Δεκέμβριος (Τεύχος 225)
Community
wootafak
crazy58
juampy
ktsap66
boy75
Jumpertime
proestakis
s0bak0v0d
chtsip
CHRIS FOUNTIS
Nikosng
FUNEC
ANGEL9999
Horsepower
wapaul
Στάθης
mariossima
enzo21
STELIO64
thomas59
aris1971
kritonxan
Σύνολο μελών: 5765 | Εγγραφή
Anthony Bourdain
Bookmark and Share
26/06/2012
Anthony Bourdain

Στην εκπομπή του βρίζει, τρώει και ταξιδεύει. Ακατάπαυστα. Σύμφωνα με τη δική του περιγραφή, το No Reservations είναι ένα ταξιδιωτικό και γαστριμαργικό πορνογράφημα. Στα διαλείμματα των ταξιδιών του παίρνει θέση στο πάνελ των κριτών του αμερικανικού Top Chef και συνεισφέρει στο σενάριο του σίριαλ Treme. Επίσης, γράφει βιβλία που πουλάνε εκατομμύρια αντίτυπα. Για τουλάχιστον δύο δεκαετίες ήταν ένας ναρκομανής σεφ. Σήμερα είναι ένας διάσημος κοσμοπολίτης. Ο μόνος διάσημος κοσμοπολίτης που δε θα διστάσει ποτέ να βάλει στο στόμα του το πιο βρόμικο φαγητό ή να εκστομίσει την πιο βρόμικη ατάκα.
ΑΠΟ ΤΟΝ DAVID SHEFF, PHOTOS: DAVID ROSE, ΑΠΟΔΟΣΗ: ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΖΑΒΑΡΑΣ



Ταξιδεύεις 220 μέρες το χρόνο. Πώς είναι να έχεις μονίμως τζετ λαγκ;
Δεν παθαίνω ποτέ τζετ λαγκ. Για μένα οι μεγάλες πτήσεις είναι μια σπάνια ευκαιρία για να κοιμηθώ. Με το που μυρίζω κηροζίνη, κλείνουν τα μάτια μου. Είναι παβλοφική αντίδραση.

Βρέθηκες στην Αίγυπτο λίγο πριν από την επανάσταση. Πώς βλέπεις την κατάσταση που διαμορφώνεται στις αραβικές χώρες;
Για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή δεν έχω καταλάβει Χριστό. Δεν είμαι αρκετά ευφυής για να αντιληφθώ τι παίζεται εκεί και νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποιος θα αναλάβει την εξουσία στην Αίγυπτο ή στη Λιβύη. Δεν ξέρουμε αν το επόμενο καθίκι θα είναι καλύτερο από το προηγούμενο, αλλά σίγουρα θα είναι ένα καινούριο καθίκι. Στην Αίγυπτο οι άνθρωποι ζουν καθημερινά με λίγες φακές και δυο φέτες ψωμί. Δεν έχουν τίποτε άλλο να φάνε. Όταν ξεκινήσαμε γυρίσματα στις γειτονιές του Καΐρου, ήρθαν υπάλληλοι της κυβέρνησης και μας σταμάτησαν. Ήθελαν να δείξουμε μόνο τη φανταχτερή ζωή που κάνει το 2% του κόσμου εκεί.

Συμβαίνει συχνά αυτό; Να παρεμβαίνουν κυβερνήσεις στα γυρίσματα;

Σε κάποιες χώρες είναι δεδομένο ότι οι οδηγοί και οι μεταφραστές που μας συνοδεύουν είναι πληροφοριοδότες της ασφάλειας ή μυστικοί αστυνομικοί, αλλά αυτό δεν είναι πρόβλημα. Έτσι κι αλλιώς, όταν γυρίσω πίσω στις ΗΠΑ για να μοντάρω, έχω την άνεση να πω ό,τι γουστάρω. Μπορώ να πω: «Η συνοδεία μας ήταν κάτι πουλημένα τομάρια». Φυσικά, υπάρχουν κι αυτοί που παίρνουν τα ρίσκα τους και αποφασίζουν να μας εμπιστευτούν. Ακόμα κι όταν κάνεις μια εκπομπή για φαγητό και ταξίδια, κάποιες φορές ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο και κάθεται δίπλα σου στον καναπέ. Δεν μπορείς να τον αποφύγεις. Αν, για παράδειγμα, είσαι στο Λάος και ο ξεναγός σου δεν έχει χέρια, θα του κάνεις μια ερωτησούλα: «Λοιπόν, φιλαράκο, πώς τα έχασες;».

Πώς τα έχασε, αλήθεια;
God Bless America. Κατά την υποχώρησή μας από το Λάος προς τη Σαϊγκόν φροντίσαμε να αφήσουμε πίσω μας ένα σκασμό νάρκες.

Στην Αϊτή τι ακριβώς συνέβη;

Προσπαθήσαμε να ταΐσουμε κάποια από τα πεινασμένα παιδιά που μαζεύονταν στα γυρίσματα, αλλά το όλο πράγμα στράβωσε άσχημα.

Υπήρξαν συμπλοκές. Η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο.
Όντως, αλλά δεν μπορούσα να προβλέψω μια τέτοια εξέλιξη. Θέλαμε απλώς να δώσουμε φαγητό σε κάποια πεινασμένα παιδάκια, να κάνουμε μια καλή πράξη και πέσαμε στα σκατά.

Παρ’ όλ’ αυτά, δεν «έκοψες» το περιστατικό. Προβλήθηκε κανονικά.
Τι να έκανα; Να παρουσίαζα τον εαυτό μου σαν τον ευεργέτη που νοιάζεται για τα φτωχά παιδάκια και να έκοβα στο μοντάζ τις μαλακίες που ακολούθησαν; Αισθάνομαι ότι έχω ένα συμβόλαιο με τους τηλεθεατές της εκπομπής. Αν κάτι πάει στραβά και δεν το δείξω ή το παραποιήσω, τους προδίδω αγρίως. Δε με νοιάζει αν κάποιες φορές φαίνομαι καθίκι ή ηλίθιος. Υπό συνθήκες, είμαι και τα δύο.

Στην Αϊτή συνάντησες και τον Σον Πεν. Αμέσως μετά έγραψες στο Twitter σου: «Δεν ξέρω πώς είναι στο Λος Άντζελες, στην Αϊτή πάντως δεν ήταν μαλάκας». Πώς τον έπεισες να συμμετάσχει στην εκπομπή;
Δε χρειάστηκε. Ο Πεν ήταν στην Αϊτή από την επομένη του σεισμού. Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να τον πάρω ένα τηλέφωνο. Τώρα πια μας ξέρουν. Έχουμε την πολυτέλεια να παίρνουμε τηλέφωνο κάποιον κι αυτός να το σηκώνει. Δε χρειάζεται να πείσουμε κανέναν. Νομίζω ότι αυτό το χρωστάμε στον Μπιλ Μάρεϊ, που ήταν ο πρώτος που δέχτηκε να εμφανιστεί στην εκπομπή.

Αλήθεια, ο Μπιλ Μάρεϊ πώς προέκυψε;

Κάναμε γυρίσματα σε ένα εστιατόριο και ο ιδιοκτήτης του μας είπε: «Να πω και στον Μπιλ Μάρεϊ να έρθει; Είναι φίλος». Δεν του έδωσε κανείς σημασία, αλλά την επόμενη μέρα ο Μάρεϊ ήρθε στο εστιατόριο. Σε όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων τον παρακολουθούσα και δεν το πίστευα ότι ήταν εκεί.

Έχεις σκεφτεί κάποιον τρόπο για να πείσουμε τα πιτσιρίκια να κόψουν το fast food;
Ναι, πρέπει να τα τρομάξουμε, να τα κάνουμε να χεστούν πάνω τους.

Τι εννοείς;
Εννοώ ότι ο Ρόναλντ ΜακΝτόναλντ είναι κλόουν. Τι πιο τρομακτικό απ’ αυτό; Νομίζω πως, αν αφήσουμε μερικά υπονοούμενα ότι αυτός ο τρομακτικός τύπος ευθύνεται για την εξαφάνιση και το διαμελισμό μερικών νηπίων, τα παιδάκια θα το πιστέψουν και δε θα τον ξαναπλησιάσουν.

Τα McDonald’s, όμως, αρέσουν...
Μπορώ να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι τρώνε στα McDonald’s. Είναι βολικά, γρήγορα και σχετικά φτηνά. Θα σου σερβίρουν αυτό που θες «εδώ και τώρα» και θα το ευχαριστηθείς. Και μετά θα το μετανιώσεις.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το κρακ.

Εσύ, δηλαδή, δεν τρως ποτέ ένα μπέργκερ στα πεταχτά;

Φυσικά. Όχι όμως από τα McDonald’s. Τρελαίνομαι για φτηνά μπέργκερ, αλλά όχι για τόσο φτηνά που μπορεί και να περιέχουν κρέας από κουφάρια εκτεθειμένα σε ακαθαρσίες. Το θεωρώ ακραίο.

Με τα φτηνά αμελέτητα, πάντως, δε φαίνεται να έχεις το ίδιο πρόβλημα.
Τα πρόβεια είναι εξαιρετικά. Τα μοσχαρίσια δεν είναι και πολύ του γούστου μου.

Έχεις όντως φάει μάτια φώκιας;
Ναι. Ποιος δεν έχει φάει, άλλωστε;

Σωστά. Ακούγεται σιχαμερό, πάντως.

Ανάλογα με τι τα συγκρίνεις. Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο σιχαμερό ακούγεται το cottage cheese σε έναν Ταϊλανδό;

H ιγκουάνα τι γεύση έχει;
Έχω φάει ιγκουάνα πολύ άνοστη, αλλά και πεντανόστιμη ιγκουάνα. Το μυστικό είναι να της αφαιρέσεις προσεκτικά την πέτσα. Αυτή χαλάει τη γεύση του κρέατος.

Κόκκινη γραμμή βάζεις; Υπάρχει κάτι που δε θα το δοκίμαζες με τίποτα;
Δε θα ρισκάρω να ξαναφάω κάτι που ξέρω ότι είναι σάπιο. Από την άλλη, όταν
κάποιος σου σερβίρει κάτι που έχει φτιάξει με μεράκι και αγάπη, οφείλεις να το δοκιμάσεις.

Πόσες δηλητηριάσεις έχεις πάθει έως τώρα;
Μόλις δύο στα επτά χρόνια που κάνω την εκπομπή. Και τις δύο φορές είχα φάει κάτι που ήξερα ότι ήταν χαλασμένο, ανθυγιεινό και βρόμικο, αλλά δεν μπορούσα να το αρνηθώ. Δεν ήθελα να προσβάλω τους ανθρώπους που είχαν την καλοσύνη να μαγειρέψουν για μένα. Ήταν στη Λιβερία και στη Ναμίμπια, σε καταυλισμούς ιθαγενών.

Ποιο είναι το καλύτερο φαγητό που έχεις φάει;
Το σούσι του Sukiyabashi Jiro στο Τόκιο και του Masa της Νέας Υόρκης καθώς και το pho των πλανόδιων της Σαϊγκόν (σ.σ. το pho είναι μοσχαρόσουπα με νουντλς).

Ποια είναι η άποψή σου για το συσκευασμένο σούσι που πωλείται στα σούπερ μάρκετ;
Μια χαρά είναι. Το σούσι είναι καλή τροφή, ακόμα και το συσκευασμένο σούσι. Μερικά χρόνια νωρίτερα το καλύτερο έτοιμο γεύμα που μπορούσες να βρεις σε ένα αμερικανικό σούπερ μάρκετ ήταν το χοιρομέρι με γαρνιτούρα ανανά κονσέρβα.

Ποια συμβουλή θα έδινες σε έναν άντρα που θέλει να εντυπωσιάσει μια γυναίκα με τη μαγειρική του;

Να μάθει να φτιάχνει μια γαμημένη ομελέτα! Το πρωινό είναι το καλύτερο πράγμα που μπορείς να προσφέρεις σε κάποιον με τον οποίο μόλις έκανες σεξ. Και γενικώς είναι καλό πράγμα. Είναι από τα καλύτερα πράγματα που υπάρχουν. Ειλικρινά πιστεύω ότι οι μαλάκες και τα τσογλάνια δεν μπορούν να φτιάξουν καλή ομελέτα. Η ομελέτα είναι θέμα χαρακτήρα.

Αφροδισιακά φαγητά έχεις δοκιμάσει στα ταξίδια σου;
Δεν υπάρχουν αφροδισιακά φαγητά. Στην Ασία μου έχουν σερβίρει εκατομμύρια «σπέσιαλ» μαλακίες που θα έκαναν τη στύση μου πύραυλο. Όλες αποδείχτηκαν σκέτες μαλακίες.

Γιατί δε χωνεύεις τους vegetarians;

Γιατί είναι κακοί ταξιδιώτες και απαράδεκτοι καλεσμένοι. Θεωρώ υπέρτατη βλακεία το να ξεκινάς, π.χ., για ένα ταξίδι στην Ταϊλάνδη και να έχεις εκ των προτέρων διαγράψει το 80% της κουζίνας της. Από ένα σημείο και μετά είναι και αγένεια. Είναι προσβλητικό. Δεν έχω σε καμία υπόληψη τη χορτοφαγία. Είναι ένα φαινόμενο του νεόπλουτου Πρώτου Κόσμου, μια ξιπασιά.

Αν ένα πιάτο στο εστιατόριο δε σε ικανοποιήσει, το επιστρέφεις;
Όχι, ποτέ. Αν δε μου αρέσει, απλώς δε θα το φάω. Φεύγοντας θα αφήσω και tip στο γκαρσόνι. Δε θα ξαναπατήσω όμως στο συγκεκριμένο εστιατόριο.

Ποια κρασιά σού αρέσουν;
Δεν ασχολούμαι πια με ετικέτες και ακριβά κρασιά. Όπου βρεθώ θα δοκιμάσω το χύμα, ντόπιο κρασί.

Μπίρες;

Ισχύει το ίδιο. Οι περισσότερες αμερικανικές μπίρες είναι σκέτο κάτουρο, οπότε καταλήγω πάντα με ένα κουτάκι Heineken στο χέρι. Προφανώς δεν είναι η καλύτερη μπίρα του κόσμου, αλλά είναι μια χαρά. Ούτε και θέλω να ανακαλύψω την καλύτερη μπίρα του κόσμου. Τους τύπους που έχουν κόλλημα με την μπίρα δεν τους καταλαβαίνω. Προτιμώ αυτούς που πίνουν ό,τι να ’ναι.

Για το Red Bull ποια είναι η άποψή σου;
Έχει τη γεύση μπαγιάτικων ούρων, αλλά το πίνω συνέχεια. Ειδικά τις περιόδους που είμαι πτώμα στην κούραση, αλλά πρέπει ανάμεσα στα ταξίδια να δώσω συνεντεύξεις και να κάνω δημόσιες εμφανίσεις. Το πίνω μαζί με μπίρα, γίνομαι σκατά και παίρνω κουράγιο για να συνεχίσω.

Φαντάζομαι ότι τώρα ζεις μια τέτοια περίοδο.
Ναι. Κατά τα άλλα, όταν ταξιδεύω, προτιμώ τους μπάφους.

Γιατί μόνο όταν ταξιδεύεις;
Γιατί όταν είμαι στη Νέα Υόρκη, είμαι πατέρας. Είμαι με την κόρη μου ή πρέπει να είμαι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμος για εκείνη. Όταν βρίσκομαι στη μέση της αραβικής ερήμου στις δύο τα ξημερώματα και έχω μόλις τελειώσει το γύρισμα με κάποια φυλή Βεδουίνων, θα πάρω το συνεργείο, θα ανέβουμε σε κάναν αμμόλοφο και θα καπνίσουμε λίγο χασίς χαζεύοντας το φεγγάρι. Είναι ωραία.

Άλλα ναρκωτικά παίρνεις;

Έχω γκρεμίσει τις γέφυρές μου με τα ναρκωτικά. Δεν μπορώ να κάνω ηρωίνη. Μου αρέσει, αλλά δεν μπορώ να ξανακάνω. Είμαι εθισμένος.

Οι περισσότεροι γιατροί, πάντως, επιμένουν ότι οι εθισμένοι δεν πρέπει ούτε να πίνουν ούτε να καπνίζουν χασίς.

Αλήθεια είναι. Δεν πρέπει να κάνουν τίποτε από τα δύο.

Εσύ τα κάνεις και τα δύο, όμως. Σε τι διαφέρεις από τους υπόλοιπους;
Είμαι πιο ματαιόδοξος και πιο εγωιστής.

Η ματαιοδοξία και ο εγωισμός, όμως, δε βοηθάνε τους εθισμένους να μην ξανακυλήσουν στα σκληρά ναρκωτικά.

Είχα μια μακρά και επώδυνη σχέση με την ηρωίνη και αμέσως μετά με τη μεθαδόνη. Κατάφερα να αποτοξινωθώ μόνος μου και δεν πρόκειται να ξαναπεράσω τα ίδια. Το ίδιο ισχύει και για την κοκαΐνη. Ξεκίνησα να κάνω κόκα όταν ήμουν 13-14 χρόνων και πέρασα όλη μου τη ζωή ψάχνοντας κόκα και παρακαλώντας βαποράκια. Τα ναρκωτικά με τσάκισαν. Με έκαναν να εξευτελιστώ και να πέσω πολύ χαμηλά, αλλά κάποια στιγμή πήρα τις αποφάσεις μου και τα σταμάτησα. Ξέρω ότι οι περισσότεροι χρήστες καταφεύγουν στα προγράμματα των 12 βημάτων και μετά από αυτά κόβουν τα πάντα. Εγώ ακολούθησα έναν άλλο δρόμο. Δε σημαίνει κάτι. Δε θεωρώ τον εαυτό μου παράδειγμα προς μίμηση και σίγουρα δεν πρόκειται να υποδείξω σε κανέναν πώς πρέπει να ζήσει, πώς πρέπει να αποτοξινωθεί ή οποιαδήποτε άλλη τέτοια μαλακία.

Σταμάτησες τη χρήση επειδή σε συνέλαβαν ή επειδή κατέληξες στην εντατική;
Σταμάτησα τη χρήση γιατί ένιωθα ότι εξευτελιζόμουν. Επίσης, είχα ξεμείνει από λεφτά. Κλαιγόμουνα, ικέτευα και φλόμωνα τον κόσμο στα ψέματα προκειμένου να βρω δανεικά. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι είχα φτάσει στον πάτο, οπότε πήρα τις αποφάσεις μου.

Σήμερα έχεις μια κόρη. Πριν από μερικά χρόνια είχες δηλώσει ότι δεν ήθελες παιδιά. Τι άλλαξε;
Θυμάμαι ακριβώς τη στιγμή που άλλαξα διάθεση. Ζούσα σε ένα άθλιο διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη, πάνω από ένα φαστφουντάδικο, και είχα μόλις γνωρίσει τη γυναίκα που στην πορεία θα γινόταν σύζυγός μου, τη γυναίκα που μου έμοιαζε, που προερχόταν από τον κόσμο των εστιατορίων. Ήμασταν ξαπλωμένοι αγκαλιά στο κρεβάτι και για πρώτη φορά σκέφτηκα ότι όχι μόνο ήθελα ένα παιδί μ’ αυτή τη γυναίκα, αλλά και ότι θα μπορούσα να γίνω καλός πατέρας. Ένιωθα έτοιμος. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα μου άρεσε τόσο πολύ να ζω με μια έγκυο. Ήταν υπέροχα. Θα ήθελα να το ξαναζήσω. Λάτρεψα όλη τη διαδικασία της πατρότητας, κάθε γαμημένο δευτερόλεπτο.

Μαγειρεύεις για την κόρη σου;
Συνήθως της μαγειρεύει η γυναίκα μου. Κατά βάση την ταΐζουμε οργανικό φαγητό, αφού έχουμε την οικονομική δυνατότητα να αγοράζουμε οργανικά προϊόντα. Και επειδή η μαμά της είναι Ιταλίδα, το τραπέζι μας διαφέρει αρκετά από το τραπέζι της μέσης αμερικανικής οικογένειας. Η μικρή τρώει τακτικά αντζούγιες, κάππαρη, ελιές, πεκορίνο και προσούτο.

Εσύ τι έτρωγες όταν ήσουν μικρός;
Το φαγητά που έτρωγε ο κόσμος τη δεκαετία του ’50 –σουφλέ και κατεψυγμένα λαχανικά–, αλλά και κάμποσα γαλλικά πιάτα, αφού η μαμά μου λάτρευε την εκπομπή της Τζούλια Τσάιλντ (σ.σ. διάσημη Αμερικανίδα τηλεμαγείρισσα, που έκανε γνωστή στους Αμερικανούς τη γαλλική γαστριμαργία).

Πώς θα περιέγραφες την παιδική σου ηλικία;
Γεννήθηκα στη Νέα Υόρκη, αλλά μεγάλωσα στο Νιου Τζέρσι, σε μια μικρή κοινότητα που λέγεται Λεονία. Τα πρώτα χρόνια ζούσαμε σε ένα πολύ ταπεινό σπίτι, αλλά αργότερα μετακομίσαμε στην απέναντι πλευρά του δρόμου, σε ένα πολύ καλύτερο. Το σπίτι μας ήταν γεμάτο βιβλία, που ως παιδί τα διάβασα όλα. Ήμουν ντροπαλός, ατσούμπαλος, τρομακτικά ανασφαλής και από ένα σημείο και μετά αντιδραστικός. Συνειδητοποίησα σχετικά νωρίς ότι τα κωλόπαιδα με τη μεγάλη αυτοπεποίθηση περνούσαν καλύτερα και άρχισα να λειτουργώ σαν κωλόπαιδο με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Δε με ένοιαζε τίποτα ή παρίστανα ότι δε με ένοιαζε τίποτα κι αυτό ήταν αρκετό για να με γουστάρουν οι γκόμενες.

Ποια ήταν η πρώτη σου δουλειά σε εστιατόριο;
Έκανα λάντζα σε μια ψαροταβέρνα στο Κέιπ Κοντ. Ήταν η εποχή που το να μαστουρώνεις στην κουζίνα ήταν αποδεκτό – και μαστουρώναμε όλοι. Στα εστιατόρια από τα οποία ξεκίνησα όλοι δουλεύαμε για να αγοράζουμε κόκα. Έτσι κύλησαν τα ’70s και τα ’80s – τα ναρκωτικά ήταν μέρος αυτής της δουλειάς. Τη δεκαετία του ’90 άλλαξαν τα πράγματα.

Τι προκάλεσε την αλλαγή;
Το ότι η δουλειά απέκτησε κύρος. Ο κόσμος άρχισε να ασχολείται με τους σεφ και οι εργαζόμενοι στα εστιατόρια άρχισαν να βλέπουν τη δουλειά τους σαν καριέρα, σαν μια δουλειά που θα μπορούσε να έχει προοπτική, λεφτά και ασφάλιση. Η κουζίνα αντιμετωπίστηκε για πρώτη φορά με σεβασμό.

Και ξεκίνησε η εποχή των σελέμπριτι σεφ...

Ευτυχώς, γιατί είναι δεδομένο ότι όσο πιο κολακευμένος νιώθει ένας σεφ, τόσο πιο πολύ δουλεύει. Οπότε, όλοι τρώμε καλύτερα και κατά συνέπεια όλοι ζούμε καλύτερα. Η διασημότητα επηρεάζει θετικά τους σεφ.

Μήπως έχουμε ξεφύγει όμως λίγο; Κάποιοι σεφ απολαμβάνουν στάτους σταρ του σινεμά...
Όχι, καθόλου. Στη Γαλλία, ας πούμε, ανέκαθεν όλοι ήθελαν να ξέρουν ποιος τους μαγειρεύει. Εμείς τώρα ξεκινάμε να δείχνουμε ενδιαφέρον για τους σεφ κι αυτό είναι το σωστό. Ποιος αξίζει περισσότερη προσοχή από ένα σεφ; Το φαγητό είναι σημαντικό. Είναι αναγκαίο για τη ζωή μας.

Καμία από τις σύγχρονες τάσεις της μαγειρικής δεν έχει ξεφύγει;
Νομίζω ότι η μοριακή γαστρονομία –σιχαίνομαι αυτό τον όρο– οδηγείται σε λάθος δρόμο. Οι θαυμαστές του Φεράν Αντριά, του Γκραντ Ασάτζ και του Βίλι Ντιφρέν, οι άνθρωποι που εμπνεύστηκαν απ’ αυτούς και προσπαθούν να τους μιμηθούν, δεν είναι όλοι ταλαντούχοι. Μοιραία κάνουν βλακείες.

Για τον Βόλφγκανγκ Πουκ τι γνώμη έχεις;
Δεν πρόκειται να φάω ποτέ στις κωλοπιτσαρίες του. Είναι χάλια. Πραγματικά θλίβομαι να τον βλέπω να ασχολείται με τέτοιου τύπου επιχειρήσεις. Ωστόσο, είναι ένας σεφ που έχει κάνει το καθήκον του. Είναι ένας σημαντικός τύπος, μια περίπτωση αλά Όρσον Γουέλς, που μας έδωσε τον Πολίτη Κέιν, οπότε όποια βλακεία κι αν έκανε μετά απ’ αυτόν, συγχωρείται. Κι ο Βόλφγκανγκ Πουκ δικαιούται να γεμίσει όλα τα αεροδρόμια της Βόρειας Αμερικής με σκατοπιτσαρίες. Είναι ένας από τους ανθρώπους που άλλαξαν την ιστορία της γαστριμαργίας. Ήταν διάσημος σε ολόκληρο τον κόσμο πολύ πριν βγει στην τηλεόραση.

Με τους γευσιγνώστες και τους κριτικούς πώς τα πας;
Κάποιοι κάνουν καλή δουλειά ή τουλάχιστον προσπαθούν να κάνουν καλή δουλειά. Εκτιμώ απεριόριστα έντυπα όπως οι New York Times, που φροντίζουν πάντα να διαθέτουν κριτικούς που είναι σοβαροί και ξέρουν να γράφουν καλά. Παίρνεις την εφημερίδα και, ακόμα κι αν διαφωνείς με την κριτική της, ξέρεις ότι πρόκειται για μια ειλικρινή, ακέραια, ανεπηρέαστη γνώμη.

Υπάρχουν κριτικοί που τα παίρνουν;

Θα ήθελα μόνο να κάνω μια ερωτησούλα στον Τζον Μαριάνι του Esquire: «Έχεις κερδίσει δωρεάν γεύματα, δωρεάν διακοπές ή άλλου είδους διευκολύνσεις από τις επιχειρήσεις για τις οποίες γράφεις τις κριτικές σου;». Μόνο αυτή τη γαμημένη ερωτησούλα.

Έτσι όπως την κάνεις, όμως, είναι σαν να ξέρεις την απάντηση.
Την κάνω γιατί έχω περάσει πολλά χρόνια σ’ αυτόν το χώρο κι έχω και πολλούς φίλους. Δεν υπονοώ τίποτα που να μην το γνωρίζουν όλοι όσοι ασχολούνται με τα εστιατόρια ή με την κριτική.

Για τα sites στο Ίντερνετ, όπου ο καθένας μπορεί να μπει και να γράψει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι, τι άποψη έχεις;

Δεν έχει σημασία τι άποψη έχω. Υπάρχουν ήδη. Οι βάρβαροι έχουν ήδη περάσει τις πύλες. Μπήκαν στα σπίτια μας. Έχουμε κατακτηθεί. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση.

Καινούριο βιβλίο ετοιμάζεις;

Ναι. Γράφω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Διαδραματίζεται σε ένα νησί της Καραϊβικής και είναι μια ιστορία αγάπης με μεγάλες δόσεις ωμής βίας.

Πώς καταφέρνεις να κάνεις τόσα πράγματα ταυτόχρονα χωρίς να «καείς»;
Αυτή τη στιγμή έχω την πολυτέλεια να κάνω μόνο πράγματα που θεωρώ ότι έχουν πλάκα ή ενδιαφέρον. Αν κάτι δε μου αρέσει, έχω την άνεση να το απορρίψω. Κάνω αυτά που γουστάρω, γνωρίζω cool ανθρώπους και βγάζω και καλά χρήματα. Αντίθετα με την ηρωίνη, που σε κάνει να νιώθεις καλά σήμερα και σκατά αύριο, αυτό που μου συμβαίνει με κάνει να νιώθω καλά τώρα και ξέρω ότι αύριο θα ξυπνήσω, θα κοιταχτώ στον καθρέφτη και θα νιώθω εξίσου καλά. Ίσως ακούγεται λίγο κουραστικό, αλλά είναι και γαμώ τις φάσεις.

*Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο του 2011 στο τεύχος 192

Sitemap    Top Εγγραφή| Είσοδος Playboy Worldwide