισθηματικής εμπλοκής με γέμιζε άγχος και προβληματισμό. Ποτέ δεν ένιωθα ασφάλεια με κανένα από τους συντρόφους μου.

Το πρόβλημα δεν ήταν σε εκείνους. Όφειλα εγώ να θεραπεύσω το τραύμα μου και να κάνω ένα νέο ξεκίνημα.

Δεν ήταν εύκολο. Αγαπούσα τη σεξουαλικότητα μου, παρότρυνα τις φίλες μου να χαίρονται το σεξ και κυρίως να αποδέχονται το σώμα τους και τη γυναικεία τους φύση. Προσωπικά, όμως, δεν απολάμβανα τη σεξουαλικότητά μου. Ήταν μία υπόθεση το πώς ένιωθα για το σώμα μου και μία εντελώς -και πολύ πιο δύσκολη υπόθεση- το πώς συμπεριφερόμουν όταν φλέρταρα με άνδρες. Τους φοβόμουν -και πολλές φορές αυτό δεν το αντιλαμβανόμουν καν.

Πρέπει να μιλήσουμε πλέον ανοιχτά για αυτά τα θέματα.

Το πιο δύσκολο μέρος αυτής της ιστορίας, ωστόσο, δεν είχε να κάνει με το σεξ καθαυτό, αλλά πώς το διαχειριζόμουν όλα αυτά τα αντιφατικά συναισθήματα που έφερνε στην επιφάνεια το τραύμα της κακοποίησης. Δεν ήξεραν πώς να το αντιμετωπίσω. Αναρωτιόμουν αν υπήρχε κάτι που θα μπορούσα να κάνω για να μην νιώθω ντροπή για τον εαυτό μου, να μην έχω τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση κτλ. Κυρίως όμως με έπιανε πανικός στη σκέψη ότι δεν θα το ξεπερνούσα ποτέ.

Στην πορεία έμαθα ότι με παρόμοια ερωτήματα έρχονται αντιμέτωπες και άλλες γυναίκες που προσπαθούν να επουλώσουν σεξουαλικά τραύματα.

Και οκ, μπορεί να είναι πιασάρικος ο τίτλος «1.000 μέρες χωρίς σεξ», ο στόχος μου όμως δεν είναι το clickbait.

Ο στόχος μου είναι να μιλήσουμε πλέον ανοιχτά για αυτά τα θέματα. Βάζω στοίχημα πως όλοι γνωρίζουμε μία γυναίκα, από το ευρύτερο ή στενότερο περιβάλλον μας, που έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά.

Ο στόχος μου είναι να δώσω στους άνδρες να καταλάβουν ότι είναι και οι ίδιοι βασικοί παίκτες του διαλόγου. Δεν μπορεί η συζήτηση να τους αποκλείει ή να μη τους αφορά.

Οι ψυχολόγοι και οι σεξολόγοι επιμένουν ότι στις περιπτώσεις κακοποίησης ο αντίκτυπος στη ζωή του θύματος είναι σφοδρός. Μοναξιά, οδύνη και πολύς πόνος είναι μερικά μόνο από όσα βιώνει το θύμα μιας κακοποίησης. Ακόμα και απλώς να μιλήσουν για αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο αν όχι αδύνατο και, φυσικά, φράσεις όπως «ξέρω πώς νιώθεις» όσο καλοπροαίρετα και αν διατυπώνονται πολλές φορές έχουν τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πώς νιώθει ένα θύμα σεξουαλικής κακοποίησης γιατί μιλάμε για μία πολύ ειδική τραυματική εμπειρία.

Τόσο το μυαλό όσο και το σώμα προσπαθούν να απωθήσουν τη δυσάρεστη εμπειρία.

Στην πραγματικότητα μιλάμε για ένα μείγμα συναισθημάτων που περιλαμβάνει την ντροπή, τον σοκ, τη σύγχυση, την ανασφάλεια και την ενοχή. Εξυπακούεται ότι κάθε θύμα φοβάται πως μπορεί και στο μέλλον αν νιώσει μια αντίστοιχη εμπειρία, ενώ πολλές γυναίκες κατηγορούν τους εαυτούς τους για αυτό που τους συνέβη, καθώς φορτώνονται με ενοχές ότι θα μπορούσαν να είχαν κάνει κάτι για να αποφύγουν την κακοποίηση.

Εντούτοις, τόσο το μυαλό όσο και το σώμα προσπαθούν να απωθήσουν τη δυσάρεστη εμπειρία, να καταστείλουν τη μνήμη του βιώματος και να δείξουν ένα δρόμο προς τη θεραπεία. Δεν είναι όμως καθόλου εύκολο όλο αυτό.

Κατ’ αρχάς, έρευνες έχουν δείξει ότι οι ανενεργές αναμνήσεις  μπορεί να μην είναι προσβάσιμες σε καταστάσεις συνειδητότητας και έτσι να μην προκαλούν συναισθηματικό πόνο μέσω της ανάκλησης ενός τραυματικού γεγονότος, παρόλα αυτά μπορούν να προκαλέσουν άλλα συναισθηματικά προβλήματα, όπως κρίσεις άγχους, κατάθλιψη, μετατραυματικό στρες και άλλες διαταραχές.

Μια τραυματική σεξουαλική εμπειρία είναι κάτι που μπορεί ανά πάσα στιγμή να συμβεί στην κάθε μία από εμάς. Ποτέ δεν θα είναι εύκολο να τη διαχειριστείς.

Στην πραγματικότητα η θεραπεία ενός τραύματος είναι μία καθαρά προσωπική υπόθεση, ένα μοναχικό ταξίδι και μόνο το θύμα της κακοποίησης μπορεί να χαράξει το δρόμο προς τον τελικό προορισμό της επούλωσης.

Μια τραυματική σεξουαλική εμπειρία είναι κάτι που μπορεί ανά πάσα στιγμή να συμβεί στην κάθε μία από εμάς. Ποτέ δεν θα είναι εύκολο να τη διαχειριστείς. Και, δυστυχώς, είναι σοκαριστικά τα στοιχεία και τα περιστατικά κακοποίησης -τουλάχιστον όσα έρχονται στο φως της δημοσιότητας, συνήθως με τραγικές αφορμές, και δεν μένουν πίσω από κλειστές πόρτες.

Χρειάζεται διάλογος και αλληλεγγύη. Γιατί μπορεί να μην μάθουμε ποτέ πως πραγματικά νιώθει μια γυναίκα που έπεσε θύμα κακοποίησης, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να παλεύουμε μόνες μας με το τραύμα αυτή της εμπειρίας.