Δεκέμβριος (Τεύχος 225)
Community
wootafak
crazy58
juampy
ktsap66
boy75
Jumpertime
proestakis
s0bak0v0d
chtsip
CHRIS FOUNTIS
Nikosng
FUNEC
ANGEL9999
Horsepower
wapaul
Στάθης
mariossima
enzo21
STELIO64
thomas59
aris1971
kritonxan
Σύνολο μελών: 5765 | Εγγραφή
Σάκης Μπουλάς
Bookmark and Share
16/12/2010
Σάκης Μπουλάς

Θα ήθελες να είσαι ο «Σάκης με τα πολλά τα άλφα», ο «Σάαακης Ρουβάς»;
Όχι, ο καθένας έχει αυτά που έχει και πορεύεται με αυτά. Δεν έχω ζηλέψει τίποτε, δόξα τω Θεώ. Τον συμπαθώ πολύ τον «Σάκη με τα πολλά τα άλφα» – μου την κάνουν όμως κι εμένα αυτή την πλάκα πολλές φορές.

Kάποια στιγμή η μητέρα μου, κοιτάζοντάς με στα μάτια, μου έκανε την ακόλουθη ερώτηση, προφανώς όχι για να εμπλουτίσει τις γραμματικές της γνώσεις: «Σε τι διαφέρει ο εργένης από το γεροντοπαλίκαρο;». Μιας και οι ηλικίες μας είναι κοντινές, εσύ έχεις αναρωτηθεί;
Νομίζω ότι είναι εύκολο να απαντηθεί. Στη συνείδηση τη δική μου τουλάχιστον «γεροντοπαλίκαρο» είναι αυτός που ξέμεινε μαγκούφης, ο «εργένης» είναι αυτός που το έχει κάνει με επιλογή του. Το «εργένης» μου ακούγεται ωραία, το «γεροντοπαλίκαρο» άσχημα.

Ένα από τα κριτήρια που χρησιμοποιεί το περιοδικό για τον playboy είναι πως ο αριθμός των γάμων του οφείλει να είναι ίσος με αυτόν των διαζυγίων του...
Εμένα είναι. Έχω δύο στα δύο.

Έγινε συνειδητά ή δε σου «κάθονται» οι γυναίκες;
Κοίταξε να δεις, και οι δύο με διώξανε. Ήτανε πολύ καλές γυναίκες, θέλανε το καλό μου. Κατάλαβαν ότι καλύτερα περνάω μόνος μου, οπότε με σουτάρανε για να περνάω εγώ καλά, αλλά κι εκείνες.

Παρά τους δύο γάμους σου, θεωρείς τον εαυτό σου εργένη;
Βέβαια, φύσει και θέσει. Η παρεούλα μ’ αρέσει βέβαια, αλλά άλλο παρεούλα κι άλλο βέρα.

Λένε πως οι άντρες χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τους Καζανόβες, που πηδάνε οτιδήποτε βρεθεί στο δρόμο τους...
Εγώ δεν ανήκω με τίποτε σ’ αυτή την κατηγορία.

...και τους Δον Ζουάν, που αντλούν τη μεγαλύτερη ικανοποίηση από το κυνήγι.
Ε, τότε εγώ είμαι σίγουρα Δον Ζουάν.

Έχεις κάποια τεχνική που πιάνει όταν τους την πέφτεις;

Μπα, δε νομίζω. Για την προσέγγιση θέλω να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο αργότερα, για το πώς είναι δυνατόν να με βρίσκουν οι γυναίκες γοητευτικό. Με απασχολεί κι εμένα και προσπαθώ να το αναλύσω.

Μήπως επειδή είσαι αυτός που είσαι;

Από παλιά, όταν ήμουν τζόβενο, είχα πάντα με τις γυναίκες μια ευκολία προσέγγισης. Δηλαδή, πριν γίνω αναγνωρίσιμος. Οπότε, δε νομίζω ότι παίζει η αναγνωρισιμότητά μου τόσο μεγάλο ρόλο. Όμως, και να παίζει ρόλο, δε με απασχολεί καθόλου.

Οι γάμοι σου πώς προέκυψαν;

Είμαι πρόθυμος να συζητήσω προσωπικά δικά μου, όχι όμως προσωπικά που αφορούν και άλλους ανθρώπους. Ας πούμε ότι αισθάνθηκα πως τις είχα εκθέσει τις κοπέλες και πως έπρεπε να τις αποκαταστήσω.

Δεν ακούγεται κάπως παλιομοδίτικο;
Ναι, γιατί είμαι κι εγώ παλιός.

Τον πρώτο σου γάμο σε τι ηλικία τον έκανες;

Εγώ ήμουν 26 ετών. Και δεν είχα λόγο ούτε εγώ ούτε η γυναίκα μου – έκανα το χατίρι του πατέρα μου τότε.

Σου αρέσει να συζείς με μια γυναίκα;

Η πρώτη απάντηση είναι «όχι, προτιμώ να μένω μόνος». Έχει τύχει όμως –και σχετικά πρόσφατα– να βρω μια πάρα πολύ καλή συντροφιά και να περνάω καλά. Δηλαδή, αν η γυναίκα είναι πρώτα απ’ όλα φιλαράκι σου και σύντροφος και μετά οτιδήποτε άλλο και δε σε βλέπει ανταγωνιστικά, δε διεκδικεί συνέχεια, τότε γιατί να μη θέλεις να μένεις μαζί της;

Οδοντόβουρτσα έχει φέρει στο σπίτι σου;
Βέβαια, και τη χρησιμοποιώ κι εγώ!

Της μαγειρεύεις; Σου αρέσει να μαγειρεύεις για μια γυναίκα;
Ω, συνέχεια. Μαγειρεύω καλά και μου αρέσει να μου το λένε κιόλας.

Οι γυναίκες έχουν «ημερομηνία λήξεως»;
Νομίζω ότι είναι στο χέρι της κάθε γυναίκας να αποφασίσει εκείνη πότε θέλει να «λήξει». Είναι δυνατόν να το πεις αυτό για την Άννα Βίσση;

Δε θα είχες «πρόβλημα» με την ηλικία της;

Τι λες τώρα... αυτή θα είχε πρόβλημα με τη δική μου!

Δε σε διακατέχει, δηλαδή, το «σύνδρομο του πιπινιού»;

Με διακατέχει, αλλά για διαφορετικούς λόγους. Όταν συναντάω γυναίκες που έχουν «λήξει» ή που μου ζητάνε πράγματα που δε θέλω να δώσω –εξασφάλιση, τέτοια δηλαδή–, εγώ φεύγω μακριά.

Ας αφήσουμε προσωρινά τις γυναίκες για να ασχοληθούμε με την τέχνη. Σκαλίζοντας το βιογραφικό σου, βρήκα πως έχεις τραγουδήσει ακόμη και με την Αφροδίτη Μάνου! Πώς ξεκίνησες;
Ναι, βέβαια, έγινε το 1975. Τελειώνοντας το λύκειο, γράφτηκα στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου και συγχρόνως ξεκίνησα να βγάζω τα προς το ζην τραγουδώντας σε μπουάτ της Πλάκας. Ξεκίνησα βασικά να γίνω τραγουδιστής όπερας, όπου βασική προϋπόθεση είναι να είσαι ηθοποιός και τραγουδιστής. Αυτό ήταν το όνειρό μου.

Αποτέλεσμα οικογενειακής επιρροής;
Όχι, η μητέρα μου ήταν νοικοκυρά εξαιρετική, η κυρα-Μαρία, ο μπαμπάς λογιστής, ενώ ο παππούς μου στρατιωτικός, δηλαδή καμία σχέση.

Και τι όνειρα έτρεφαν για σένα;

Να γίνω ένας πολύ καλός δικηγόρος, γιατί ήμουν καλός στο σχολείο. Αλλά εγώ τελικά έκανα αυτό που ήθελα.

Ποιος σε έβαλε στο τραγούδι;
Μόνος μου. Οι συμμαθητές μου στο σχολείο μου έλεγαν: «Ποπό, τι ωραία που τραγουδάς! Πρέπει να ασχοληθείς με το τραγούδι». Και ξεκίνησα. Μ’ άκουσε τότε ο Σαββόπουλος σε μια δουλειά που έκανε με τον Άσιμο και τον Ζουγανέλη και μου ζήτησε να συμμετάσχω στην ομάδα που θα έφτιαχνε.

Δηλαδή ξεκίνησες με τον Σαββόπουλο, με τον οποίο θα συνεργαστείς φέτος;

Κοίτα, τη χρονιά εκείνη τον πρόλαβε ο Θάνος Μικρούτσικος. Με κάλεσε το 1975 στην μπουάτ όπου δούλευε με τον Παπακωνσταντίνου και τη Δημητριάδη. Τραγούδησα για πρώτη φορά σε δίσκο στην Καντάτα για τη Μακρόνησο.

Πώς συνέχισες;
Ξεκίνησα έτσι και την επόμενη χρονιά ήμουν στους Αχαρνής με τον Σαββόπουλο –έκανα το στρατηγό Λάμαχο– με μια φοβερή παρέα – Παπάζογλου, Ρασούλης, Πάνος Κατσιμίχας, Νίκος Ζιώγαλας, Ηλίας Λιούγκος, Μελίνα Τανάγρη, Κωστής Γεωργίου, Βαγγέλης Ξύδης.

Οι δικοί σου σε στήριξαν στο ξεκίνημά σου;
Με στήριξαν, γιατί τα βρήκα εύκολα τα πράγματα. Ξεκίνησα 18 χρονών και έβγαζα τα προς το ζην, ήμουν οικονομικά ανεξάρτητος. Σε δύο μέρες έβγαζα όσα κέρδιζε ο μπαμπάς μου σε ένα μήνα.

Τον Ζουγανέλη πώς τον γνώρισες;

Σε μια οντισιόν που έκανε ο Χατζιδάκις στο Πολύτροπον. Αλλάξαμε τηλέφωνα, γίναμε φίλοι και από τότε δε χωρίσαμε ποτέ.

Στην ηθοποιία πώς μπήκες;

Από την ηθοποιία δεν έφυγα ποτέ, γιατί ξεκίνησα να κάνω από την αρχή κάτι που είχε ως πρότυπο το πολιτικό καμπαρέ του Βερολίνου. Δηλαδή τραγουδούσα, δραματοποιούσα κάποια τραγούδια, έπαιζα κάποια σκετς του
Βάλεντιν. Όλα όσα έκανα είχαν έναν πολιτικό προσανατολισμό. Ήταν μεταπολίτευση, βλέπεις, τότε.

Ήσουν στρατευμένος εκείνη την εποχή;

Στρατευμένος – όχι σε κάποιο κόμμα. Ήμουν ένας άνθρωπος που είχε πολιτικές ανησυχίες, είχα βιώσει τις συνέπειες της χούντας στο πετσί μου. Την εποχή εκείνη ήμασταν και τυχεροί μες στην ατυχία μας. Αναγκαστήκαμε να διαβάσουμε, ενημερωθήκαμε, άνοιξε το μυαλό μας. Διαβάσαμε ποίηση, λογοτεχνία... Δεν είχε και πολλά πράγματα να κάνεις τότε. Ή κωλοβάραγες ή έκανες αυτό. Ο Σαββόπουλος ήταν για μένα ένα πολύ μεγάλο σχολείο, ομολογώ, ήταν ο άνθρωπος ο οποίος μου έμαθε, άθελά του βέβαια, ότι πρέπει να λέμε δυνατά αυτό που σκεφτόμαστε από τη στιγμή που έχουμε καταλήξει πως αυτό είναι σωστό.

Εξακολουθεί να παραμένει επίκαιρος, να βρίσκει γλώσσα επικοινωνίας με τους νέους ανθρώπους;

Εννοείται. Πρώτα απ’ όλα, τα τραγούδια του είναι σημερινά. Δεν ξέρω αν το καταλάβαινε τότε που τα έγραφε, αλλά ένα τραγούδι του 30 χρόνων έχει σήμερα μια δυναμική απίστευτη.

Μήπως η παράστασή σας θα είναι το «προσκύνημα» της δικής σας γενιάς;
Άπαπα! Δε θα είναι καθόλου ρετρό. Είναι φοβερά επίκαιρος, φοβερά δυναμικός και φοβερά δυνατός ο λόγος του. Είναι ένας ιδιοφυής άνθρωπος. Πιστεύω ότι είναι μια τελείως ξεχωριστή περίπτωση καλλιτέχνη. Πολλά χρόνια μπροστά από την εποχή του. Δηλαδή έγραφε ένα τραγούδι που το καταλαβαίναμε μετά από πέντε χρόνια.

Τι θα περιλαμβάνει η πρότασή σας;
Θέλουμε να κάνουμε μια παράσταση που να είναι φάρμακο γι’ αυτό που συμβαίνει στη χώρα, επειδή αυτό που συμβαίνει είναι κάτι σαν αρρώστια. Ακούς από παντού ένα βάσανο, ένα παράπονο, ένα «αχ!» και θέλουμε να κάνουμε τον κόσμο να περάσει καλά, χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις ως καλλιτέχνες. Θέλουμε ο κόσμος να μπορεί να έρχεται, γι’ αυτό ρίξαμε τις αμοιβές μας στα επίπεδα που ήταν 10 χρόνια πριν, ώστε να μπορεί ο κόσμος να παίρνει με 10 ευρώ το ποτό.

Σε έχει ακουμπήσει καθόλου η κρίση; Γιατί έχουν ακουστεί διάφορα για την αμοιβή σου ως προς τη συμμετοχή σου στη συνέχεια του 50-50;
Δεν είμαι άνθρωπος που αγαπάει τα λεφτά. Αυτό που προσπαθώ είναι να υπερασπιστώ την αξιοπρέπειά μου στη δουλειά που κάνω και σίγουρα δεν επιτρέπω σε κανέναν να κοστολογήσει την εργασία μου. Αυτός που θα αποφασίσει πόσο κάνει αυτό που κάνω είμαι εγώ. Τώρα, αν θα βρεθεί κάποιος να με πληρώσει, αυτό είναι έτερον εκάτερον. Εγώ, λοιπόν, με βάση τα δεδομένα της αγοράς, της προσφοράς μου και της δημοφιλίας μου, πίστευα πως πρέπει να πάρω κάποια Χ χρήματα. Εκεί λοιπόν υπήρχε κάποια διάσταση απόψεων. Όμως τέλος καλά, όλα καλά. Σίγουρα κι εγώ έκανα τις εκπτώσεις μου, τις οποίες όμως είχα ήδη κάνει από πέρυσι.

Να συμπεράνω από τη στάση που κράτησες ότι δεν έχεις άγχος για το αύριο;
Επειδή έχω δουλέψει πολλά χρόνια, δεν αισθάνομαι ανασφάλεια αν θα έχω να φάω ή όχι. Κι ένα δισκάκι να βγάλω και να κάτσω σε μια γωνιά του δρόμου, ένα πιάτο φαΐ θα βρω να το φάω. Επίσης, και την καβάντζα μου την έχω, παιδιά, σκυλιά δεν έχω, οπότε δόξα τω Θεώ, καλά είμαι.

Αν και το «έτερόν σου ήμισυ» είναι ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο κόσμος σε συνδέει περισσότερο με τον Παύλο Χαϊκάλη και τον Πέτρο Φιλιππίδη. Η σχέση σου μαζί τους είναι επαγγελματική;

Και φιλική και πολύ αγαπημένη.

Η σχέση αυτή μπορεί να επεκταθεί και σε άλλες δουλειές;
Βέβαια. Μαζί με τον Φιλιππίδη θα κάνουμε μια ταινία με τον Ζαπατίνα – βγάζεις και είδηση. Τον Οκτώβριο-Νοέμβριο ξεκινάμε γυρίσματα. Ο Πέτρος κατ’ επανάληψη μου έχει προτείνει να παίξουμε στο θέατρο, άσχετα αν εγώ έχω ως προτεραιότητα τη μουσική.

Αισθάνεσαι ότι μεγαλώνεις;

Ορισμένες φορές με προδίδει το σώμα μου – το μυαλό μου καθόλου. Διαπιστώνω, δηλαδή, πως δεν έχω τις αντοχές που είχα όταν ήμουν 30 χρονών.

Έχεις καλλιτεχνικά όνειρα;

Να σου πω την αλήθεια, όχι πολλά. Βρίσκομαι σε μια φάση που σκέφτομαι το κόστος που έχει η πραγματοποίηση αυτών των ονείρων, με την έννοια ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο πια να κάνεις το όνειρό σου πραγματικότητα όπως ακριβώς το θέλεις. Πρέπει να βάλεις πολύ νερό στο κρασί σου. Αλλά αν φτάσεις να πιεις αντί για κρασί νερό, είναι δώρον άδωρον.

Σε απασχολεί η υστεροφημία σου;

Ναι, πάντα. Θα ήθελα να λένε ότι είμαι ένας καλός άνθρωπος, ένας καλός συνεργάτης...

Μ’ αυτή την έννοια;
Μ’ αυτή την έννοια. Τι να θέλω; Να μου κάνουν κάποτε άγαλμα; Γελάω και μόνο που το σκέφτομαι.


*Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2010 στο τεύχος 177

Sitemap    Top Εγγραφή| Είσοδος Playboy Worldwide