Η «Special One» μοναξιά του Jose Mourinho

Το «θέατρο των ονείρων» δεν φτιάχτηκε για την μιζέρια του Πορτογάλου.

Άγγελος Κωνσταντούλιας

Οι φετινές γιορτές θα είναι ξεχωριστές για τον Jose Mourinho. Η Boxing Day δεν θα τον βρει να κάθεται στον πάγκο της Manchester United αλλά πιθανότατα να απολαμβάνει ένα ακριβό malt δίπλα στο τζάκι του σαλονιού και να ανταλλάσσει δώρα μαζί με την οικογένειά του. Καθόλου άσχημα, αλλά όταν γι’ αυτό το ειδυλλιακό σκηνικό έχει προηγηθεί η απόφαση της διοίκησης των «κόκκινων διαβόλων» για λύση της συνεργασίας τους, τότε υπάρχουν ακόμη ψήγματα πληγωμένου εγωισμού.

Και κάπου εδώ ο Πορτογάλος τεχνικός καλείται να δει για πρώτη φορά κατάματα την πραγματικότητα. Το 2004 ήταν η χρονιά που συστήθηκε στο ποδοσφαιρικό κοινό ως ο επόμενος «Βασιλιάς». Το μεθύσι από την κατάκτηση του Champions League με την Porto ήταν γλυκό και έξι χρόνια αργότερα ήταν η στιγμή της απόλυτης θέωσης. Ο πλανήτης υποκλίθηκε και πάλι όταν τον είδε να οδηγεί την Inter στην κορυφή της Ευρώπης και να ψηφίζεται ως ο κορυφαίος τεχνικός του κόσμου για το 2010.

Ωστόσο, οκτώ χρόνια αργότερα και ύστερα από το πέρασμά του από την Μαδρίτη, η κατάσταση είναι διαφορετική. Ο «Special One» δεν μπορεί να επιβεβαιώσει τον τίτλο που -δικαίως- του δόθηκε. Την ίδια στιγμή που ο κόσμος εξελίσσεται, ο ίδιος παρέμεινε στάσιμος. Αρνούμενος να αλλάξει, επιδόθηκε σ’ ένα συνεχές κυνήγι μαγισσών που τον οδήγησε σταδιακά εγκλωβισμένο στην «Χώρα της Γραφικότητας».

Έχασε τα αποδυτήρια του Old Trafford, τα έβαλε με τους ποδοσφαιριστές του, ασχολήθηκε με τον Τύπο, ειρωνεύτηκε συναδέλφους και εν γένει επιδόθηκε στα πάντα εκτός από το ένα πράγμα που θα έπρεπε να καταπιαστεί πραγματικά. Το ίδιο το ποδόσφαιρο. Προβάλλοντας το «εγώ» του, γύρισε την πλάτη στο άθλημα και όπως γνωρίζουμε μετά την Ύβρη ακολουθεί η Νέμεσις. Ιδιοφυής, αντισυμβατικός αλλά και επίμονα ξεροκέφαλος, ίσως να πίστεψε πως είναι η μετενσάρκωση του Μπράιαν Κλαφ. Μόνο που οι ομάδες του τελευταίου έβγαζαν στο χορτάρι όλη την τέχνη του μυαλού του. Συν τοις άλλοις ήταν ένας υπέροχος ατακαδόρος και μία από τις πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες του ποδοσφαίρου. Την ίδια ώρα που ο πρώην τεχνικός της Man Utd δεν εμπνέει πλέον τον ίδιο σεβασμό.

«Προσοχή στο κενό μεταξύ αλλαγής και γραφικότητας»

Υπάρχει ακόμη ελπίδα ή ο Jose είναι καταδικασμένος να περιφέρεται στο «νησί των νεκρών»; Ήρθε η στιγμή να βγει στην πρόωρη σύνταξη καθώς το ίδιο το άθλημα τον ξεπέρασε ή μπορεί να αντιστρέψει ακόμη την κατάσταση; Με την ιδέα της Εθνικής Πορτογαλίας να περιστρέφεται πάντα στο μυαλό του, ίσως είναι η ώρα για τη μεγάλη απόφαση. Ο άνθρωπος που πριν 2.5 χρόνια ήθελε να γίνει ο επόμενος Sir Alex Ferguson δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Το «θέατρο των ονείρων» δεν είναι φτιαγμένο για μίζερες προσωπικότητες όπως η καρικατούρα-σκιά του εαυτού του που κατήντησε το τελευταίο διάστημα ο Πορτογάλος.

Το ποδόσφαιρο τον περιφρόνησε αποδεικνύοντας πως είναι δίκαιο άθλημα. Πως έχουμε ανάγκη για περισσότερους Klopp και όχι Mourinho. Και ο Πορτογάλος, τα φετινά Χριστούγεννα, έχει την ευκαιρία να καθαρίσει το μυαλό του και να αποφασίσει ποιος θέλει να είναι στην πραγματικότητα. Μία χαρισματική προσωπικότητα ή ένας γραφικός τύπος που θα ζει στη μοναξιά του κυνηγώντας φαντάσματα. Καθισμένος στο γραφείο του σπιτιού του και αναπολώντας τις χαμένες στιγμές δόξας μέσα από αναλογικές φωτογραφίες.