Άγγελος Αναστασιάδης: η χρονομηχανή της Παναγιάς

Κάνε το σταυρό σου και καλώς ήρθες στο 2001.

Γιώργος Πολυμενέας

Δεν πρέπει να είναι περισσότεροι από τρεις ή τέσσερις. Ο Μπάμπης Τεννές, ο Άγγελος Αναστασιάδης, ο Γιώργος Παράσχος. Θα μπορούσαν να ήταν κεντρικές φιγούρες σε θέμα του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου. «Ο καφενές των προπονητών» ή κάπως έτσι. Ιδανικά, θα τους είχαν παραχωρήσει τη θέση τους στο ίδιο τραπέζι ο Χρήστος Αρχοντίδης, ο Βασίλης Δανιήλ και ο Σταύρος Διαμαντόπουλος.

Μπορεί το «προϊόν» του ελληνικού ποδοσφαίρου να «εξελίσσεται», ομάδες να ανεβοκατεβαίνουν κατηγορίες, παράγοντες να έρχονται και να παρέρχονται (στο ενδιάμεσο κάνουν και μια στάση στο κελί ορισμένοι εξ αυτών), πίσω όμως από όλο αυτό το σύννεφο και τη σκόνη, αυτό που μένει σταθερό και αναλλοίωτο είναι η συνοφρυωμένη και σφιγμένη εικόνα αυτών των τριών ανθρώπων στους πάγκους. Εδώ και δύο δεκαετίες καταφέρνουν να είναι πάντα εκεί, στο φόντο: πιο ήσυχοι και από ψίθυρο στους διαδρόμους της ΕΠΟ, πιο αναμενόμενοι σε τηλεοπτικό πλάνο εγχώριας ποδοσφαιρικής μετάδοσης και από τετράστιχο σε ημερολόγιο τοίχου.

Το γράφω με αγάπη: είναι οι πιο χαρακτηριστικές φιγούρες, το αυθεντικό πρόσωπο του ελληνικού ποδοσφαίρου. «Πρίγκιπες» με σκονισμένο στέμμα για μια επικράτειας με γεμάτη από κακοφωτισμένα γήπεδα και απαρχαιωμένες κερκίδες που ποτέ δεν βαριούνται τα χασμουρητά και τα ευφάνταστα μπινελίκια.

Με τον πλέον επίσημο τρόπο, γυρίσαμε σε εποχές όπου ο προπονητής της Εθνικής ομάδας πρέπει να είναι ένας σεβάσμιος Έλληνας βετεράνος.

Η πρόσληψη του Άγγελου Αναστασιάδη από την ΕΠΟ μοιάζει σαν μια παρελθοντική είδηση που περίμενε για χρόνια να δικαιωθεί, σαν έχει ακυρωθεί η πορεία από το 2001 και μετά και να επιστρέφουμε σε εκείνο το σημείο αναζητώντας το διάδοχο του Βασίλη Δανιήλ (δεν αποκλείεται, αν κάποιος ψάξει τα δημοσιεύματα της εποχής να βρει και κάποια που θα τον αναφέρουν ως πιθανό αντικαταστάτη).

Με τον πλέον επίσημο τρόπο, γυρίσαμε σε εποχές όπου ο προπονητής της Εθνικής ομάδας πρέπει να είναι ένας σεβάσμιος Έλληνας βετεράνος, περισσότερο ή λιγότερο αυτοδίδακτος, κάπως ιδιότροπος και με βασικότερο προσόν έναν λόγο που μπορεί να εμψυχώνει -ίσως τα λόγια των Άγιων Πατέρων να αποδειχθούν χρήσιμα εδώ, και ο Αναστασιάδης τα κατέχει.

Φυσικά και ο Αναστασιάδης έχει επιτυχίες, την πατρότητα των οποίων ενδεχομένως να αρνηθεί λόγω του συγκροτημένου θρησκευτικού αισθήματος. Εδώ όμως δεν κρατάμε τα κιτάπια του Αγ. Πέτρου, επομένως θα του τις αποδώσουμε.

Παντού, κάτι άφησε -δεν είναι λίγο αυτό.

Οι ΠΑΟΚτσήδες τον λάτρεψαν -η φιγούρα του βρίσκεται δίπλα-δίπλα στο εικοναστάσι μαζί με τον Πάμπλο Γκαρσία. Με τους κοσμοπολίτες βάζελους ποτέ δεν ταίριαξε, αλλά έδωσε όραμα και πίστη στον πυρήνα της πιο σπουδαίας φουρνιάς Ελλήνων παικτών της τελευταίας 20ετίας. Δημιούργησε την πιο συμπαθή ελληνική ομάδα της διετίας 2001-2002, τον Ηρακλή. Έκανε τον Εδεσσαϊκό mainstream πριν τον αντιπρόεδρο του. Ταξίδεψε στην ελληνική επαρχία, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι. Παντού, κάτι άφησε -δεν είναι λίγο αυτό.

Δεν είναι όμως ούτε και αρκετό.

Ένας προπονητής που ήδη έμοιαζε παρωχημένος πριν 16 χρόνια, πόσο «φρέσκος» μπορεί να είναι το 2018;

Ένας προπονητής που ήδη έμοιαζε παρωχημένος πριν 16 χρόνια, πόσο «φρέσκος» μπορεί να είναι το 2018; Ακόμα και να είναι καλύτερος από τον προκάτοχό του (που είναι), τι μπορεί να δώσει σήμερα; Και τέλος πάντων, ποιος ακριβώς είναι ο πήχης που θα ορίσει το επιτυχημένο ή μη της θητείας του; Μια πρόκριση στα τελικά του Euro; Η επιβολή πειθαρχίας και η δημιουργία στεγανών μέσα στην εθνική; Η ανάδειξη νέων παικτών; Η θρησκευτική κατήχηση των παικτών;

Η εθνική ομάδα γυρνάει σε μια εποχή που θα αγωνίζεται για τις «νίκες της μιας βραδιάς». Μπορεί κάποιες από αυτές να αρκούν για να φτάσει κοντά στα τελικά, για να γεμίζουν οι αθλητικές ιστοσελίδες με σχόλια αναγνωστών και οι τηλεφωνικές γραμμές των ραδιοφωνικών σταθμών με ακροατές και για να συντηρούν  το ενδιαφέρον μας στη διάρκεια των προκριματικών.

Μέχρι εκεί όμως.

Τουλάχιστον σκέψου, γυρίσαμε στο 2001. Για τους περισσότερους από εμάς πολλά ορόσημα της ζωής μας δεν είχαν καν πραγματοποιηθεί τότε. Από μόνο του αυτό είναι μια επιτυχία. Εξάλλου, ο θεμέλιος λίθος κάθε μεταφυσικής πίστης είναι η αιώνια ανοιχτή και ποτέ ματαιωμένη προσδοκία για το καλύτερο, η διαρκώς αναβαλόμενη δικαίωση.

Σαν όραμα ο Άγγελος Αναστασιάδης περπατάει από τους πάγκους του ΟΑΚΑ προς την εξέδρα και απλώνει το χέρι για να τον ακολουθήσεις. Ευλόγησον!