Δεκέμβριος (Τεύχος 225)
Community
wootafak
crazy58
juampy
ktsap66
boy75
Jumpertime
proestakis
s0bak0v0d
chtsip
CHRIS FOUNTIS
Nikosng
FUNEC
ANGEL9999
Horsepower
wapaul
Στάθης
mariossima
enzo21
STELIO64
thomas59
aris1971
kritonxan
Σύνολο μελών: 5765 | Εγγραφή
Γιάννης Ζουγανέλης
Bookmark and Share
08/11/2010
Γιάννης Ζουγανέλης

Γιάννη, τι σημαίνει η Μύκονος για σένα;
Αναμνήσεις... Αναμνήσεις ωραίων ανθρώπων, φωτεινών, φιλόξενων, με παρρησία, με μια διάθεση να αγαπήσουν αυτό που τους προσφέρθηκε. Γερόντια καθισμένα έξω από τα σκαλιά των σπιτιών, απ’ όπου όποιος κι αν περνούσε του λέγαν: «Καλώς τα!». Αναμνήσεις από αναζητήσεις αισθητικές, στη γεύση, στη ζωγραφική, στη μουσική, στον ήχο ειδικότερα, αλλά δυστυχώς μόνο αναμνήσεις. Το παρόν είναι τελείως διαφορετικό...

Τι χαίρεσαι να κάνεις στο νησί;

Πρώτα απ’ όλα, χαίρομαι που βρίσκομαι με ανθρώπους που έχω αγαπήσει στο παρελθόν, που συνεχίζουμε να μιλάμε για το νησί, για τον κυκλαδίτικο πολιτισμό, για τα βιώματα, για την παρακμή της σύγχρονης ζωής. Οι άνθρωποι στο νησί έχουν αλλάξει πάρα πολύ, έχουν μπει στη ματαιοδοξία, έχουν μπει στο νεοπλουτισμό, χάσανε τη διαφορετικότητά τους, χάσανε αυτά που ανέφερα ως αναμνήσεις. Λοιπόν, αυτά συζητάω με τους αγαπημένους ανθρώπους. Ευτυχώς υπάρχουν μερικοί, ένα μικρό ποσοστό Μυκονιατών, που αυτοί προχωράνε στη ζωή.

Τρως στο Sea Satin; Πας στο Καλό Λιβάδι; Έχεις λιαστεί στις ξαπλώστρες της Ψαρούς;
Κοίταξε να σου πω, καταρχήν δεν πιστεύω ότι η Μύκονος έχει σχέση με κοσμικότητες –το κοσμικό είναι μια παραχαραγμένη έννοια–, η Μύκονος είναι ένας παγκόσμιος προορισμός. Εδώ έχω δει από τη Μαρία Κάλλας μέχρι τον Τζον Λένον, τον Άντονι Πέρκινς, τους Έλληνες ηθοποιούς που την επισκέπτονται και κυρίως πάνε στη Δήλο για να αντιληφθούν τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Φυσικά, πάω εκεί όπου πάει ο κόσμος, πάω να παρακολουθήσω, να ζήσω. Για μένα υπάρχει μόνο το παρόν, το σήμερα, το σήμερα το οποίο είναι το αύριο του χθες. Πηγαίνω, λοιπόν, σε όλα αυτά τα μέρη –όχι και πάρα πολύ–, όμως δεν έχω καμία αγοραφοβία. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που κάνουν κρίσεις χωρίς να έχουν άποψη, απλώς για την κρίση. Αν, τώρα, λέω μερικά πράγματα που δε «χαϊδεύω», είναι γιατί αγαπάω την Ελλάδα, αγαπάω την πατρίδα, αγαπάω τη Μύκονο και τη Νάξο, τους τόπους απ’ όπου κατάγομαι.

Νησιώτης και από τους δύο γονείς... Ποια ήταν τα πρώτα σου μουσικά ακούσματα;

Αυτά που έπαιζε το ραδιόφωνο στις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Άκουγα τα λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη, τον Μπιθικώτση, τον Καζαντζίδη, τον Βαμβακάρη, τον Μπαγιαντέρα, τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Ξαρχάκο, αλλά άκουγα και τους Beatles, τους Rolling Stones, τους Led Zeppelin...

Δε μεγάλωσες δηλαδή με τη Λυγαριά ή τον Μαουκά;
Μετά ανακάλυψα την παράδοση, γιατί όσο ακούει κανείς, καταλαβαίνει και εξελίσσεται. Μ’ αρέσει πολύ ο ήχος της Μυκόνου, οι τσαμπούνες, τα τουμπάκια και τα σαντούρια και τα βιολιά τα ναξιώτικα. Η Ελλάδα είναι μια πανσπερμία διαφορετικοτήτων – όταν το ανακάλυψα. Έχω ασχοληθεί πολύ με τη μυκονιάτικη μουσική, έχω κάνει και δίσκους. Ασχολούμαι με αυτά τα θέματα, τα αγαπώ πάρα πολύ και, πίστεψέ με, η αγάπη για μένα είναι μόνο ανιδιοτελής.

Έχεις κάνει πολύ σοβαρές μουσικές σπουδές, που ο κόσμος δεν τις γνωρίζει. Σε εκνευρίζει να γίνονται φίρμες νέοι άνθρωποι που το μόνο που έκαναν ήταν να συμμετάσχουν σε ένα ριάλιτι;

Όχι, δε με εκνευρίζει. Με αφήνει αδιάφορο η δημοσιότητα, αγαπώ όμως τη δημοφιλία. Πιστεύω στους ανθρώπους που έχουν αγαπηθεί από ανθρώπους. Βέβαια, μερικές φορές φτάνουν στο επίπεδο της πνευματικής πορνείας κι αυτό δεν το γουστάρω – να δώσεις ψυχή και σώμα για να κάνεις κάτι. Υπάρχουν και αξιόλογα παιδιά μέσα σε αυτή τη διαδικασία. Προσωπικά δε θα το έκανα ποτέ στη ζωή μου ούτε θα το συνιστούσα στην κόρη μου ή στα παιδιά μου. Και όταν λέω «παιδιά», εννοώ όλα τα παιδιά των Ελλήνων. Δε με εκνευρίζει αυτό. Με εκνευρίζει, όμως, ο τρόπος που αγοράζονται και πουλιούνται τα πάντα στην Ελλάδα, ακόμα και άνθρωποι. Με εκνευρίζει το γεγονός ότι είμαστε σε μια χώρα με ένα τεράστιο παρελθόν, που από αυτό το γεωγραφικό μήκος και πλάτος γεννήθηκαν οι τέχνες, το θέατρο, τα μαθηματικά, η αστρονομία, η ιατρική και δεν έχουμε καμία σχέση με τους προγόνους μας.

Με τις μουσικές σπουδές που έχεις κάνει, αν ζούσες, για παράδειγμα, στη Γερμανία, τι θα ήσουν σήμερα;
Δε με ενδιαφέρει, μωρέ, για να σου πω την αλήθεια. Δε με ενδιαφέρουν οι σπουδές ούτε τα πτυχία. Βέβαια, με ενδιαφέρει η διαδικασία να στρωθεί και να κατασταλάξει κάποιος σε απόψεις, ώστε να μη γίνεται αυθαίρετος, για να είναι ελεύθερος. Εγώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα σχέση με τις σπουδές, αλλά και με τη δημιουργία. Αν είναι καλή ή όχι η δημιουργία μου, θα το κρίνουν οι άλλοι. Από το 1982 έως σήμερα έχω εκδώσει δέκα δίσκους οργανικής μουσικής στην Ευρώπη και έχω πάει καλά. Έχω αποσπάσει το βραβείο D. Sharp (σ.σ. αφορά τις 500.000 πωλήσεις που ξεπέρασε το σύνολο των έργων του παγκοσμίως).

Γιάννη, υπάρχουν πολλά πράγματα που δε γνώριζα για σένα, όπως και πολλοί άλλοι, φαντάζομαι...

Δεν πειράζει...

Δε θα ήθελες να επικοινωνηθούν; Να γίνουν γνωστά στον κόσμο;

Δε με ενδιαφέρει το πρόσωπο, το έργο με ενδιαφέρει. Και άμα αυτό επικοινωνηθεί, όλα καλά. Δε με ενδιαφέρει τόσο για μένα, αλλά για όλους τους ανθρώπους που έχουν καταγράψει τη μουσική πέρα από το τραγούδι. Οι παρουσιαστές στο ραδιόφωνο είναι κάτι παιδάκια με μνήμες 5-10 χρόνων. Γι’ αυτό και ο κόσμος πιστεύει ότι υπάρχει μόνο αυτό που του παρουσιάζεται. Υπάρχουν πολλοί σημαντικοί καλλιτέχνες που δεν έχουν παρουσιαστεί ποτέ. Γι’ αυτό σου λέω ότι απεχθάνομαι τη δημοσιοποίηση, αλλά αγαπώ τη δημοφιλία.

Θα είσαι στην τηλεόραση την καινούρια σεζόν;
Έχω κάποιες προτάσεις, δεν ξέρω αν θα ευοδωθούν. Στην τηλεόραση έχω την πολυτέλεια να επιλέγω να κάνω αυτό που δε με προσβάλλει, που δεν προσβάλλει τον κόσμο. Δεν κατηγορώ όμως τους άλλους, που όταν τους προτείνουν κάτι, δεν έχουν την πολυτέλεια να το αρνηθούν.

Ξεκίνησες πρώτος τη σάτιρα στην τηλεόραση και τώρα που είναι κυρίαρχο είδος είσαι απών.
Το προσπαθώ τώρα με τα πολύ καλά παιδιά του Mega. Θα δούμε τι θα γίνει... Άμα αποσπάσω την εμπιστοσύνη που θέλω, θα μου δοθεί η δυνατότητα να ξαναμπώ στη διαδικασία της σάτιρας.

Σε τρομάζει η κρίση που έχει πλήξει την τηλεόραση; Υπάρχει κάτι πιο ανασφαλές από το να είναι κάποιος μουσικός ή ηθοποιός;
Ευτυχώς ο κόσμος με βοήθησε να ξεπεράσω το βιοπορισμό, οπότε όχι, εμένα προσωπικά δε με τρομάζει. Με τρομάζει, όμως, γιατί δεν είμαι εγωιστής και σκέφτομαι τα νέα παιδιά που θα αγωνιστούν πάρα πολύ για να καταξιωθούν. Υπάρχουν πολύ μεγάλα ταλέντα, που φοβάμαι ότι θα μείνουν στην αφάνεια.

Να πληρώσουν αυτοί που τα έφαγαν ή να βάλουμε όλοι ένα χεράκι;

Όχι, να μη βάλουμε κανένα χεράκι. Για ποιο λόγο δε βρίσκουν αυτούς που φάγανε τα λεφτά; Έχω ένα γνωστό που βγάζει 30-40 χιλιάρικα το χρόνο και πήρε Cayenne. Αυτός που κάνει τον γκόμενο μας πήρε στο λαιμό του. Μέσα από γνωστές μάρκες αυτοκινήτων και επώνυμες μάρκες ρούχων. Αυτά τα ρούχα, όμως, κρύβουν σώματα ελλιπή.

Έχεις κάνει περικοπές λόγω κρίσης ή έστω για να μην προκαλείς;
Ποτέ δεν προκαλώ, ούτε πιστεύω όμως πως ζούμε για να αποταμιεύουμε. Έκανα κάποια περιουσία, θέλω να φροντίσω την κόρη μου, ώστε να μην έχει το άγχος «τι κάνω, πού ζω, τι τρώω», γιατί η ελευθερία έχει κόστος και ο ελεύθερος χρόνος έχει κόστος. Έχω σκεφτεί να είμαστε λίγο πιο ισορροπημένοι απέναντι σ’ αυτό που συμβαίνει. Δε με έχει απασχολήσει τι θα γίνει με τις όποιες καταθέσεις έχω. Ακόμη και οι ελληνικές τράπεζες είναι ελληνικές τράπεζες.

Άρα δε σε έχει προβληματίσει αυτό που παιζόταν το τελευταίο διάστημα, το πού να τοποθετηθούν οι καταθέσεις...
Όχι, δε με έχει απασχολήσει. Ας τις χάσουμε να πάμε στο διάβολο. Είναι όμως δυνατόν να καταλάβουμε πως η ζωή δεν είναι μόνο το θεαθήναι και το χάι χούι; Πως η ζωή είναι η παραγωγή έργου, είναι η ευταξία και η καλή συνύπαρξη;

Είσαι ροκάς, έζησες τη σεξουαλική επανάσταση... Πώς γίνεται να είσαι παντρεμένος με την ίδια γυναίκα από τα 25 σου; Πάνω από τη μισή σου ζωή...
Να σου πω... μ’ αρέσει πάρα πολύ το ροκ, γιατί ψάξαμε να ανακαλύψουμε τους Doors ή τον Bob Dylan ή τον Σαββόπουλο, που είναι για μένα μια τεράστια μορφή και μ’ αυτό θέλω να κλείσω, γιατί θα δουλέψουμε μαζί το χειμώνα. Για να επανέλθω στην ερώτησή σου, η ευτυχία δεν κρύβεται στα 25 χρόνια και παραπάνω βεβαίως, αφού 26 χρόνων είναι η κόρη μου. Με την Ισιδώρα διαφωνήσαμε, ξαναβρεθήκαμε, μαλώσαμε, αλλά εγώ δεν μπορώ να γκρεμίζω κάτι που χτίζω – το αγαπώ, το τιμώ και προσπαθώ να το φτιάξω.

Θεωρείς τον εαυτό σου παραδοσιακό πατέρα; Άφηνες, ας πούμε, την κόρη σου να πηγαίνει στη Μύκονο μικρή;
Παραδοσιακός πατέρας... είναι υποκειμενικό τι εννοεί ο καθένας. Εγώ, πάντως, θα πω για μένα. Την κόρη μου τη μεγάλωσα με τις αρχές της απόλυτης ελευθερίας, της ελεύθερης επιλογής, ώστε να μπορέσει να ανοίξει τα δικά της φτερά, όχι με σπρωξίματα, να μην έχει την ανάγκη της επιβεβαίωσης, ούτε καν της αυτοεπιβεβαίωσης. Να έχει έντονη προσωπικότητα, να μπορεί να την προβάλλει στον κόσμο και να αισθάνεται ότι έχει να προσφέρει κάτι.

Πώς είναι η καθημερινότητά σου; Τι αγαπάς να κάνεις;

Στον ελεύθερό μου χρόνο ακούω πολλή μουσική –ξένη και ελληνική–, διαβάζω, ψάχνω για διάφορες πληροφορίες στο Internet, επικοινωνώ με τους φίλους μου τηλεφωνικά, με τους φίλους μου στο εξωτερικό αλληλογραφώ...

Με SMS;

Όχι με SMS. Βέβαια, επικοινωνώ και με SMS, αλλά διατηρώ και την αλληλογραφία. Μου αρέσει, επίσης, πολύ να περιποιούμαι τα λουλούδια, να τα ποτίζω, να τα καθαρίζω...

Διασκέδαση τι σημαίνει για σένα;

Βγαίνω σε μπαράκια με φίλους, πηγαίνω στο θέατρο, πηγαίνω σε συναδέλφους καλλιτέχνες που αγαπώ και θαυμάζω –πρόσφατα πήγα στον Μάλαμα–, γενικά ψάχνω να ακούω ξένα συγκροτήματα... Όταν πηγαίνω στο εξωτερικό, πηγαίνω και βλέπω παραστάσεις... Παρακολουθώ, είμαι γενικά παρατηρητής ομάδων, βλέπω αρκετούς, παρατηρώ και καταγράφω μέσα μου και θέλω να απευθυνθώ σε αυτά που παρατηρώ. Και θέλω να σου πω ότι είναι μια πολύ ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή μου, διότι το χειμώνα θα συνεργαστώ με τον Διονύση Σαββόπουλο.

Υπάρχει ένα ανεκπλήρωτο μεγάλο σου όνειρο;
Ξέρεις τι πιστεύω για τη διαδικασία του ονείρου; Το όνειρο γεννάει πάντα το όνειρο. Είναι σαν το σύμπαν. Είναι για να σε ταξιδεύει. Είναι σαν τη γαστρονομία, όπως όταν πηγαίνεις σε ένα εστιατόριο και, ενώ δεν πεινάς, τρως ένα ωραίο λυθρίνι και μετά καταλαβαίνεις πώς λειτουργούν όλα. Ναι, έχω ανεκπλήρωτα όνειρα και με φοβίζει το γεγονός ότι ίσως δε θα μπορέσω να τα εκπληρώσω.

Σκοπεύεις να αποσυρθείς κάποτε από το σανίδι, τη σκηνή, το «γυαλί»;
Όχι, δεν μπορώ. Πώς να το κάνω αυτό; Όχι. Δεν το κάνω από ματαιοδοξία, νομίζω ότι είμαι ταγμένος, στρατευμένος. Ξεκίνησα από μωρό στην κυριολεξία, 13 χρονών έκανα τον πρώτο μου δίσκο. Και δε συστήνω σε κανέναν να παροπλίζεται, αλλά να δημιουργεί, να εργάζεται, να μελετά εφ’ όρου ζωής.

Ο κορυφαίος τραγουδοποιός μας Μίκης Θεοδωράκης εδώ και αρκετά χρόνια έχει στραφεί στη συμφωνική μουσική. Να περιμένουμε κι από σένα κάτι τέτοιο, εφόσον διαθέτεις το υπόβαθρο;
Βεβαίως, βεβαίως. Να σου πω το εξής: δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο η συμφωνική μουσική. Ο Θεοδωράκης είναι μια μεγάλη φιγούρα της παγκόσμιας μουσικής. Δεν υπάρχει μέρος στο εξωτερικό που να έχω πάει και να μη μου έχουν μιλήσει γι’ αυτόν. Είναι μια μεγάλη φιγούρα πολίτη, μουσικού, καλλιτέχνη και πολιτικού, μια μεγάλη φυσιογνωμία, όπως και ο Μάνος Χατζιδάκις και πολλοί ακόμα.

Θα ήθελες να ακολουθήσεις το παράδειγμά του έτσι για την υστεροφημία σου;
Ναι, θα ήθελα πάρα πολύ. Έχω γράψει συμφωνικά έργα που δεν έχουν εκδοθεί. Δεν έχω καταφέρει ακόμα να αποσπάσω την εμπιστοσύνη... Κάποια στιγμή προσέγγισα κάποιον στο Μέγαρο Μουσικής για να το κάνω – το Μέγαρο δε με ενδιαφέρει ως κτίριο αυτό καθαυτό, αλλά είναι αυτό που παρέχει τα μέσα ώστε να αποδοθούν σωστά τα μουσικά όργανα. Πολλοί, βέβαια, μου λένε «Σου πάνε τα σοβαρά», λες και τα άλλα είναι γελοία, ας πούμε. Όμως σε αυτά είναι τα δύσκολα, γιατί στην κωμωδία οι άνθρωποι περιμένουν να ακούσουν κάτι από σένα.

Θεωρείς επιτυχία το ότι, όταν κάποιος ρωτά έναν πιτσιρικά για σένα, του απαντά: «Α, ο Ζουγανέλης έχει πολλή πλάκα»;
Ναι, είναι πολύ μεγάλη επιτυχία και αυτό που με ικανοποιεί ιδιαίτερα είναι ότι λαμβάνω αλληλογραφία από δεκαπεντάχρονους και εικοσάχρονους που μου λένε για τα τραγούδια που έχω γράψει πριν από 25-30 χρόνια. Χαίρομαι πάρα πολύ, αλλά δε χαριεντίζομαι. Χαίρομαι για την επικοινωνία. Και από την άλλη πλευρά, χαίρομαι που γελάνε μαζί μου κι ελπίζω να μη χαχανίζουν. Αυτό που με «κουράζει» είναι που μερικές φορές πάω να πω ένα τραγούδι σε μια συναυλία «χαμηλών τόνων» και περιμένουν να τους κάνω να γελάσουν.


*Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο του 2010 στο τεύχος 176

Sitemap    Top Εγγραφή| Είσοδος Playboy Worldwide