Δεκέμβριος (Τεύχος 225)
Community
wootafak
crazy58
juampy
ktsap66
boy75
Jumpertime
proestakis
s0bak0v0d
chtsip
CHRIS FOUNTIS
Nikosng
FUNEC
ANGEL9999
Horsepower
wapaul
Στάθης
mariossima
enzo21
STELIO64
thomas59
aris1971
kritonxan
Σύνολο μελών: 5765 | Εγγραφή
Γιατί Καραμεροχαριτάτοι και όχι Χαριτοκαραμέροι;
Bookmark and Share
02/03/2011
Γιώργος Καραμέρος-Σπύρος Χαριτάτοςα

Είναι ο ένας από τους δυο σας μεγαλύτερη φίρμα και σας ονόμασαν «Καραμεροχαριτάτους» και όχι «Χαριτατοκαραμέρους»;
Γ.Κ.: Πιο βεντέτα είναι ο Σπύρος. Άμα τον «googlάρεις», εμφανίζει περισσότερες σελίδες. Εγώ απλώς κέρδισα στο αλφαβητικό – το κάπα είναι πριν από το χι.

Από πότε είστε ζευγάρι;
Σ.Χ.: Είμαστε από το καλοκαίρι του 2008.
Γ.Κ.: Γνωριστήκαμε για πρώτη φορά σε τηλεοπτικό πλατό το 1999, στην ενημερωτική εκπομπή του Σαββατοκύριακου. Ο Σπύρος παρουσίαζε ένα κομμάτι της εκπομπής και εγώ ήμουν ρεπόρτερ – γιατί είναι κωλόγερος μπροστά σ’ εμένα. Από το καλοκαίρι του 2008 μας έβαλαν μαζί.

Σας επέλεξαν, δηλαδή, να είστε μαζί;
Σ.Χ.: Ήμασταν μια λύση ανάγκης. Κατά καιρούς, είτε εγώ είτε ο Γιώργος, καλύπταμε κενά σε άδειες παρουσιαστών του ΑΝΤ1. Δουλεύαμε και οι δύο στο ρεπορτάζ. Εκείνο το καλοκαίρι του 2008 πάρθηκε η αιφνίδια απόφαση να δημιουργηθεί μια καλοκαιρινή εκπομπή, η οποία θα έπρεπε να είναι λίγο διαφορετική. Η πρώτη σκέψη του τότε γενικού διευθυντή ειδήσεων, του Γιάννη Μιχελάκη...
Γ.Κ.: Σήμερα έχει αναλάβει τον Ελεύθερο Τύπο.
Σ.Χ.: ...η σκέψη του ήταν να αναλάβουμε εμείς. Ήξερε βέβαια καλά τα συν και τα πλην μας. Η ιδέα ήταν να κάνουμε το πρωινό δύο άντρες αφενός, δύο δημοσιογράφοι αφετέρου. Ήταν ενημερωτική βέβαια η εκπομπή, ζητούσε όμως κι άλλα στοιχεία. Κι έκανε τη μοναδική μαγκιά, που σπάνια επιδεικνύουν άνθρωποι που έχουν θεσμική θέση σε κανάλι: Πίστεψε πάρα πολύ σ’ εμάς και είπε: «Πάρτε το καράβι και φτιάξτε μια δική σας πρόταση, την οποία εγώ θα υποστηρίξω». Όχι ότι «εγώ δεν ξέρω», απλά ήξερε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει, ήξερε ότι έχουμε δυνατότητες, ότι έχουμε δουλέψει πολύ πίσω από το φακό. Ήταν από τις περιπτώσεις που σου δείχνει κάποιος εμπιστοσύνη, σου δίνει χώρο κι εσύ ανταποκρίνεσαι με πάθος.

Στον κόσμο είχε ανταπόκριση η εκπομπή;

Γ.Κ.: Είχε ανταπόκριση, γιατί, αν και είμαστε δίδυμο, έχουμε ταυτόχρονα πολλά κοινά και πολλά διαφορετικά – είμαστε δύο διαφορετικοί άνθρωποι, έχουμε διαφορετικά στερεότυπα. Ο Σπύρος είναι πιο προοδευτικός, εγώ πιο συντηρητικός, χωρίς να σημαίνει ότι αυτό ισχύει παντού. Εκπέμπουμε κάτι το οποίο είναι προϊόν ζύμωσης μεταξύ μας, υπάρχει μια φάση ώσμωσης. Εγώ αυτά τα 2,5 χρόνια έχω αλλάξει πολλά πράγματα στον τρόπο που σκέφτομαι επειδή συνεργάζομαι με τον Σπύρο. Τώρα, δεν ξέρω κι αυτός, μπορεί.

Ο όρος «Καραμεροχαριτάτοι» σας ενοχλεί;
Σ.Χ.: Προσωπικά δε με ενοχλεί. Περισσότερο με ενοχλεί ο εύκολος χαρακτηρισμός, έτσι για να προχωρήσουμε την κουβέντα παρακάτω – μια εύκολη ατάκα που πετιέται όταν χειριζόμαστε δημόσιο λόγο. Βολεύει τη δημόσια αναφορά, αλλά εμάς δε μας προσφέρει κάτι. Ωστόσο, είναι γλυκό.
Γ.Κ.: Αν σκεφτείς ότι θα μπορούσε να μας αποκαλούν και «Καρ-χαρίες» –γιατί και αυτό είχε παίξει κάποτε και ευτυχώς δεν προχώρησε πολύ–, με ενοχλεί όχι για τη σχέση μου με τον Σπύρο, αλλά επειδή, όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι, γίνεται για τσουβάλιασμα. Πάντως δε με χαλάει, είναι εύηχο. «Οικονομεοκαμπουράκηδες» δε λέει, ούτε «Λυριτζοοικονόμου». «Καραμεροχαριτάτοι» έχει πολλά ρο, είναι λίγο λατινοαμερικάνικο.

Πώς εξηγείτε την επιτυχία σας τη στιγμή που ούτε το σταύρωμα των ποδιών σας παρουσιάζει οφθαλμολαγνικό ενδιαφέρον ούτε το σκύψιμό σας και –το κυριότερο– δεν εκφράζετε μυθικές απορίες;
Σ.Χ.: Θα σ’ το πω όπως το έχουμε συζητήσει μεταξύ μας. Η επιτυχία είναι πολύ σχετική, αν σκεφτείς πως πέρυσι ήμασταν πρώτοι στο σύνολο, αλλά δεύτεροι στα νεανικά κοινά. Αυτό που σίγουρα έχουμε κρατήσει και που συνεχίζουμε να κρατάμε είναι η διαφορετική ματιά σε μια ζώνη που ήταν «σκληροπυρηνική» στις απόψεις της. Καταφέραμε να είμαστε μέσα στο παιχνίδι και ο κόσμος να συζητάει τη δουλειά μας καλοπροαίρετα. Δηλαδή, ως «επισκέπτες» πετύχαμε.
Γ.Κ.: Κοίτα να δεις τι με ικανοποιεί. Είναι σαν να πάρεις μια παρουσιάστρια της ζώνης στην οποία είμαστε και να τη βάλεις να κάνει πολιτική εκπομπή. Το καλό μ’ εμάς είναι πως κάναμε την αντίστροφη κίνηση χωρίς να ξεφτιλιστούμε.

Υπάρχει επιστροφή για σας στην ενημέρωση;
Γ.Κ.: Εδώ δεν ξέρεις αν θα υπάρχει αύριο η Ελλάδα...
Σ.Χ.: Εγώ το θεωρώ αυτονόητο. Έχω μπει στην κουζίνα, έχω μαγειρέψει, έχουμε τραγουδήσει σε εκπομπές ως καλεσμένοι, έχω μάθει τα ωροσκόπια, έχω, έχω..., με τα οποία μέχρι τώρα, στη λογική τη σοβαροφανή και στερεότυπη που έχουμε για τους δημοσιογράφους, έχω χάσει τα πάντα. Τη στερεότυπη και σοβαροφανή θέλει και την έχει κάποιος, δεν είναι λογική. Για τους «κανονικούς» δημοσιογράφους χαλάγαμε την πιάτσα γιατί ήμαστε ενημερωτικοί και προσφέραμε ψυχαγωγία και για τους παρουσιαστές της πρωινής ζώνης το αντίθετο. Οι συνάδελφοι και από τις δύο πλευρές μπήκαν στον προβληματισμό πως «Εάν αυτοί πετύχουν, τότε τι θα ζητήσουν αύριο από εμάς;». Ανεβαίνει ο πήχης των απαιτήσεων –όχι απαραίτητα ποιοτικά, για να μην παρεξηγηθούμε– από έναν τηλεοπτικό δημοσιογράφο.
Γ.Κ.: Δεν αλλάξαμε. Πανούτσο-Καρπετόπουλο έβλεπα τα βράδια της Κυριακής, τους ίδιους βλέπω και σήμερα. Δε βλέπω Just The Two Of Us, για παράδειγμα. Προσαρμόσαμε τη ζώνη σ’ εμάς, δεν προσαρμοστήκαμε εμείς στη ζώνη. Έτσι, είμαστε ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να γυρίσουμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε.

Ναι, αλλά θα επιστρέψετε εκεί απ’ όπου ξεκινήσατε;
Σ.Χ.: Εγώ, αν αύριο χρειαστεί να είμαι ένας εργάτης του ρεπορτάζ
–που είναι και η μεγάλη μου αγάπη–, θα το κάνω με απίστευτο πάθος, με πολλή όρεξη. Θα το υπηρετήσω με το άγχος που είχα 5-10 χρόνια πριν για το καλύτερο αποτέλεσμα. Δεν αλλάζουν αυτά. Το έχουμε συζητήσει μεταξύ μας πάρα πολλές φορές. Είμαστε υπάλληλοι μιας εταιρείας. Η εταιρεία έχει στόχους, έχει ανάγκες, που οφείλεις εάν θέλεις να είσαι υπάλληλός της να τις υπηρετήσεις.
Γ.Κ.: Χωρίς να θίγεται η αξιοπρέπειά σου.
Σ.Χ.: Σαφώς. Εκεί που χρειάστηκε εμείς να εξυπηρετήσουμε τις ανάγκες της εταιρείας –δε σου λέω «καναλιού»–, αυτό πράξαμε. Δεν μπορείς να έχεις τύψεις ή ενοχές όταν δεν προσβάλλεις, δεν ενοχλείς και δεν ξεπερνάς τις ηθικές και τις επαγγελματικές σου αρχές.

Τη δημοσιότητα που εισπράττετε στην καθημερινότητα πώς τη δέχεστε;
Γ.Κ.: Να σου πω, εγώ διαφωνώ με τη λογική του Έλληνα που προσπαθεί να γίνει διάσημος και μετά φοράει φιμέ γυαλιά για να μην τον αναγνωρίζουν. Εγώ το απολαμβάνω, δε με πειράζει, αλλά δεν εξαρτιέμαι και από αυτό. Δηλαδή, αν αύριο το πρωί δε με αναγνωρίζει κανείς, θα αισθάνομαι πάλι πάρα πολύ καλά.
Σ.Χ.: Νιώθω πάρα πολύ ευτυχισμένος, γιατί έχω μπει στα σπίτια και στην καλή προαίρεση ανθρώπων που δε θα είχα ποτέ την ευκαιρία να τους γνωρίσω και δε θα είχαν κανένα λόγο να με συμπαθήσουν. Από την άλλη, έχεις και τη «ζημιά» να βρίσκεσαι στο στόχαστρο πολλών, που έχει να κάνει με την ανασφάλειά τους, που δε συμπαθούν τα πρόσωπα που –κατά τη δική τους κρίση πάντα– είναι λαμπερά, κάνουν καριέρα, βγάζουν
χρήματα...
Γ.Κ.: Σ’ το «βγάζουν χρήματα» βάλε έναν αστερίσκο...
Σ.Χ.: Εγώ δε θεωρώ ότι κάνω καριέρα. Απλώς σ’ αυτή τη φάση της ζωής μου είμαι παρουσιαστής. Εμένα δεν έχει αλλάξει η ζωή μου – τα ίδια φιλαράκια έχω, τα ίδια γούστα στις γκόμενες...

Όμως η δημοσιότητα δεν έχει επιφέρει αλλαγές επάνω σας;
Γ.Κ.: Πρέπει να ντυνόμαστε λίγο καλύτερα, να προσέχουμε το μαλλί μας και να ξυριζόμαστε συχνότερα.
Σ.Χ.: Να σ’ το σχηματοποιήσω; Μ’ αγάπησαν περισσότεροι και με μίσησαν περισσότεροι απ’ όσους όταν δεν ήμουν τόσο αναγνωρίσιμος όσο είμαι τώρα. Ίδια η ζωή, μεγάλωσε το γήπεδο, χωρίς να σημαίνει πως έχεις κάνει κάτι εσύ. Όταν μπαίνεις σε ένα χώρο και σε χαιρετάει κάποιος που δεν είχες ξαναδεί, είναι συναρπαστικό. Έχει μεγαλύτερη αξία, γιατί εμείς ανήκουμε σε μια γενιά παρουσιαστών που αυτό δε μεταφράζεται σε χρήματα, περιουσίες και εξασφάλιση του μέλλοντος. Είναι, πώς το λες εσύ...
Γ.Κ.: ...τώρα που έγινε η θάλασσα γιαούρτι δεν έχουμε κουτάλι να τη φάμε. Δε μας έκατσε η εποχή.

Τι έχει αλλάξει η εκπομπή στην καθημερινότητά σας, στη ζωή σας;

Σ.Χ.: Ήμασταν και είμαστε τύποι κολλημένοι με τη δουλειά τους. Θα πάμε πρώτοι και θα φύγουμε τελευταίοι. Φαντάσου τώρα πως ο Γιώργος έχει και δύο παιδιά... Στην υπόλοιπη ζωή είναι τεράστιες οι υποχρεώσεις που δημιουργούνται. Δεν πρέπει να χάνεις πρεμιέρες θεάτρων και κέντρων διασκέδασης, γιατί αυτοί οι άνθρωποι σε τιμούν και έρχονται στην εκπομπή σου. Το να πάω εκεί είναι ό,τι το χειρότερο. Γιατί, όταν πάω σε μια θεατρική παράσταση και συναντάω έναν ηθοποιό –άντρα, γυναίκα– που τον θαυμάζω κι εγώ είμαι μπροστά του σκόνη που άφησε η σκιά του κι έρχεται ο συνάδελφος ρεπόρτερ και απευθύνεται κατευθείαν σ’ εμένα και μόνο σ’ εμένα για κάτι που αφορά ένα θέμα της «gossipάτης» επικαιρότητας και ξαφνικά δεν έχει εικόνα, δεν έχει λόγο, δεν έχει ύπαρξη στιγμιαία μια συγκλονιστική προσωπικότητα που έχει προσφέρει ή έχει να προσφέρει πράγματα, εκείνη τη στιγμή αισθάνομαι από σκουπίδι μέχρι ο μαϊντανός μιας λαμπερής κατάστασης.

Γιώργο, βρίσκεις χρόνο να δεις τα παιδιά σου;
Γ.Κ.: Βρίσκω χρόνο και σ’ αυτό βοηθάει πολύ ο Σπύρος, που δείχνει κατανόηση. Είμαι ο τύπος που θα «ρίξει» τη δουλειά του για τα παιδιά του και την οικογένειά του. Βρίσκω ώρα για τα παιδιά μου, γιατί όταν θα έχω ανάγκη την παρέα τους, να είναι κοντά μου, αν τ’ αφήσω τώρα μακριά, θα είναι και τότε μακριά μου και δε θέλω.

Εσύ, Σπύρο, βρίσκεις χρόνο για να κάνεις... παιδιά;
Σ.Χ.: Χρόνο βρίσκω, το φίλτρο μου έχει θολώσει, είμαι και πιο αυστηρός στις επιλογές μου...
Γ.Κ.: Οι μαμάδες είναι και σε ωραία ηλικία...

Χρόνο όμως βρίσκεις;
Σ.Χ.: Έχω αρχίσει να βάζω μυαλό. Πέρασα ένα χρόνο που τα έριξα όλα στη δουλειά και ενδεχομένως όσες γυναίκες συναναστράφηκαν μαζί μου να υπέφεραν. Να τους ζητήσω και δημόσια συγνώμη που δεν μπόρεσα να τιμήσω την εμπιστοσύνη τους ή το ενδιαφέρον τους για μένα. Φέτος έχω βάλει μυαλό.

Πώς βλέπετε το μέλλον; Αν έχετε την «ανθεκτικότητα» της Μενεγάκη –εννοώ την αποδοχή από το κοινό–, θα το τραβήξετε για καμιά δεκαετία;

Γ.Κ..: Οι γυναίκες είναι πιο ανθεκτικές από τους άντρες κι αυτό έχει αποδειχτεί στην ψυχαγωγία. Κάνουμε τα πάντα για να πηγαίνει καλά η εκπομπή και να έχουμε δουλειά και του χρόνου, αλλά δε φανταζόμαστε τον εαυτό μας να κάνει δέκα χρόνια καριέρα στη ζώνη. Αν είχαμε λύσει το οικονομικό μας πρόβλημα, μπορεί να το λέγαμε και στο τέλος της σεζόν.

Υπάρχουν καινούρια πράγματα που θέλετε να κάνετε;
Γ.Κ.: Ουουου...
Σ.Χ.: Πολλά – και μαζί και χώρια.

Για πείτε κάποια...
Γ.Κ.: Υπάρχουν πράγματα που λέγονται και άλλα που όχι. Κάποια πράγματα που θέλω να κάνω δε λέγονται.
Σ.Χ.: Εγώ θέλω να κλείσω γρήγορα έναν κύκλο επαγγελματικό –δεν ξέρω αν θα λέγεται παρουσιαστής ή εργαζόμενος στην τηλεόραση από μια άλλη θέση– και να μπορέσω να κάνω κάτι δικό μου στην περιφέρεια. Θέλω να φύγω από την Αθήνα.

Πάνω στο ίδιο αντικείμενο;
Σ.Χ.: Ναι, βέβαια, την αγαπάω πάρα πολύ αυτή τη δουλειά. Τώρα, αν η δουλειά πάψει να μ’ αγαπάει, θα κάνω κάτι άλλο. Έχω μάθει να ζω με ό,τι έχω, από την γκόμενα και τους φίλους μέχρι τη δουλειά μου.
Γ.Κ.: Εγώ σκοπεύω να ανοίξω λίαν συντόμως ένα site. Πιστεύω πως το μέλλον πηγαίνει προς τα εκεί. Από τα μέσα Ιανουαρίου θα τα λέμε από το www.blog.gr

Η κρίση σάς έχει επηρεάσει;
Γ.Κ.: Από τη στιγμή που δε χάνεις το εισόδημά σου –γιατί πολύ κόσμος έχει χάσει το εισόδημά του–, η κρίση σε επηρεάζει κατά κύριο λόγο ψυχολογικά. Προσωπικά, επειδή ήμουν πολύ μετρημένος στα έξοδά μου, δεν έχω κάποιο Cayenne να ξεχρεώσω για να έχω άγχος. Επειδή δε θεωρούσαμε ποτέ ότι θα μείνουμε 20 χρόνια σ’ αυτό το επίπεδο, δεν ανοιχτήκαμε, ούτε ο Σπύρος ούτε εγώ. Είμαστε προσγειωμένοι στον τρόπο με τον οποίο κινούμαστε. Δηλαδή, δεν πήγαμε να πάρουμε ούτε καμιά βίλα ούτε σπίτι στη Μύκονο.

Δεν ευελπιστείτε όμως να αποκτήσετε κάποια από αυτά;
Γ.Κ.: Τα περιοδικά παραμυθιάσατε τους άντρες τα τελευταία 15 χρόνια ότι θα γίνουν όλοι με πανάκριβα αυτοκίνητα, βίλες και σούπερ γκόμενες δίπλα τους. Κάνατε μεγάλη ζημιά και πρέπει να σταματήσει αυτό. Ο κόσμος μπορεί να είναι ευτυχισμένος και με πιο απλά πράγματα. Εμείς υπηρετούμε αυτόν το δρόμο.
Σ.Χ.: Εγώ γουστάρω κάποια στιγμή να μπορέσω να πάρω καλά λεφτά, γουστάρω να έχω ένα σπίτι, ένα ασφαλές αυτοκίνητο, αλλά δε γουστάρω να αγοράσω την γκόμενά μου. Εκεί τελείωσα...

Kύριοι, σας ευχαριστώ πολύ.


*Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2011 στο τεύχος 181

Sitemap    Top Εγγραφή| Είσοδος Playboy Worldwide