Σ’ ένα πτωχευμένο πρωτάθλημα, τελικά υπάρχει ελπίδα

Ένα δείγμα ποδοσφαιρικού πολιτισμού που -δυστυχώς- δεν ήταν και τόσο αυτονόητο.

Άγγελος Κωνσταντούλιας

Ένα τέρμα του Σισέ που ήρθε να φέρει στα ίσια το υπέροχο γκολ του Κάτσε ήταν ο επίλογος ενός ντέρμπι που μας έκανε σίγουρα σοφότερους. Ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος, ο Παναθηναϊκός ναι μεν άπειρος αλλά πιο παθιασμένος και ένα ντέρμπι που μέχρι τελευταίο δευτερόλεπτο κράτησε ικανοποιημένο κάθε φίλαθλο του ποδοσφαίρου. Ωστόσο πέρα από τις μεγάλες ευκαιρίες, το πάθος και την αγωνία, η στιγμή του 48ου λεπτού είναι αυτή που πρέπει να κρατήσουμε ως ανάμνηση.

Το γόνατο του Νάχτο βρίσκει το κεφάλι του Σωκράτη Διούδη και κάπου εκεί ο χρόνος δείχνει να «παγώνει». Ο τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού χάνει τις αισθήσεις του κι όλα πλέον μοιάζουν δευτερεύοντα. Τα ιατρικά τιμ των δύο ομάδων εισβάλλουν στον αγωνιστικό χώρο και ο γιατρός του Ολυμπιακού, Χρήστος Θέος, έρχεται να μπει ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό. Μαζί με τον Γιάννη Λεβάκο (σ.σ. γιατρό του Παναθηναϊκού) συνεφέρουν τον 25χρονο, τον επαναφέρουν στην ζωή και μαζί τις καρδιές όλων στο γήπεδο στις θέσεις τους. Εκτός από έναν. Τον φίλο των «ερυθρολεύκων», Γιάννη Δημάρχου, που άφησε την τελευταία του πνοή στις εξέδρες και παρά τις προσπάθειες του Χρήστου Θέου δεν καταφέρνει να πάρει ακόμη μία ανάσα.

«Η σιωπή είναι χρυσός» λέει ο θυμόσοφος λαός μας. Και δεν έχει άδικο. Εκεί που ξεκινάει ο ανθρώπινος πόνος οφείλουμε να σκύβουμε με σεβασμό το κεφάλι. Αλλά στην χώρα του παραλόγου και του «πρέπει να διαλέξεις στρατόπεδο», ακόμη και τα αυτονόητα αξίζει να τα φέρνουμε στην επιφάνεια. Σ’ ένα πτωχευμένο ελληνικό ποδόσφαιρο, με τις ομάδες να γίνονται ξεκάθαρα κομπάρσοι στην Ευρώπη όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι, με διοικήσεις να τα δίνουν όλα για να ελέγξουν το παρασκήνιο αδιαφορώντας για την ποιότητα που θα εμφανίσουν στο «χορτάρι» και ορισμένους δημοσιογράφους να ακολουθούν ευλαβικά τον «Δεκάλογο» του εκάστοτε προέδρου, φαίνεται πως ακόμη υπάρχει ελπίδα.

Και βρίσκεται στο αυτονόητο. Στο χειροκρότημα των οπαδών του Ολυμπιακού την ώρα που ο Σωκράτης Διούδης αποχωρεί από το γήπεδο. Είναι η στιγμή που -έστω για λίγο- δεν άφησαν την οπαδική τους ταυτότητα να ξεπεράσει την προσωπική. Κι αν σου φαίνεται ασήμαντο, αναλογίσου το τι έχει συμβεί όλα αυτά τα χρόνια σε αυτήν την χώρα. Πώς το πάθος έχει ξεπεράσει την λογική και πόσα θύματα θα μπορούσαμε να έχουμε θρηνήσει. Μπορεί αυτή η στιγμή να αποτελέσει μία αρχή για ν΄ αλλάξει η κατάσταση στο ελληνικό πρωτάθλημα; Να αποδειχτεί ως ένας προάγγελος θετικών εξελίξεων; Για τους ρομαντικούς, μάλλον ναι. Για τους κυνικούς, ίσως όχι. Για όλους τους υπόλοιπους, ενδεχομένως. Όπως και να ‘χει, όλα θα φανούν στο άμεσο μέλλον. Κι αν θα μας αντέξει, θα φανεί στο χειροκρότημα. 

Δειτε τις photo