Μπορεί η Euroleague να μας παθιάσει όσο το Champions League;

Πρεμιέρα για την κορυφαία διοργάνωση του Ευρωπαϊκού μπάσκετ και εμείς ήδη νιώθουμε devotion.

Δημήτρης Μανής

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς ξεκίνησε. Σίγουρα, όμως, έπαιξε ρόλο η αλλαγή των ημερών διεξαγωγής της διοργάνωσης. Η προσθήκη της Παρασκευής ως αγωνιστικής ημέρας στο πρόγραμμα της Ευρωλίγκας, μας βόλευε όλους στην παρέα -άσε που η Παρασκευή δεν είναι και μέρα για πολύ ξενύχτι καθώς η συσσωρευμένη κούραση από την εβδομάδα που έχει προηγηθεί σου υπενθυμίζει ότι καλό το ένα ακόμα ποτό, αλλά ακόμα καλύτερη μια κερδισμένη ώρα ύπνου.

Και κάπως, έτσι, σιωπηρά, χωρίς να το κάνουμε ιδιαίτερο θέμα, η αυτοσχέδια κερκίδα που στηνόταν στον καναπέ του σπιτιού μου τις Τετάρτες πήρε μετάθεση για τις Παρασκευές.

Και κάπως έτσι, εκεί που μπάσκετ θα παρακολουθούσαμε στα play-offs, στα F4 και στους ελληνικούς τελικούς, ξαφνικά ανυπομονούμε να αρχίσει, καλή ώρα, η regular season της Ευρωλίγκας. Και κυρίως: εκεί που δεν χάναμε ματς για τους ομίλους του Champions League, πλέον να σνομπάρουμε τη διοργάνωση μέχρι να φτάσει στα προημιτελικά. Στη διάρκεια της σεζόν, θα παρακολουθήσουμε πολύ περισσότερο μπάσκετ (πάλι καλά, δηλαδή που φέτος είχε και Μουντιάλ), θα βριστούμε μεταξύ μας απείρως περισσότερες φορές για την επιρροή του Σπανούλη στο παιχνίδι του Ολυμπιακού και εννοείται ότι όταν θα έρθει η ώρα των play-offs θα παθιαστούμε όσο δεν πάει. Και όλα αυτά, ακόμα και αν παραδεχόμαστε  ότι δυστυχώς κάθε χρόνο το επίπεδο πέφτει, οι καλοί παίκτες θα πάνε αργά ή γρήγορα στο NBA, ενώ πολλές φορές βρίσκουν συμβόλαιο στην απέναντι πλευρά, ακόμα και οι ρολίστες πολυτελείας που έχουν κάνει μία καλή σεζόν.

Υπάρχουν λόγοι για όλα τα παραπάνω προφανώς.

Κατ’ αρχάς, για τους Παναθηναϊκούς της παρέας η Euroleague είναι μονόδρομος. Μπορεί τα πιτσιρίκια του Δώνη να έχουν ψήσει τον κόσμο να ασχοληθεί και πάλι με την μπάλα, όμως τις πραγματικά σπουδαίες και μεγάλες διακρίσεις μπορείς να τις φέρει μόνο το μπασκετικό τμήμα. Χώρια δε, που είναι διψασμένοι για αυτές τις διακρίσεις. Τα χρόνια χωρίς F4 είναι αρκετά και όσο στο ΟΑΚΑ θα δίνει το γενικό τόνο ένας από τους καλύτερους «κοντούς» αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, ο Νικ Καλάθης, τότε κανένα όνειρο δεν είναι απαγορευμένο.

Για εμάς τους «γαύρους», που μπορεί να έχουμε το «αποκούμπι» της μπάλας, το μπασκετικό τμήμα προσφέρει άλλης τάξης συναισθήματα. Στο μυαλό μας είναι το πιο γαμάτο τμήμα του συλλόγου, αυτό που έχει σκάψει βαθιά στην ψυχή μας και έχει φυτεύσει μέσα της σπάνιες συγκινήσεις. Ειδικά, φέτος, με την έλευση του Μπλατ, ο Ολυμπιακός είναι εξ ορισμού ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πρότζεκτ της σεζόν.

Εξάλλου, κάτι η όλη ατμόσφαιρα στο «Καραϊσκάκης» τα τελευταία χρόνια (φέτος τα πράγματα είναι αισθητά καλύτερα), κάτι οι «καραβιές» ξένων που πάνε και έρχονται κάθε καλοκαίρι, κάτι η αλλοπρόσαλλη πολιτική, στο θέμα των προπονητών, έχουν επηρεάσει κάπως τη σχέση μας με το τμήμα. Και όλα αυτά, την ίδια στιγμή που ερασιτεχνικά τμήματα προκόβουν στην σκιά των προβολέων, με το ελάχιστο δυνατό μπάτζετ.

Ποιος ασχολείται με την super league;

Εννοείται ότι η όλη φάση του ελληνικού ποδοσφαίρου επηρεάζει. Κάθεσαι να παρακολουθήσεις ένα derby της super league και δεν ξέρεις πότε και αν θα αρχίσει, πότε και αν θα τελειώσει και, γενικά, νιώθεις ότι κάθε τι που συνδέεται μαζί του, από έναν πανηγυρισμό μέχρι μια δήλωση κτλ. είναι βουτηγμένα στον φανατισμό και τη μιζέρια. Όταν λοιπόν, η μπάλα χάνεται μέσα σε όλη αυτή τη σκόνη που σηκώνουν οι διάφοροι παρατρεχάμενοι τότε και εσύ θα στρέψεις αλλού το βλέμμα σου.

Η μονοτονία του Champions League

Ναι και είναι άδικο αν συγκρίνεις την super league με την Ευρωλίγκα (αν και οι δεύτερη ποτέ θα αξιωθεί ένα Μπάμπη Τεννέ στους πάγκους της), αλλά και στο Champions League, η ψαλίδα στους ομίλους είναι τόσο μεγάλη που τα παιχνίδια χάνουν σε ενδιαφέρουν, ενώ η σχετική μονοτονία των ημιτελικών και τελικού, όπου θα φτάσουν οι συνήθεις 5-6 ύποπτοι, άλλοτε πιο εύκολα, άλλοτε πιο δύσκολα και άλλοτε (μα εξαιρετικά σπάνια) επικά, σίγουρα δεν βοηθάει.

H cool μπασκετική μπλογκόσφαιρα

Ακόμα και τα μπασκετικά μέσα είναι πιο χαλαρά και πιο ενδιαφέροντα, έχουν άλλες αξίες και αρχές. Απέναντι στις κραυγές των ποδοσφαιρικών σχολίων, εσύ μπορείς να διαλέξεις την αισθητική και το βάθος της ανάλυσης της συλλογικότητας του Βasketballguru. Μπορείς να αποκτήσεις δίπλωμα προπονητή με έξι μήνες εντατικού διαβάσματος του Hoopfellas, να απολαύσεις τα ατέλειωτα ξενύχτια της ομάδας του The Ball hog και να αφήσεις τα παιδιά του Hoopfiction και το Ball Don’t Lie να δώσουν μία διαφορετική διάσταση στα θέματα της μπασκετικής επικαιρότητας -για να αναφερθώ μόνο στα πιο γνωστά παραδείγματα άρτιας μπασκετικής αρθρογραφίας.

Καλή σεζόν να έχουμε και φέτος. Και μην ξεχνάς το F4 στην «μπασκετομάνα» Βιτόρια είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για ένα ταξίδι σε ένα ονειρεμένο μέρος. Βάλε το στα σχέδιά σου, είτε προκριθεί η ομάδα σου είτε όχι.