Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς «ΣΠΑΡ-ΤΑ-ΚΟ» από Γιούρι Γκριγκαρόβιτς;

Η μεγάλη μέρα έφτασε και από μεθαύριο η ζωή μας θα είναι πιο φτωχή χωρίς το επικό σποτ του Αλέξη Κωστάλα.

Γιώργος Πολυμενέας

Θεούλη μου, τι θα ζήσουμε! Τι θα ζήσετε δηλαδή όσοι ανεβείτε απόψε και αύριο στο Ηρώδειο για το θέαμα των θεαμάτων, για τον ΣΠΑΡ-ΤΑ-ΚΟ (απαραίτητα με τόνο και σωστή εκφορά Αλέξη Κωστάλα). Και πόσο καιρό περιμέναμε. Ολοκληρώθηκε το Μουντιάλ και μετρούσαμε αντίστροφα για το μεγάλο γεγονός, για τον θρύλο των Μπολshόι, για τον χαλκέντερο χορογράφο, για τον αειθαλή και αέρινο, Γιούρι Γκριγκαρόβιτsh. Επιτέλους, με Γιούρι, Μπάλετ Θίατερ οφ Ράσια και Σπάρτακο we have finally some action  σε αυτή τη ρημάδα την πόλη.

Έφτασε, λοιπόν, η μέρα που θα υποδεχθούμε τον δικό μας άνθρωπο, τον σπουδαίο Γιούρι Γκριγακορόβιτς. Διότι είναι όντως σπουδαίος ο 91χρονος χορογράφος, που θεωρείται ζωντανός θρύλος το κλασικού μπαλέτου, και ο δικός του «Σπάρτακος» έχει αφήσει ένα ισχυρό αποτύπωμα στην ιστορία του κλασικού χορού. Παρόλα αυτά, δεν παύει να είναι «ο δικός μας» άνθρωπος, αυτός που μας συστήθηκε σε ανύποπτο χρόνο κάποια στιγμή στα μέσα του καλοκαιριού, άφησε προσδοκίες και υποσχέσεις, και τώρα έφτασε το πλήρωμα το χρόνου για να τις εκπληρώσει.

Η υπερβολική (σε ποσότητα) διαφημιστική προβολή της παράστασης ήταν βασικός λόγος ώστε να καταλυθούν οι αποστάσεις και η υψηλή τέχνη του μπαλέτου, ο ακαδημαϊσμός του κλασικού χορού να γίνουν προσιτά σε εμάς, τους απλούς, τους άμαθους, τους εκπαιδευμένους στα dancing with the stars, τους τραχανοπλαγιάδες του croix και της dèboitè.

Το όχημα ώστε υψηλή τέχνη και λαός να αγκαλιαστούν και να πορευτούν χέρι-χέρι προς τα λιβάδια της ουτοπίας ήταν το σπικάζ της αιώνιας φωνής του μπαλέτου και του πατινάζ, του αγαπητού και κούλ Αλέξη Κωστάλα. Ήσουν κολλημένος στην κίνηση και είχες τα νεύρα; Ο Αλέξης Κωστάλας ερχόταν να σε καθησυχάσει ότι τα αληθινά σπουδαία και σημαντικά ήταν μπροστά σου. Σου έδινε την υπόσχεση μιας σπουδαίας συνάντησης στο ωραιότερο θέατρο του κόσμου με τον ΣΠΑΡ-ΤΑ-ΚΟ, μπροστά στην οποία τίποτα άλλο δεν είχε σημασία. Σχεδόν σε έπειθε ότι αν το πίστευες πολύ, θα εμφανιζόταν ο ίδιος ο Γκριγκαρόβιτς στη Μεσογείων και με μια echappé θα σου άνοιγε τον δρόμο ανάμεσα στα σταματημένα οχήματα.

Είχες τις μαύρες σου επειδή ο μήνας έφτανε στο τέλος και όποτε πήγαινες στο ATM αυτό έβγαζε κοφτερά δόντια; Ο Αλέξης Κωστάλας ήταν εκεί, να σου μεταδώσει την έκπληξη και την αγωνία του για τα 50 χρόνια του ΣΠΑΡ-ΤΑ-ΚΟΥ. Αν μοιραζόσουν και εσύ το ίδιο όραμα, όλα ήταν δυνατά -ακόμα και να σου χαρίσουν χρήματα οι 150 συντελεστές του Ballet Theater of Russia. Με ένα ευρώ από τον καθένα, είχες καθαρίσει.

Δεν ξέρω ποια θα είναι η (ποσοτική) απήχηση της παράστασης και πόσοι τελικά θα βρεθούν Οκτώβρη μήνα στο Ηρώδειο και αν ανάμεσά τους υπάρχουν αληθινοί «φενταγίν» που θα πάνε δύο μέρες μετά και στο Μέγαρο για τη Λίμνη των Κύκνων. Ωστόσο, η παράσταση συζητιέται και από ένα κοινό που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα την είχε καν αντιληφθεί. Εξάλλου, ο «Σπάρτακος» είχε έρθει στα μέρη μας και το 2014, ενώ ο Γκριγκαρόβιτς ανεβάζει παραστάσεις στη χώρα μας σχεδόν σε ετήσια βάση.

Αυτή τη φορά όμως, υπήρξε αυτό το σποτ, που εδώ και καιρό πλέον έχει αυτονομηθεί από την παράσταση που προβάλλει και έχει αποκτήσει τη δική του αξία. Είναι κάτι αυτόφωτο και πλήρες, ένας μικρός «Σπάρτακος» των ραδιοφωνικών σποτ.

Αν και εξ ορισμού απευθύνθηκε σε ευρύ κοινό, το σποτ διαθέτει δύο άλλα χαρακτηριστικά για να αγαπηθεί φανατικά. Είναι κακό: όλη αυτή η επιτήδευση, η εμμονή στις άψογες προφορές, ο στομφώδης τόνος της αναγγελίας τραβήχτηκαν στην υπερβολή τους και το αποτέλεσμα άγγιζε τα όρια του γκροτέσκο και το κωμικού. Ήταν σαν το ίδιο το σποτ να τρολάρει την παράσταση που υποτίθεται ότι θα προωθούσε.

Έπειτα, αφορά κάτι με το οποίο μεγάλη μερίδα του κόσμου δεν είχε τη παραμικρή σχέση. Πιθανόν, στους κύκλους των ειδικών, το όνομα του Γκριγκαρόβιτς να πυροδοτεί θετικές ή αρνητικές συνδέσεις, να εγείρει ακόμα και κάποιου είδους πολεμική. Όχι για εμάς. Δεν μας απογοήτευσε όπως μας απογοήτευσε κάποια στιγμή ο μέτριος κύκλος της αγαπημένης σειράς ή το δεύτερο άλμπουμ της μπάντας που είχαμε λιώσει να ακούμε, όταν την «ανακαλύψαμε πρώτοι». Δεν είχαμε κάποιο προηγούμενο με τον Γκριγκαρόβιτς, οπότε ποιος ο λόγος να μην αγαπήσεις το σποτ για την παράστασή του, να μην το αγαπήσεις, να μην το κάνεις μέρος των συζητήσεων σου κάπου στο 2ο ή 3ο ποτό.

Όσοι βρεθείτε στο Ηρώδειο, ας χειροκροτήσετε τον Γιούρι Γκριγκαρόβιτς. Και εμείς οι υπόλοιποι, ας απoλαύσουμε το σποτ για τις δύο τελευταίες μέρες που θα το ακούμε ακόμα. Από τις 12 του μήνα, οι μέρες μας θα είναι πιο φτωχές, λιγότερο ηρωικές, χωρίς την προσμονή του ΣΠΑΡ-ΤΑ-ΚΟΥ.