Στην «Χώρα της Υποκρισίας», ο Κώστας Φορτούνης είναι το απόλυτο «Κακό»

Ο «δαίμονας» που πρέπει να ξορκίσουμε δεν βρίσκεται στο γήπεδο αλλά στον αντικατοπτρισμό μας.

Άγγελος Κωνσταντούλιας

Το ρολόι στο ΟΑΚΑ βρίσκεται στο 57:43. Ο Κώστας Φορτούνης οπλίζει και χωρίς να το σκέφτεται στέλνει την μπάλα στο δεξί παραθυράκι του Βασίλη Μπάρκα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ξεσπάει και απευθυνόμενος στους φιλάθλους της ΑΕΚ κάνει επίδειξη των «γαλλικών» του και γίνεται ο αρνητικός πρωταγωνιστής. Πνιγμένος στις αγκαλιές των συμπαικτών του γνωρίζει την αποθέωση, αλλά όταν θα βγει από αυτήν την «θρυλική» αγκαλιά θα έρθει αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα.

Το γκολ του Μπακασέτα στο ’90 θα έρθει να ρίξει τους τίτλους τέλους στο πρώτο επεισόδιο του σίριαλ ΑΕΚ – Ολυμπιακός (που θα βρει μεγάλο κερδισμένο τον ΠΑΟΚ) και το μόνο που μένει ως ανάμνηση στον μέσο οπαδό είναι η κατακριτέα αλλά και απαράδεκτη κίνηση του «ερυθρόλευκου» μεσοεπιθετικού. Δριμύ κατηγορώ, αφορισμοί και ένα «ηλεκτρονικό λιντσάρισμα» που τόσο λατρεύει ο Έλληνας χρήστης του διαδικτύου. Αλλά σε αυτήν την χώρα που την διακατέχει η υποκρισία και η ηλιοφάνεια, το δύσκολο είναι να βρεις ένα σύννεφο να πέσεις.

Στην χώρα που ιδιοκτήτες ΠΑΕ μπουκάρουν με όπλα και αποθεώνονται από τους οπαδούς γιατί «έτσι πρέπει» και «καλά κάνει η προεδράρα, οφείλει να αντισταθεί στην αδικία», ο αντίπαλος πάντα πρέπει να είναι σεμνός και ταπεινός. Στην χώρα που οι οργανωμένοι μπορούν ανά πάση στιγμή να σταματήσουν έναν αγώνα μπαίνοντας στο γήπεδο, να παίξουν ξύλο με τα ΜΑΤ και μετά να συνεχιστεί χωρίς να υπάρξει καμία τιμωρία, το να ξεσπάσει (το ξαναγράφουμε πως ήταν κατακριτέα και απαράδεκτη αντίδραση) ένας ποδοσφαιριστής τον αναγάγει στο μεγάλο «Κακό» που πρέπει να ξορκίσουμε.

Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι η ανύπαρκτη αθλητική παιδεία του Κώστα Φορτούνη. Αλλά ότι εκεί βρίσκεται ο αντικατοπτρισμός μας.

Σε κάθε αγώνα και δη σε ντέρμπι κορυφής που κρίνει κατά πολύ την έκβαση ενός τίτλου, τα νεύρα είναι τσιτωμένα και το φιτίλι δεν αργεί ν’ ανάψει. Το ξέσπασμα μπορεί να έρθει είτε από ένα γκολ είτε από ένα σκληρό μαρκάρισμα. Ω ναι, οι παίκτες είναι επαγγελματίες και οφείλουν να μπορούν να συγκρατηθούν αλλά το ξέσπασμα είναι γνώρισμα της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το έχουμε δει εξάλλου και στις καλύτερες οικογένειες. Από Premier League μέχρι NBA.

Η αίσθηση είναι ότι ο διεθνής παίκτης των Πειραιωτών πρέπει να τιμωρηθεί. Ένας ποδοσφαιριστής που κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί στολίδι για το ελληνικό ποδόσφαιρο, οφείλει να κατανοήσει το λάθος του και να αποτελέσει προάγγελος μίας νέας αρχής στο άθλημα που έχει περάσει -και συνεχίζει να περνάει- τα πάνδεινα. Μία αντρίκεια συγγνώμη τώρα που οι παλμοί έχουν πέσει και όλα φαίνονται πιο ξεκάθαρα θα είναι το κατάλληλο φάρμακο και θα αποτελέσει μία αχτίδα ελπίδας.

Οι αρχές, από την μεριά τους, θα πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίζουν τα κακώς κείμενα και να αυστηροποιήσουν τις ποινές χωρίς να φοβούνται κανένα αρνητικό αντίκτυπο από τις επιλογές τους. Κι αν τελικά δεν επιθυμούν εκείνοι να βάλουν βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο (sic), τότε το μπαλάκι πάει στην δική μας πλευρά. Οφείλουμε να σταματήσουμε να έχουμε παθητικό ρόλο και αναλάβουμε την ευθύνη κάθε επιλογής. Να βάλουμε πάνω από την οπαδική μας ταυτότητα, την προσωπική. Να σεβαστούμε τους εαυτούς μας και μετά το ίδιο το άθλημα. Και όλα θα γίνουν διαφορετικά. Η απάθεια, η υποκρισία και η ανευθυνότητα είναι οι τρεις πυλώνες της σάπιου συστήματος και τα εναλλασσόμενα πρόσωπα οι απλοί πρωταγωνιστές αυτού.

Διότι στην χώρα που η λέξη «ήττα» δύσκολα θα βρεθεί στο λεξιλόγιο του οποιουδήποτε, το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι η ανύπαρκτη αθλητική παιδεία του Κώστα Φορτούνη. Αλλά ότι εκεί βρίσκεται ο αντικατοπτρισμός μας. Και μέχρι να το καταλάβουμε θα είμαστε -όλοι μας- εντελώς χαμένοι.