Τα «χρυσά γάντια» της ελληνικής πυγμαχίας ανήκουν στον Στέλιο Παπαδόπουλο

Ο Έλληνας πρωταθλητής ανοίγει την καρδιά του στο ελληνικό Playboy σε μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης.

Άγγελος Κωνσταντούλιας

Ας μιλήσουμε για όνειρα. Ένα παιδί 4 χρονών από τη Νέα Πέραμο Καβάλας ρίχνει γροθιές στον αέρα στο σαλόνι του σπιτιού του, φαντασιώνεται πως βρίσκεται σ’ ένα διάσημο ρινγκ και μ’ ένα γεμάτο αριστερό κροσέ κατακτά την κορυφή του κόσμου.

Και τώρα ας μιλήσουμε για πραγματικότητα. 21 χρόνια αργότερα, ο ίδιος πιτσιρικάς δεν χρειάζεται να ονειρεύεται. Απλά να το βιώνει ως τη νέα καθημερινότητά του. Ο λόγος για τον Στέλιο Παπαδόπουλο, ο οποίος αποτελεί το «χρυσό παιδί» της ελληνικής πυγμαχίας. Ζώντας το όνειρο κάθε boxer, ο Έλληνας πρωταθλητής έχει μοιραστεί το ρινγκ με τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας πυγμαχίας και δεν λίγες οι φορές που τους «πέταξε» knock out.

Οι τίτλοι του δεκάδες αλλά υπάρχουν κι ορισμένοι που δεν καταγράφονται σε χαρτιά αλλά στην καρδιά και την ψυχή μας. Και φυσικά αναφερόμαστε στα κολακευτικά σχόλια που έχει δεχτεί από θρύλους του κινηματογράφου που έχουν συνδέσει το όνομά τους με την πυγμαχία. Μήπως σου λένε κάτι τα ονόματα των Σιλβέστερ Σταλόνε και Ρόμπερτ Ντε Νίρο;

Ο «Stylianos Papadopoulos» -το όνομα που κάνει καριέρα στο Los Angeles όπου βρίσκεται αυτή την περίοδο- έχει να σου πει κάτι για εκείνους, διότι έχουν ήδη υποκλιθεί στο ταλέντο του. Και μεταξύ άλλων θα σου μιλήσει για την πραγματική ζωή ενός πυγμάχου όταν κλείνουν τα φώτα, τις γυναίκες αλλά και για τους αγώνες εκτός ρινγκ που πολλές φορές είναι και οι δυσκολότεροι. Και όλα αυτά, σε μία αποκλειστική συνέντευξη του «golden boy» στο ελληνικό Playboy.

Πότε ξεκίνησες να «ματώνεις» τα χέρια σου και να φοράς τα γάντια του μποξ;

Από μικρός το μόνο που ήξερα να κάνω ήταν να βαράω μπουνιές. Συγκεκριμένα από τότε που άρχισα να μιλάω. Όταν ήμουν τεσσάρων χρονών, είχα ζαλίσει τους γονείς μου να πάω σε σχολή. Δεν άντεξαν άλλο και τελικά το δέχτηκαν. Ο δάσκαλος (Σωκράτης Καραΐτης) ήταν πολύ αρνητικός διότι ένα παιδί στην ηλικία μου δεν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει με την αυστηρότητα και να κάνει ότι του υποδείξουν σαν στρατιωτάκι. Θέλει πειθαρχία και υπακοή. Επειδή ο δάσκαλος ήταν φίλος του πατέρα μου, με δέχτηκε με αμφιβολίες και η αρχική συμφωνία ήταν μόνο για μία εβδομάδα. Τελικά έσπασα όλα τα δεδομένα και έμεινα. Επίσης δεν υπήρχε τότε στην Ελλάδα τόσο μικρός που να αρχίσει τους αγώνες σε αυτή την ηλικία.

Από την Καβάλα στο Los Angeles. Υπάρχει τελικά ταβάνι στα όνειρά σου και σε ποιο μέρος του χάρτη βρίσκεται η δική σου Ουτοπία;

Από την Νέα Περάμο Καβάλας μέχρι το Los Angeles υπήρχαν μεταβατικά στάδια. Ένας μεγάλος σταθμός ήταν η Αθήνα. Με την τότε συνεργασία μου με τον Στέφανο Κωνσταντινίδη μπορέσα να κατέβω στην Αθήνα και να πάω στην σχολή του Mallios Team (Γιώργο και Γρήγορη Μάλλιο). Από την πρώτη στιγμή με τον Γρήγορη Μάλλιο δέσαμε. Εκτός από προπονητής ήταν και φίλος και αδερφός εκτός γυμναστηρίου. Την ενδυνάμωση και φυσική κατάσταση είχε αναλάβει ο γυμναστής μου Κωνσταντίνος Φλίγκος. Πριν προλάβω να κλείσω 2 χρόνια στην Αθήνα ο Γρηγόρης Μάλλιος είχε αλλά σχέδια για μένα! Να πάω Αμερική και να γίνω επαγγελματίας πυγμάχος. Από τότε έχει ξεκινήσει ένα διαφορετικό όνειρο ζωής που κάποτε ονειρευόμουν με ανοιχτά τα μάτια. Σήμερα είμαι ευλογημένος να το ζω. Δεν θέλω να έχω όριο/ταβάνι, αλλά στόχους που κάθε φορά που τους πετυχαίνω να βάζω καινούργιους!

Ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Το να μην μπορέσω να ξαναφορέσω τα γάντια του μποξ.

Ποιος είναι ο Έλληνας που θα ήθελες να δείρεις;

Δεν είναι ένας αλλά 300 (γέλια).

Με τον Michael B. Jordan στα γυρίσματα της ταινίας «Creed 2».

Τι τατουάζ έχεις και τι σημαίνει για σένα;

Έχω τέσσερα τατουάζ. Το καθένα από αυτά τελείως ξεχωριστά αλλά έχουν κοινή σημασία.

Όλοι έχουμε μία «αχίλλειο πτέρνα». Ποια είναι η δική σου που θα σε έκανε να «κρεμάσεις» τα γάντια και να παρατήσεις το ρινγκ;

Έχω φάει πολλά χτυπήματα στη ζωή μου εντός και «εκτός» ρινγκ. Από μικρός έχω μπει στα δύσκολα. Δεν υπάρχει κάτι που θα με έκανε να τα παρατήσω, εκτός από θέμα υγείας. Έχω μάθει να βάζω στόχους και ότι εμπόδια υπάρχουν να τα ξεπερνώ.

Υπάρχει κάποιος αντίπαλος που φοβάσαι;

Ο πιο σκληρός αντίπαλος είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Όταν απομονώνομαι και ξεκινάω προετοιμασία μακριά από όλους και όλα, όταν δηλαδή είσαι μόνος με το «εγώ» σου, τότε γίνονται οι πραγματικοί «αγώνες».

Ο Stallone εντυπωσιάστηκε από τις ικανότητές σου όταν σε είδε πάνω στο ρινγκ. Αλήθεια, τι σου εκμυστηρεύτηκε;

«Να μην παρατήσω ποτέ τον στόχο μου και να συνεχίσω να δουλεύω σκληρά ακόμα κι αν ο δρόμος παρουσιάσει εμπόδια». Είναι από τα λόγια που δεν ξεχνάς όταν σου μιλάει ο «Rocky».

Ποια είναι η ιστορία πίσω από την φωτογραφία με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο;

Τελειώνουμε την προπόνηση και μου λέει ο προπονητής: «Θέλω να πάμε κάπου, σου έχω μια έκπληξη». Πηγαίνουμε σ’ ένα γνωστό ξενοδοχείο στο Los Angeles και ενώ καθόμαστε σε μια αίθουσα, πριν προλάβω να ρωτήσω τον προπονητή τι περιμένουμε εμφανίζεται ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Ο προπονητής μου είναι καλός φίλος με τους Σταλόνε και Ντε Νίρο, οπότε φρόντισε να μου κάνει μια ευχάριστη έκπληξη και να μου τους γνωρίσει.

Φάκελος «Ολυμπιάδα». Για να συμμετάσχεις θα πρέπει να μην έχεις επαγγελματικό συμβόλαιο. Θα το θυσίαζες για να λάβεις μέρος και να τιμήσεις τα ελληνικά χρώματα;

Γενικά στη ζωή μου δεν κάνω πισωγυρίσματα. Ήμουν προολυμπιακή ομάδα πυγμαχίας για τους αγώνες του Λονδίνου. Έγιναν πολλά τότε με την Ομοσπονδία και για μένα αυτός ο φάκελος έχει κλείσει. Έχω αφοσιωθεί καθαρά στην επαγγελματική πυγμαχία.

Πες μου ένα τυπικό 24ωρο σου;

Στις 5:00 χτυπάει το ξυπνητήρι, ώστε στις 5:30 να είμαι στον στίβο για το πρωινό μου τρέξιμο 8-10 χλμ. Γυρίζω σπίτι, τρώω πρωινό. Αφού ακολουθήσει μία τρίωρη ξεκούραση, φεύγω για την επόμενη προπόνησή μου η οποία περιλαμβάνει μυϊκή ενδυνάμωση. Το μεσημέρι επιστρέφω στο σπίτι για φαγητό και ξεκούραση, μιας και το απόγευμα έχω προπόνηση τεχνικής. Συνήθως χτυπήματα σε στόχους με τον προπονητή μου ή κάποιο sparring. Μετά από όλη αυτή τη μέρα, νομίζω ότι ο ύπνος γύρω στις 22:00 είναι μονόδρομος.

Η δύναμη και η αυτοπεποίθηση που βγάζεις όταν φοράς τα γάντια, είναι έξτρα διεγερτικό για τις γυναίκες; Ή το μυστικό της επιτυχίας σου βρίσκεται αλλού;

Μάλλον πρέπει να ρωτήσεις τις ίδιες.

Σκέψου ότι κάνουμε ένα ταξίδι στο μέλλον. Ποια είναι η ιστορία που θα ήθελες να πεις στα παιδιά σου αναφορικά με την καριέρα σου.

Σίγουρα θέλω να είμαι παράδειγμα και κίνητρο όχι μόνο για τα παιδιά μου αλλά για όλους. Να νιώθουν ότι ο καθένας μπορεί να βάλει στόχους και να κυνηγήσει αυτό που θέλει. Δεν έχει σημασία το που θα φτάσει αλλά ότι θα παλέψει για κάτι καλύτερο.

Φεύγουμε από το μέλλον και πάμε στο παρελθόν. Υπάρχει κάποια ανάμνηση από τα παιδικά σου χρόνια που την κουβαλάς πάντα μαζί σου;

Όπως είπα και πριν περνάω πολλές ώρες με τον εαυτό μου όταν βρίσκομαι σε προετοιμασία. Πολλές αναμνήσεις μού έρχονται. Καλές και κακές. Τις καλές για να ενθαρρύνω τον εαυτό μου και τις κακές για να πεισμώσω και να πετύχω αυτό που έχω βάλει στόχο. Ο στόχος δεν με κρατάει απλά δυνατό. Είναι το απαραίτητο καύσιμο για να συνεχίσω την πορεία μου προς την επιτυχία.

Τελευταία έχει γίνει μεγάλος ντόρος με όλες αυτές τις κόντρες ανάμεσα σε McGregor, Nurmagomedov και Mayweather. Ποια είναι η άποψη σου γι’ όλο αυτό το καγκουριλίκι που ξεπερνάει τον αθλητισμό για χάρη του χρήματος.

Υπάρχουν τα θετικά και τα αρνητικά. Θετικό ότι αρκετός κόσμος έχει γνωρίσει τα μαχητικά αθλήματα μέσα από όλο αυτό το ντόρο που έχει γίνει. Αρνητικό ότι γίνεται με λάθος τρόπος. Ο αθλητισμός έχει τη δυνατότητα να καλλιεργεί συνειδήσεις, να προάγει αξίες, την ευγενή άμιλλα και τον υγιή ανταγωνισμό.

Είσαι αλλεργικός στην ήττα και λάτρης του πρόκλησης. Αν σου ζήταγε ο McGregor να μπείτε σ’ ένα κλουβί και να λύσετε τις διαφορές σας εκεί, θα το σκεφτόσουν;

Δεν κοιτάει ποτέ ποιος είναι ο αντίπαλος. Εγώ προετοιμάζομαι στο να βρίσκομαι στην καλύτερη κατάσταση για να αγωνιστώ.

Ο Μοχάμεντ Άλι αποτέλεσε μία σπουδαία προσωπικότητα που γιγάντωσε το άθλημα της πυγμαχίας. Αλλά εκτός από σπουδαίος αθλητής ήταν και ένας σπουδαίος άνθρωπος. Από την άρνησή του να πολεμήσει στο Βιετνάμ μέχρι την στήριξή τους στους απανταχού κατατρεγμένους. Πιστεύεις ότι υπάρχουν σήμερα στον χώρο τέτοιες προσωπικότητες που θα δώσουν ξανά στο άθλημα, την χαμένη του αίγλη;

Υπάρχουν σίγουρα αλλά αυτό στις μέρες μας δεν «πουλάει» τόσο πολύ και αυτοί οι αθλητές δεν ακούγονται όπως θα έπρεπε.  Στον περισσότερο κόσμο αρέσει το show. Έχει χαθεί η ουσία και παρασύρονται στο φαίνεσθαι.

Ας μιλήσουμε για γυναίκες. Αλλά σ΄ έναν διαφορετικό ρόλο. Αυτή του πυγμάχου. Υπάρχουν οι συντηρητικές φωνές που κάνουν λόγο για ένα άθλημα που «σκοτώνει» την θηλυκότητα μίας κοπέλας και οι άλλες που τονίζουν ότι «η μπουνιά είναι γένους θηλυκού». Ως ο πλέον ειδικός, ποια είναι η δική σου άποψη.

Η σχέση της γυναίκας με την θηλυκότητά της σχετίζεται με ένα πλήθος παραγόντων. Όταν σκεφτόμαστε τον όρο «θηλυκότητα» ο νους μας πάει στην εξωτερική εμφάνιση μιας γυναίκας αλλά αυτό έχει να κάνει με το τι βγάζει από μέσα της μια γυναίκα. Το άθλημα δεν σκοτώνει καμία θηλυκότητα. Αλλά η κάθε γυναίκα καθορίζει την δική της.

Με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο.

Είναι η νίκη αυτοσκοπός ή υπάρχουν κι άλλοι «θρίαμβοι» ζωής που μπορούν να βγουν μέσα από το ρινγκ;

Η πυγμαχία είναι μια μικρογραφία της ζωής. Είτε αποφασίζεις πως θα παλέψεις να ξεπεράσεις τα προβλήματα που σου παρουσιάζονται, είτε αυτά τα προβλήματα θα σε καταβάλλουν και θα σε νικήσουν στο τέλος.

Ζωή στο Los Angeles. Είναι τόσο ονειρική ή υπάρχει και η «σκοτεινή» πλευρά του φεγγαριού; Κι αν ναι, ποια είναι αυτή;

Σίγουρα δεν είναι όπως τα φαντάζονται και όπως το φανταζόμουν και εγώ ο ίδιος. Η καθημερινότητά μου σαν επαγγελματίας είναι πολύ σκληρή καθώς απαιτεί πολλές θυσίες, αφού έχω σαν στόχο στην κορυφή. Το πρόγραμμά μου; Σπίτι, προπόνηση, σπίτι. Στην άλλη άκρη της γης, μακριά από τους δικούς μου ανθρώπους, να μοιραστώ δύο κουβέντες. Διαφέρει ο αθλητισμός από τον πρωταθλητισμό.

Θα ήθελα να κλείσουμε με μία ανάρτηση που είδα στο Facebook και αφορά τα τρόφιμα που μοιράσατε σε 1500 άστεγους στο Los Angeles. Καταρχήν συγχαρητήρια γι’ αυτήν την πρωτοβουλία και προσπάθεια. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλεις να στείλεις σε όλους και ειδικά στην Ελλάδα που τέτοιες εικόνες αρχίζει και τις «συνηθίζει το μάτι μας».

Όπως ανέφερα και στην ανάρτηση μου στα social media ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ γιατί ίσως έτσι ευαισθητοποιηθεί περισσότερος κόσμος και κάνει την δική του πράξη εκεί έξω. Για μένα είναι σημαντικότερο το να δίνεις παρά να παίρνεις. Ειδικά σήμερα που ζούμε στην εποχή του υλισμού και του φαίνεσθαι.