Δεκέμβριος (Τεύχος 225)
Community
wootafak
crazy58
juampy
ktsap66
boy75
Jumpertime
proestakis
s0bak0v0d
chtsip
CHRIS FOUNTIS
Nikosng
FUNEC
ANGEL9999
Horsepower
wapaul
Στάθης
mariossima
enzo21
STELIO64
thomas59
aris1971
kritonxan
Σύνολο μελών: 5765 | Εγγραφή
Ορφέας Αυγουστίδης
Bookmark and Share
20/12/2011
Ορφέας Αυγουστίδης

Ποια είναι τα συναισθήματα όταν τελειώνει μια ταινία; Είναι ένας «μικρός θάνατος», όπως λένε οι Γάλλοι για την αναχώρηση από κάπου;
Υπάρχει μελαγχολία. Ειδικά αν έχεις δεθεί πολύ με το συνεργείο –κάτι που τις περισσότερες φορές συμβαίνει, μιας και τα καλύτερα παιδιά στο χώρο τα βρίσκεις εκεί–, στενοχωριέσαι γιατί χάνεται αυτό το δέσιμο.

Ισχύει και για το ρόλο;
Ναι, λες ένα «αντίο» – τελειώνει αυτή η σχέση. Χαίρεσαι επειδή αυτό που κάνεις έχει αποτυπωθεί κάπου, ειδικά στον κινηματογράφο περισσότερο απ’ ό,τι στο θέατρο, γιατί μια ταινία μένει. Μερικές φορές, βέβαια, μπορεί να είσαι τόσο κακός, που δε χαίρεσαι. Σίγουρα, όμως, επέρχεται μελαγχολία.

Η ηθοποιία είναι επάγγελμα, ανάγκη ή τρόπος ζωής;
Είναι πολύ μεγάλη κουβέντα να λέμε ότι ασχολούμαστε με την τέχνη για να βάζουμε τους εαυτούς μας σε ένα σύνολο καλλιτεχνών, αλλά θεωρώ πως, αν έχεις ανησυχίες και σε απασχολούν πράγματα, δεν ασχολείσαι μόνο με την υποκριτική. Ο τρόπος που θα ζεις, οι προτάσεις που θα κάνεις στη ζωή, η καθημερινότητά σου, οι επιλογές σου, όλα αυτά είναι ένας τρόπος ζωής, δεν είναι υποκριτική. Στην Ελλάδα σιγά σιγά θα γίνει χόμπι. Δηλαδή, αν δεν έχεις το δέλεαρ του πολύ υψηλού μισθού που υπήρχε στην τηλεόραση για κάποιους αναγνωρίσιμους ηθοποιούς –που δεν το έχεις πια αυτό– για να πεις ότι «θα κάνω κάτι φοβερά μέτριο για τα λεφτά», θα έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Υπάρχουν, δηλαδή, πολύ λίγες δουλειές και είμαστε περίπου 25.000 ηθοποιοί στην Ελλάδα με πτυχίο.

Εσύ μέσα σε μια πενταετία πρόλαβες να κάνεις πολλές και καλές δουλειές...
Είμαι πάρα πολύ τυχερός. Προσπαθώ να μην ξεχνάω ποτέ πως μου έχει δοθεί η ευκαιρία να κάνω κάτι που το απολαμβάνω και, όσο περνάει ο καιρός, δίνομαι όλο και περισσότερο και πασχίζω πάρα πολύ να εξελιχθώ μέσα από αυτό. Δεν έχω επαναπαυτεί ποτέ και χαίρομαι να νιώθω μια μικρή εξέλιξη, ας είναι 0,1% ανά δουλειά. Από τη στιγμή που υπάρχει αυτή η εξέλιξη, υπάρχει και λόγος να προσπαθώ ακόμη. Όταν νιώσω ότι δεν πάει άλλο, ότι είμαι μέχρι εκεί, όταν το αισθανθώ πραγματικά αυτό το πράγμα, θα είναι η στιγμή που θα πω: «Πάμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό».

Η πρώτη σου επαγγελματική δουλειά ήταν με τον Νίκο Περάκη. Έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι και οι δύο γονείς σου είναι γνωστοί ηθοποιοί –μια γνωριμία τους πιθανόν με τον Περάκη– ή πέρασες κανονικά από οντισιόν;
Πέρασα κάστινγκ. Τον ήξερα τον Περάκη. Δούλευα στο Κουζίνα Cine Ψυρρή, το bar-restaurant που είχε ο πατέρας μου, και ερχόταν εκεί – ήταν γείτονας. Ήξερε ότι ήμουνα σε δραματική σχολή πρωτοετής και ήρθε μια μέρα και μου είπε: «Να σου πω, το καλοκαίρι νομίζεις πως μπορείς να μη δουλέψεις;». Επειδή δούλευα στο μπαρ, του λέω: «Γιατί;». «Έχω γράψει μια ταινία και ψάχνουμε κάποιον για ένα ρόλο». Μου λέει: «Τα κρητικά τα κατέχεις;». Λέω: «Όχι». «Αν τ’ άκουγες και τα δούλευες;». «Το βλέπουμε». Μου είχε δώσει κι ένα CD με ομιλίες και ατάκες. Το δούλεψα και πέρασα κι εγώ κανονικά οντισιόν. Με πήραν τηλέφωνο μετά από δέκα μέρες και μου είπαν: «Ξεκινάμε πρόβες».

Στα γυρίσματα πάντως σε άκουσα να μιλάς άπταιστα κρητικά...
Με βοήθησε πολύ ένα παιδί, ο Νίκος Μανουσάκης, που έγραψε το κομμάτι του Κρητικού σε Ζωνιανή ντοπιολαλιά. Δυστυχώς, σήμερα το πρωί έφυγε από τη ζωή στα 35 του, έτσι ξαφνικά.

Οι γονείς σου έτρεφαν κάποια όνειρα για σένα;
Οι γονείς μου με τον τρόπο που με μεγάλωσαν είχαν μια ισορροπία ως προς την ελευθερία που είναι αξιοθαύμαστη. Την αντιλαμβάνομαι τώρα. Δεν είναι αργά για να τους δηλώσω ότι έχω εκτιμήσει αυτή τη θέση και τη στάση τους στο μεγάλωμά μου. Θα ήθελα πολύ να έχω μια τέτοια ισορροπία και με τα δικά μου παιδιά, γιατί ήμουν ελεύθερος να εκφράζομαι, ήμουν ατίθασος στην εφηβεία, έκανα τα δικά μου, είχαμε μια εποχή τότε με τις καταλήψεις, με... με... με... Ήμουνα μέσα σ’ αυτά, έλειπα μέρες από το σπίτι. Όλα αυτά με μια ισορροπία και μια απόσταση ιδανική από μέρους τους. Δεν είχαν την απόσταση που μπορεί να σ’ αφήσει να χαθείς και να χάσεις και την μπάλα, να μπεις σε άλλα μονοπάτια, από τα οποία δε γυρνάς εύκολα πίσω. Την ίδια στάση είχαν και ως προς την επαγγελματική μου αποκατάσταση. Εγώ ήθελα να γίνω σκηνοθέτης. Αυτό πήγα να σπουδάσω μόλις τελείωσα το σχολείο. Μου είπαν: «Πώς κι έτσι;». «Ε», λέω,«να δω τι σπουδές είναι κι αυτές».

Ακόμη θες να γίνεις σκηνοθέτης;
Είναι μέσα στα σχέδια της ζωής.

Δε χρειάζονται όμως αρκετά χρήματα για να ξεκινήσεις;
Ευτυχώς, με τα νέα μέσα, τα ψηφιακά, μπορείς να κάνεις μια ταινία μεγάλου μήκους με 50.000 ευρώ και με χορηγούς. Μπορείς να βρεις ανθρώπους να δουλέψουν μαζί σου και να κάνεις μια πρόταση. Δε χρειάζεται καν να είναι πειραματική. Μπορεί να γίνει ολοκληρωμένη με ένα σενάριο που να μην απαιτεί πολλούς χώρους και αεροπλάνα. Μιλάμε για άλλου είδους πρόταση – αισθητική.

Ορφέα, πού μεγάλωσες;
Στα Εξάρχεια.

Εκεί οφείλεται και η συμμετοχή σου στις καταλήψεις;
Ε, ναι.

Οι γονείς σου συμφωνούσαν με αυτές τις επιλογές σου;
Ναι, είναι οικογενειακό μας.

Το «-ίδης» στο επώνυμο και τα «κρητικά» που μιλάς στις ταινίες από πού τα πήρες;
Ο πατέρας μου έχει καταγωγή από τη Σμύρνη, ενώ η μητέρα μου είναι από την Κρήτη.

Οι Σμυρνιοί θεωρούνταν προοδευτικοί, ενώ οι Κρητικοί πιο συντηρητικοί. Βίωσες αυτή την αντίφαση στον τρόπο που σε μεγάλωναν;
Τα είχαν βρει καλά μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να μην περνάει η όποια κόντρα. Είχαν αποφασίσει κάποια πράγματα ως προς τις αρχές που θα περνούσαν σ’ εμένα, στα οποία ήταν και οι δύο συνεπείς.

Ήσουν το παιδάκι που μεγάλωσε στα παρασκήνια;
Ήμουν, αλλά να σου πω την αλήθεια, τα βαριόμουν τα γυρίσματα. Τους έλεγα κιόλας: «Πώς αντέχετε; Γιατί έχετε επιλέξει αυτή τη δουλειά;». Τα βράδια δούλευαν στο θέατρο. Ίσως αυτό μου έδωσε μια ανεξαρτησία νωρίτερα από άλλα παιδιά. Ανέλαβα από πιο μικρός κάποιες ευθύνες που δε μου αναλογούσαν.

Πότε έφυγες από το σπίτι;
Στα 22 μου και τώρα είμαι 26.

Στην αβέβαιη εποχή μας τα παιδιά γυρίζουν στο σπίτι τους για να περιορίσουν τα έξοδα...
Δε γίνεται. Οι γονείς μου έχουν χωρίσει από τότε που ήμουν 12-13. Τα τελευταία χρόνια έμενα με τη μητέρα μου. Φυσικά, είχα επαφές με τον πατέρα μου σχεδόν καθημερινά. Δε γίνεται, όμως, να γυρίσω στα 26 μου στη μάνα μου. Είναι ανέκδοτο.

Με τον πατέρα σου συναντιέστε;
Και με τους δύο μου γονείς έχω καλή σχέση, φιλική, σε ένα επίπεδο που έχει κερδηθεί και έχει χτιστεί με τα χρόνια μετά την ενηλικίωσή μου.

Πώς αντέδρασες με το χωρισμό τους;
Μεγαλώνοντας βλέπεις ότι δε σε αφορά. Αυτό που σε νοιάζει είναι οι άνθρωποι που αγαπάς να είναι ευτυχισμένοι. Μου προσφέρουν τα ίδια πράγματα που μου πρόσφεραν και προτού χωρίσουν. Δε μου έλειψε η αγάπη, δε μου έλειψε το ενδιαφέρον, δε μου έλειψε η παιδεία.

Πέρα από αυτό, ο πατέρας σου με μια άλλη, η μητέρα σου με κάποιον άλλο...
Τι είναι αυτό; Χαζομάρα. Σε ολόκληρη τη ζωή μας αυτό διαπραγματευόμαστε, το πόσο φυσικά μπορείς να δεχτείς έναν πρώην σύντροφό σου όταν τον δεις με κάποιον άλλο. Όταν προέρχεται από σένα, θεωρείς ότι είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Όταν το παθαίνεις από τον άλλο, νομίζεις πως σε ρίχνει στον γκρεμό. Είναι ισορροπίες που πρέπει να τις δουλέψεις στο μυαλό σου χρόνο με το χρόνο, για να δεχτείς ότι η ζωή είναι έτσι και να μη σε καταστρέφει ένας απλός μικροχωρισμός. Δεν είχα ποτέ κανένα πρόβλημα. Ίσως μου έδειξαν και γνώρισα άλλους συντρόφους τους σε πιο «ώριμη» ηλικία.

Ζεις στο κέντρο. Αισθάνεσαι άνετα;
Όχι. Υπάρχουν γειτονιές στις οποίες δε νιώθω άνετα να περπατήσω δύο η ώρα το βράδυ μόνος μου.

Κατηγορείς κάποιους γι’ αυτό;
Σίγουρα κάποιοι έχουν ευθύνη. Δε γίνεται να κρυβόμαστε για να είμαστε ευγενικοί και να μην κατηγορήσουμε κάποιον.

Φταίνε οι μετανάστες; Είναι πολλοί;
Οι μετανάστες γιατί να φταίνε; Πηγαίνουν όπου βρίσκουν να φάνε. Πόσο πολύ να τους κατηγορήσουμε;

Πώς είναι η καθημερινότητά σου;
Έχω τη ρουτίνα μου, ιδιαίτερα σε εποχές που είμαι μόνος. Έχω το ποδηλατάκι μου, τώρα το καλοκαίρι έχω τη βεράντα μου, θα κάτσω, θ’ ακούσω μουσική, θα μαγειρέψω. Έχω και μια σκύλα.

Μακροχρόνιες σχέσεις φοβάσαι να κάνεις;
Ίσα ίσα, έχω κάνει αρκετές. Όταν λέω «μακροχρόνιες», εννοώ πάνω από ενάμιση χρόνο και, όταν λέω «σχέσεις», να μοιραζόμαστε την καθημερινότητα.

Να συζείς, δηλαδή;
Σχεδόν. Δε θέλω να αναφέρομαι σε συγκεκριμένα πρόσωπα και να φέρνω παραδείγματα, γιατί προσπαθώ να αποφεύγω να μιλάω γι’ αυτά. Δεν έχω συζήσει με μια γυναίκα σε επίπεδο να κουβαλήσει όλα της τα πράγματα στο σπίτι, να έχει κλειδιά και να μένει όλο το 24ωρο γιατί δεν έχει πού αλλού να πάει.

Δεν έχει προκύψει ή το αποφεύγεις;
Δεν έχει κάτσει. Έχει τύχει να περάσω ένα τετράμηνο έτσι ακριβώς.

Σε ζόρισε;
Όχι, γιατί τα όριά μου τα δηλώνω από την αρχή, οπότε υπάρχει σεβασμός. Επιθυμώ, όμως, και από τον άλλο να μου γνωρίζει στοιχεία της καθημερινότητάς του, ώστε να τη σέβομαι.

Συμμετέχεις σε αντροπαρέα;
Υπάρχει αντροπαρέα από το γυμνάσιο με όλα τα χαρακτηριστικά, πόκερ κ.λπ.

Ποια άλλα πράγματα αγαπάς να κάνεις;
Μ’ αρέσει να πηγαίνω στον κινηματογράφο μόνος μου.

Από ακούσματα;
Ροκ είμαι μουσικά και κινούμαι γύρω από αυτό.

Έχει αλλάξει η κρίση την καθημερινότητά σου;
Σίγουρα. Δεν ξέρω, όμως, αν την έχει αλλάξει η κρίση ή ο ψυχολογικός φόβος γι’ αυτό που θα έρθει.

Υπάρχουν πολυτέλειες που συνεχίζεις να επιτρέπεις στον εαυτό σου;
Δεν είμαι από αυτούς τους ανθρώπους. Έχω να αγοράσω ρούχα –εννοώ ποσότητα– πολύ καιρό.

Ταξίδια κάνεις;
Ναι. Φέτος ειδικά ταξίδεψα πιο πολύ απ’ όσο έχω ταξιδέψει σε όλη μου τη ζωή.

Κάνεις κάτι mainstream;
Στη ζωή μου ή στη δουλειά μου;

Στη ζωή σου. Πηγαίνεις στο Villa Mercedes, στα μπουζούκια;
Μικρότερος, που μου άρεσε πιο πολύ η βαβούρα, πήγαινα. Τώρα δεν είμαι της φασαρίας, ούτε να κάθομαι όρθιος ούτε να χτυπιέμαι. Στα μπουζούκια δεν πάω. Προτιμώ κάνα ρεμπέτικο unplugged.

Μπάλα βλέπεις;
Βλέπω, είμαι ΑΕΚ. Φέτος πήγα μόνο στον τελικό με τον Ατρόμητο και στενοχωρήθηκα. Με το που μπήκαν μέσα, ήθελα να φύγω. Δεν είχα ξαναδεί την ομάδα μου να σηκώνει καπέλο μέσα στο γήπεδο και είπα: «Οχ, ρε πούστη μου!».

Σκέφτεσαι να κάνεις οικογένεια;
Ναι, θέλω να κάνω παιδιά. Τώρα η οικογένεια θα ήταν ευλογία. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν είπα ποτέ ότι θα παντρευτώ. Δε μου λέει τίποτε η ιδέα του γάμου.

Είναι, όμως, τώρα εποχές για παιδιά;
Όχι. Ωστόσο, αν προέκυπτε ένα παιδί άμεσα, θα έλεγα «ναι», αλλά θα φεύγαμε από την Ελλάδα.

Για πού;
Δεν ξέρω, Ευρώπη μάλλον.

Θα μπορούσες να ζήσεις έξω;
Θα μου έλειπε πολύ η Ελλάδα. Αυτό όμως που βλέπω γύρω μου στην Αθήνα... ΟΚ, το Σύνταγμα το γουστάρω, γιατί δείχνει ότι κάτι γίνεται και κάτι κινείται. Με ανησυχεί όμως η πολλή μούντζα. Φοβάμαι μήπως μας γυρίσει πίσω και τη φάμε κι εμείς αυτή τη μούντζα. Δεν είναι πρόταση.

Ποια είναι η δική σου πρόταση;
Θα σε τσεκουρώσω άμα μου πεις πως δεν ψήφισες. Ψήφισε οτιδήποτε.

Υπάρχει πολιτικός χώρος που να σε καλύπτει;
Όχι, αυτή τη στιγμή όχι. Ένα σύνθημα μπορεί να σε εμπνεύσει – και ακόμη δεν το έχω ακούσει.

Ο Γιώργος Παπανδρέου αγαπάει το ποδήλατο, όπως κι εσύ. Πώς τον κρίνεις; Προσπαθεί; Έχει αγνές προθέσεις;
Δε νομίζω ότι φτάνεις την Ελλάδα στα όριά της με αγνές προθέσεις γνωρίζοντας το τι επρόκειτο να γίνει 4-5 χρόνια πριν. Δε θεωρώ πως σε αυτό το σημείο φτάνεις από την απόλυτη καλοσύνη. Δε γίνεται, δεν μπορώ να το πιστέψω.

Το χειμώνα που έρχεται πώς τον βλέπεις σε ό,τι αφορά το χώρο της δουλειάς σου;
Δεν ξέρω, δύσκολο. Φέτος το χειμώνα θα είμαι σε ένα θέατρο με την Ελένη Ράντου και τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη. Έχουμε ξαναδουλέψει μαζί, αγαπιόμαστε.

Δώσε μου μια εικόνα του Ορφέα Αυγουστίδη μετά από δέκα χρόνια;
Ελπίζω να είμαι υγιής. Μέχρι εκεί. Τουλάχιστον ψυχικά θα ήθελα να είμαι υγιής, να μην έχω χάσει την μπάλα.

Από τι κινδυνεύεις να χάσεις την μπάλα;
Από κακή διαχείριση του εαυτού σου. Το να χάσεις τις ισορροπίες και τις αξίες σου, το να δώσεις βάρος σε πράγματα και καταστάσεις που έρχονται και φεύγουν, που σε ανεβάζουν και σε κατεβάζουν μέσα σε μια νύχτα, σε μια Χ δημοσιότητα, σε μια καριέρα που «πάει καλά»...

Σου εύχομαι να έχεις πάντοτε στη ζωή σου το κοντρόλ του Σκόκο.  

*Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο του 2011 στο τεύχος 188

Sitemap    Top Εγγραφή| Είσοδος Playboy Worldwide