Δεκέμβριος (Τεύχος 225)
Community
wootafak
crazy58
juampy
ktsap66
boy75
Jumpertime
proestakis
s0bak0v0d
chtsip
CHRIS FOUNTIS
Nikosng
FUNEC
ANGEL9999
Horsepower
wapaul
Στάθης
mariossima
enzo21
STELIO64
thomas59
aris1971
kritonxan
Σύνολο μελών: 5765 | Εγγραφή
Νέος Βουτσάς!
Bookmark and Share
09/05/2011
Κώστας Βουτσάς

Ας υποθέσουμε ότι, σύμφωνα με την ολιστική θεώρηση –σώμα, ψυχή, πνεύμα– ο κάθε άνθρωπος έχει τρεις ηλικίες και ότι η «σωματική» είναι αυτή που αναγράφει η ταυτότητά σας...
Φέτος συμπληρώνω τα 80 μου.

H ψυχή σας ή το πνεύμα σας πόσων χρονών είναι;
Αισθάνομαι νέος. Δεν το λέω έτσι... Μου αρέσει να κάνω παρέα με νέους ανθρώπους, να κάνω καινούρια πράγματα. Τις προάλλες ήμουν στο Villa Mercedes και πέρασα καταπληκτικά. Συζητάω, περνάω καλά, ακούω καινούρια πράγματα. Όταν είμαι με ανθρώπους της δικής μου ηλικίας, κάνουμε το X-Factor  της πίεσης – «Εγώ την έχω μεγαλύτερη», «Όχι εγώ». Όλο «Θεός σχωρέσ’ τον» λέμε. Γι’ αυτό κάνω παρέα με νέους ανθρώπους, πάω στα κλαμπ, στο Villa Mercedes, στο Passepartout  στα «Σκουφόμπαρα»... Στη Θεσσαλονίκη πάω στο Λιμάνι του φίλου μου του Κανάκη. Δεν μπορώ να κάνω παρέα με ανθρώπους της ηλικίας μου.

Είχατε ονειρευτεί ότι θα φτάσετε εδώ που είστε;

Όχι. Με την ηθοποιία μπλέχτηκα τυχαία. Είχα πάει σε μια κατασκήνωση στη Μηχανιώνα και παρακολουθούσα κάποιες πρόβες. Ένας έκανε το μεθυσμένο. «Έτσι κάνουν οι μεθυσμένοι;» άρχισα να φωνάζω. Ο σκηνοθέτης εκνευρίστηκε και μου λέει: «Έλα να μας δείξεις». Ανεβαίνω στη σκηνή και τον κάνω. «Εσύ θα τον παίξεις» μου λέει.

Σας άρεσε το θέατρο;

Δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ μου θέατρο. Κινηματογράφο είχα δει πολύ, γιατί μικρός ήμουν στα «Αετόπουλα» (σ.σ. οι μικροί της ΕΠΟΝ, της νεολαίας του ΕΑΜ) και πέταγα από τους εξώστες τις πολυγραφημένες προκηρύξεις που τύπωνε ο πατέρας μου μαζί με κάποιον άλλο. Έτσι με την ευκαιρία έβλεπα και το έργο.

Αναφέρατε τη Mηχανιώνα. Είστε Θεσσαλονικιός;
Όχι, η μητέρα μου ήταν Κεφαλονίτισσα –από εκεί άλλωστε κληρονόμησα την τρέλα– και ο πατέρας μου από την Ξάνθη. Εγώ γεννήθηκα στην Αθήνα, αλλά όταν ήμουν πολύ μικρός, μετακομίσαμε στη Θεσσαλονίκη.

Και πώς συνεχίσατε με την ηθοποιία;
Όταν παίχτηκε η παράσταση, είχε μαζευτεί πολύς κόσμος από τη Μηχανιώνα και έβγαλε πολύ γέλιο.

Πόσων χρονών ήσασταν τότε;
Γύρω στα 15 με 16.

Το επόμενό σας βήμα;

Μετά κατέβηκα στην Αθήνα για να τελειώσω το γυμνάσιο και είπα να πάω στη σχολή. Ήμουνα υπάλληλος σε πρακτορείο λαχείων και πούλαγα και τσιγάρα στο δρόμο. Στη σχολή δε μου άρεσε και έφυγα. Πήγε όμως ο σύζυγος μιας καθηγήτριας στον πατέρα μου και του είπε πως έπρεπε να επιστρέψω γιατί ήμουν καλός. Τελικά, ξαναπήγα, γιατί φοιτούσαν και ωραίες κοπέλες – είχε κι αυτό το δέλεαρ. Όμως η σχολή δεν ήταν αναγνωρισμένη από το κράτος και έπρεπε να δώσω εξετάσεις. Ήταν στην επιτροπή ο Μακρής ο Ορέστης, η Μαρίκα η Κρεβατά. Μου έδωσαν την άδεια ως εξαιρετικό ταλέντο για επιθεώρηση μόνο. Φορούσα και ένα κοστούμι του ξαδέλφου μου και μου βεβαίωσαν την άδεια ως «κομψό ηθοποιό». Μετά έφυγα και πήγα στα μπουλούκια και μετά στη Βέροια στρατιώτης.

Ο πρώτος μεγάλος ρόλος πού ήταν;

Στην επιθεώρηση, στο Πάρε, κόσμε, στο θέατρο Περοκέ με την Καλή Καλό.

Πότε ξεκινήσατε να βγάζετε καλά λεφτά;

Εδώ θέλω να πω πως η Αλίκη μάς έκανε πάρα πολύ καλό. Ανέβασε τα μεροκάματα. Η Αλίκη έπαιρνε κάποια στιγμή 9.000 δρχ. μεροκάματο, όταν ο βασικός μισθός ήταν 1.400 δρχ. το μήνα! Εγώ έπαιρνα 6.000 δρχ. μεροκάματο. Η Αλίκη μάς έφτιαξε και τα θέατρα. Έμπαινε σε ένα καμαρίνι και έλεγε: «Αποκλείεται! Φτιάξε τα καμαρίνια». Η Αλίκη ήταν μεγάλο κεφάλαιο για το θέατρο.

Υπάρχουν άνθρωποι που θα θέλατε να ευχαριστήσετε για τη βοήθειά τους, όπως κάνουν στις απονομές των  Όσκαρ;
Βέβαια. Πρώτα πρώτα θα πρέπει να ευχαριστήσω τη Σπεράντζα Βρανά, που με συμβούλεψε πολύ σωστά κάποτε, Θεός σχωρέσ’ την – πο, πο, πάλι «Θεός σχωρέσ’ την». Παλιά λέγαμε κάποιους ηθοποιούς «κουρελούδες». Ήταν αυτοί που μιμούνταν τους άλλους ηθοποιούς – πώς είναι οι κουρελούδες με τα ρελάκια... Μου έλεγε, λοιπόν, η Σπεράντζα Βρανά: «Να είσαι πάντα ο εαυτός σου κι ας είσαι λάθος». Κι αργότερα ήταν ένας ηθοποιός, ο Γιάννης Ιωαννίδης, που τον βρήκα τότε που πρωτοπήγα στα μπουλούκια. Ήμασταν μια φορά στην Καβάλα. Μου λέει: «Έλα μαζί μου». Με πάει σε ένα εστιατόριο πολύ ακριβό. «Θα μου κάνεις το τραπέζι;» του λέω. «Όχι», μου λέει, «θα πληρώσεις εσύ, επειδή τώρα ξεκινάς τη ζωή σου. Όπως ξεκινήσεις, έτσι θα συνεχίσεις. Αν πηγαίνεις στα ταβερνάκια, στα μαγεριά, έτσι θα συνεχίσεις τη ζωή» – πολύ ωραία συμβουλή κι αυτή. Επίσης, με συμβούλεψε πολύ ωραία και ο Πλατής, Θεός σχωρέσ’ τον κι αυτόν – άντε πάλι... Ήμασταν σε κάτι μπουλουκάκια και μου ’λεγε πώς να παίξω – τότε εγώ ήμουν ατίθασο άλογο. Μου έλεγε: «Όχι βρε, κάνε αφαίρεση, αφαίρεση». Μετά ο Δαλιανίδης, ο Φίνος, ο Δημόπουλος με βοήθησαν πάρα πολύ και με πρόσεξαν πάρα πολύ. Ο Μάνος Κατράκης μου έλεγε διάφορα πράγματα...

Μεγάλος ηθοποιός...
Για μένα ήταν ο μεγαλύτερος ηθοποιός που πέρασε από την Ελλάδα. Τα έπαιζε όλα, αυτό είναι μεγάλη υπόθεση. Ο μόνος που το έκανε. Πάντοτε είμαι ευγνώμων.

Υπάρχουν κάποιοι που φάνηκαν αγνώμονες απέναντί σας;

Δε θυμάμαι, τα ξεχνάω, γαμώτο... Ειλικρινά, δε θυμάμαι.

Για να μην τα θυμάστε, μάλλον δε σας πολυενδιέφεραν τέτοιες συμπεριφορές.
Καθόλου, μα καθόλου. Σ’ αυτά δεν έμενα ποτέ.

Σε όλη αυτή τη μεγάλη πορεία σας υπήρξε κάποιος με τον οποίο θα θέλατε να συνεργαστείτε και δεν προέκυψε;
Έχω συνεργαστεί με πάρα πολλούς ηθοποιούς. Έχω δουλέψει με τον Αυλωνίτη, τον Σταυρίδη, τον Λειβαδίτη, τη Ρένα Ντορ... Μετά έπαιξα πρόζα με τον Παπαγιαννόπουλο, τον Κωνσταντάρα. Εντάξει, δηλαδή δεν έχω παίξει δράμα. Μου πρότεινε μια φορά ο Μάνος Κατράκης να παίξουμε τον Δον Κιχώτη, αλλά είχα κλείσει. Και πάντα έτσι είμαι, κλείνω, κλείνω, δεν έχω ελευθερία. Φαίνεται πως έχω ζήτηση – το λέω τώρα μετά από 63 χρόνια. Ήταν να παίξω με τον Παπαμιχαήλ τον Αμπιγιέρ, αλλά είχα κλείσει πάλι. Ο Λεμπέσης, Θεός σχωρέσ’ τον –όλο «Θεός σχωρέσ’ τον» λέω–, μου πρότεινε να κάνουμε τον Αμπιγιέρ. Πάντα είχα δουλειά, δεν έμεινα ποτέ χωρίς δουλειά.

Σήμερα υπάρχουν σκηνοθέτες που εκτιμάτε και θα θέλατε να παίξετε μαζί τους;

Πώς, πώς... Στον κινηματογράφο είναι ο Βαφέας, ο Σμαραγδής, ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, ο Χρήστος Δήμας. Και στο θέατρο υπάρχουν πάρα πολλοί. Ο Αλέξανδρος Ρήγας, που είναι πολύ καλός σκηνοθέτης, οι Ρέππας-Παπαθανασίου, ο Μαστοράκης και άλλοι πολλοί.

Κύριε Βουτσά, έχετε κοιλίτσα... Μήπως μαζί τα φάγατε με τον Πάγκαλο;
Στους Αχαρνής, όταν έπαιζα, έλεγα: «Μαζί τα φάγαμε, αλλά εμείς τα χέσαμε κι αυτός τα κράτησε μέσα του». Πάντως, δεν μπορείς να λες, κύριε Πάγκαλε, «κοπρίτη» αυτόν που εσύ τον διόρισες για να σε ψηφίσει και για να κλέψεις – γενικά μιλάω. Δεν κομίζω γλαύκα. Ουδείς πολιτικός πλήρωσε – για τη Siemens, για το Βατοπέδι, για το χρηματιστήριο... Κλέφτες οι πολιτικοί, 100% κλέφτες. Ακόμη κι αν δεν είναι κλέφτες, είναι συνένοχοι.

Η κρίση σάς έχει επηρεάσει;
Μας έχει επηρεάσει. Όμως οι αρχαίοι, που ήσαν σοφοί, έλεγαν: «Άρτον και θεάματα». Τα καλά έργα δουλεύουν.

Οι γυναίκες παίζουν μεγάλο ρόλο στη ζωή σας. Τις τραβούσε το σταριλίκι σας;

Όχι, το κυνηγητό! Δεν ήμουν ο εραστής που περίμενε να έρθει επάνω του η γκόμενα. Εγώ έτρεχα πίσω από την γκόμενα, την κυνηγούσα.

Ποιο στοιχείο σας τελικά τις έλκυε;

Ήμουν πάντοτε γενναιόδωρος. Δεν ήμουνα τσιγκούνης, να κάνουμε Χριστούγεννα με φακές. Ήμουνα και με δώρα και με λουλούδια. Και έκανα πολλούς δεσμούς, αλλά δεν αποκαλύπτω ποτέ τα ονόματά τους, εκτός κι αν έχουν κυκλοφορήσει. Ήμουν κυνηγιάρης.

Έχω την αίσθηση ότι το ένστικτο εξακολουθείτε να το έχετε...
Το έχω, αλλά τώρα τα πράγματα έχουν δυσκολέψει, μη λέμε και βλακείες και με κοροϊδεύει ο κόσμος. Ο Ρίζος μού έλεγε: «Περιμένω να γεμίσει σταγόνα σταγόνα όλο το σακουλάκι και μετά να πάω με γυναίκα».

Με το γάμο ποια είναι η σχέση σας;

Έχω κάνει τρεις γάμους και έχω τρεις κόρες και τον Άνθιμο Ανανιάδη, που τον μεγάλωσα εγώ.

Δεν κοστίζουν όμως οι γάμοι και τα διαζύγια;
Να σου πω ποια είναι η θεωρία μου: Έπαιρνα πολλά λεφτά και έκανα περιουσία. Όταν χώρισα με την  Έρρικα Μπρόγιερ, της άφησα ένα σπίτι στο Ψυχικό και την περιουσία μου στην Κέρκυρα. Όταν χώρισα με τη Θεανώ, της άφησα ένα σπίτι στο Λυκαβηττό, ένα σπίτι στο Καβούρι, στη Μύκονο δυο σπίτια. Έλεγα: «Δεν μπορώ να τα πάρω μαζί μου επειδή ερωτεύτηκα μια άλλη γυναίκα και να αφήσω γυναίκα και παιδιά χωρίς μία». Εγώ δεν έχω τίποτε στο όνομά μου πια.

Σας αγχώνει αυτό;
Όχι, καθόλου. Περνάω πολύ ωραία, έχω τη δουλειά. Αν είχα λεφτά, στα ΚΑΠΗ θα ήμουν ένας γέρος και θα έβλεπα τηλεόραση, ενώ τώρα παίζω στο θέατρο, κάνω κινηματογράφο, διαφημίσεις, έκανα και ένα βιντεοκλίπ με τους Onirama.

Ετοιμάζετε κάτι τώρα;
Ανεβάζουμε στις 17 Φεβρουαρίου στο θέατρο «Ρένα Βλαχοπούλου» μια παράσταση με τον Μανούσο Μανουσάκη. Λέγεται Ζητείται τενόρος και είναι μια εξαιρετική κωμωδία. Εγώ κάνω έναν τενόρο που ένα βράδυ μεθάει και δεν μπορεί να παίξει...

Πάλι τον μεθυσμένο κάνετε... Μήπως θα πρέπει να πούμε στους αναγνώστες πού βρίσκεται το θέατρο;
Είναι στο Αιγάλεω και απέχει πέντε λεπτά από το σταθμό του μετρό. Με το αυτοκίνητο έρχονται από την Ιερά Οδό και, αφού περάσουν τον Κηφισό, στρίβουν στο πρώτο στενό δεξιά και στο τρίτο στενό αριστερά και πέφτουν στο θέατρο.

Κύριε Βουτσά, σας ευχαριστώ πολύ.

*Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 2011 στο τεύχος 182

Sitemap    Top Εγγραφή| Είσοδος Playboy Worldwide