Δεκέμβριος (Τεύχος 225)
Community
wootafak
crazy58
juampy
ktsap66
boy75
Jumpertime
proestakis
s0bak0v0d
chtsip
CHRIS FOUNTIS
Nikosng
FUNEC
ANGEL9999
Horsepower
wapaul
Στάθης
mariossima
enzo21
STELIO64
thomas59
aris1971
kritonxan
Σύνολο μελών: 5765 | Εγγραφή
Χρήστος Χολίδης
Bookmark and Share
21/06/2011
Χρήστος Χολίδης

Σου έκαναν πρόταση να συμμετάσχεις και στο Dancing With The Stars;
Όχι, δε μου έκαναν ποτέ.

Εγώ θα πόνταρα πάντως πάνω σου...
Αλήθεια λες; Εγώ ποτέ!

Το ’χεις το χορευτικό;
Δε νομίζω. Δεν το έχω προσπαθήσει ποτέ. Αλλά έτσι και «στραβώσω», ποτέ δεν ξέρεις, γιατί η ιστορία αυτό έδειξε μ’ εμένα στο Just The 2 Of Us, όπου είπα τραγούδια που ποτέ δεν πίστευα ότι θα πω.

Από το Just The 2 Of Us τι κέρδισες;
Πέραν του ότι με έμαθε ο κόσμος καλύτερα, κατάλαβε τι παιδί είμαι –και είναι πολύ ευχάριστο αυτό για μένα–, αυτό που κέρδισα είναι που είδα πώς λειτουργούν τα πράγματα πίσω από τις κάμερες. Μου έδωσε ένα «κλικ» εμπειρίας – αυτή η άνεση που έχω πλέον μπροστά στην κάμερα, να δίνω συνεντεύξεις...

Ο Κώστας Τουρνάς δήλωσε ότι πρέπει να διευρύνεις τους μουσικούς ορίζοντές σου, ότι έχεις τις δυνατότητες – να πάει και σε άλλα είδη μουσικής...
Είμαι άνθρωπος που πριν να προσπαθήσει δε λέει «όχι». Χρειάστηκε να πω κάποια ξένα τραγούδια, κάτι που δεν είχα κάνει στο παρελθόν. Μάλιστα, το είπα σε ένα φίλο μου και σχολίασε: «Θα γελάσουμε». Ο ίδιος μου είπε «Φίλε, πήγα να κλάψω, ειδικά στο πρώτο τραγούδι», που ήταν το Stand by Me. Δεν πίστευα κι εγώ ότι μπορώ να κάνω τέτοια πράγματα, και η ιστορία δείχνει πως, αν θέλουμε να κάνουμε κάτι, το κάνουμε. Για να γυρίσω στην ερώτησή σου, το σέβομαι όσο δε φαντάζεσαι να μιλάει ένας τέτοιος άνθρωπος και να λέει τέτοια πράγματα. Το ωραίο είναι να μπορείς να ελίσσεσαι.

Σε έχει βάλει σε σκέψεις;

Έχουν μπει όλοι οι άλλοι στο τριπάκι και θέλουν να λέω ξένα τραγούδια. Για παράδειγμα, σε μια πολύ ωραία εκπομπή που κάναμε στο Σεν Μόριτζ, επειδή αγαπώ τον Φρανκ Σινάτρα, μου ζήτησαν να τραγουδήσω κάτι δικό του. Τραγούδησα με ένα πιάνο τραγούδια που δεν τα είχα βάλει στο στόμα μου, γιατί δεν άκουγα ξένα τραγούδια, κάποια κλασικά κομμάτια τα ήξερα όμως.

Ο ίδιος πώς προσδιορίζεις τραγουδιστικά τον εαυτό σου; Θα έλεγες ότι είσαι λαϊκός τραγουδιστής;
Οι δίσκοι που έχω κάνει έχουν μέσα από λαϊκά κομμάτια, κομμάτια dance, που μπορούν να παίξουν σε ένα κλαμπ, μέχρι ροκιές. Θα ήθελα να ελίσσομαι. Μου αρέσει και αυτό προσπαθώ να κάνω.

Πιτσιρικάς τι μουσική άκουγες;
Πιτσιρικάς ήμουνα των άκρων. Άκουγα Σπύρο Ζαγοραίο, γιατί ήταν Αιγαλιώτης –πηγαίναμε φανατικά και τον ακούγαμε όταν τελειώναμε από το μπάσκετ–, αλλά και Active Member – χιπ χοπ, που τότε υπήρχαν κάνα δυο συγκροτήματα μόνο, όχι όπως σήμερα, που γίνεται χαμός.

Γεννήθηκες στο Αιγάλεω;
Είμαι καθαρόαιμος Αιγαλιώτης... Στα γήπεδα, ξύλο, τρεχάματα, ως νέος και ως οργισμένο νιάτο ξέσπαγα στον αθλητισμό. Εμένα ο αθλητισμός με έσωσε –και προσπαθώ να το περάσω και στους νέους– από τις κακές παρέες και τα ναρκωτικά. Σου μιλάω εμπειρικά σε σχέση με φίλους. Αν κάποια στιγμή παντρευτώ και κάνω παιδιά, τα παιδιά μου θα ήθελα να γίνουν αθλητές.

Μίλησέ μου για την οικογένειά σου.

Ο μπαμπάς γεννημένος στην παράδοση, Πόντιος, είχε ακορντεόν, τραγουδούσε, είχε γράψει τραγούδια ποντιακά. Δούλευε στο τελωνείο, εκεί όπου είναι σήμερα το Αθηνών Αρένα. Η μαμά στο σπίτι, εκπληκτικός άνθρωπος – είμαστε παραδοσιακή οικογένεια. Έχω μάθει να δουλεύω από μικρός. Τα καλοκαίρια φεύγανε όλοι οι φίλοι για διακοπές και ο Χρηστάκης κουβάλαγε κούτες στο τελωνείο για να μάθει πώς βγαίνει το ψωμί. Νομίζω ότι είναι μια τακτική που θα ακολουθήσω κι εγώ με το παιδί μου...

Τι όνειρα έτρεφαν οι δικοί σου για σένα;
Το καλό είναι πως δε με πίεσαν ποτέ να κάνω πράγματα που είχαν ονειρευτεί εκείνοι. Με ήθελαν αθλητή. Θυμάμαι κάποτε ήταν να πάρω μια μεγάλη μεταγραφή στη Νήαρ Ηστ στην Α1 ή στην ομάδα του Αιγάλεω και ρώτησα τον πατέρα μου τι να κάνω. Μου απάντησε: «Κάνε ό,τι λέει η καρδιά σου».

Δε σου ζήτησαν να σπουδάσεις;
Όχι, αφού με βλέπανε. Την ώρα που είχα αγγλικά πήγαινα κι έκανα προπόνηση. Το μπάσκετ ήταν η αρρώστια μου, ήταν η ζωή μου.

Τελικά, πού σε έχουν αποθεώσει περισσότεροι, στην πίστα ή στο γήπεδο;
Μπορώ να σου πω πού με έχουν βρίσει πιο πολλοί. Ήταν σε ένα γήπεδο κάπου στην Πάτρα...

Η ώσμωση από τον αθλητισμό στο τραγούδι πώς συνέβη;
Πάω να υπηρετήσω την πατρίδα...

Κανονικά την υπηρέτησες ή με σαγιονάρες;
Όσο δεν παίρνει. Κατατάσσομαι στις Ειδικές Δυνάμεις στο Μεγάλο Πεύκο, γίνομαι αλεξιπτωτιστής, γίνομαι εκπαιδευτής και παθαίνω ένα σοβαρό ατύχημα. Περνάω άσχημα 18 μήνες από τη ζωή μου, και εκεί ήρθε το μυαλό μου στο κεφάλι μου. Εκεί ανδρώθηκα. Ξαφνικά βρέθηκα να πηδάω από τα αεροπλάνα, ξαφνικά βρέθηκα να έχω τρεις μήνες να κοιμηθώ γιατί έπαθα ένα συγκεκριμένο ατύχημα. Ήμουν πολύ καλός, από 400 άτομα βγήκα μόνο εγώ, νομίζω, και άλλος ένας.

Η συμμετοχή στις Ειδικές Δυνάμεις αποτελεί για πολλούς και επαγγελματικό προσανατολισμό...
Όταν απολυθήκαμε, μας είπαν να πάμε, αν θέλαμε, να δουλέψουμε ως προστασία υψηλών προσώπων. Και όντως πήγα σε ένα μεγάλο επιχειρηματία, γιατί είχα τις περγαμηνές και το βιογραφικό από το στρατό. Μου είπαν «Μας κάνεις», αλλά τελικά αποφάσισα πως δεν ήθελα να το κάνω. Ήμουν αγριεμένος τότε και έπρεπε να κάνω κάτι για να με ηρεμήσει. Το σκεφτόμουν για ένα μήνα ασταμάτητα. Ήμουν σε ένα καφέ με μια φίλη, ήρθε και μια άλλη φίλη και έψαχναν μοντέλα. «Μοντέλο είμαι κι εγώ» είπα. Δε φοβόμουν, δεν έλεγα «όχι» σε τίποτα. «Έχεις κάνει πασαρέλα;». «Έχω κάνει». Πούλαγα τρέλα στον τρελό...

Καλά, δεν κώλωνες;
Όχι. Έλεγα: «Τι θα μου κάνουν; Τι θα πάθω; Το πολύ πολύ να τους δείρω και να φύγω». Οπότε, πηγαίνω ως μοντέλο σε ένα σόου της Ρούλας, πηγαίνω μια δεύτερη, πετυχαίνω μια μπάντα. Τρώω τη φλασιά και σκέφτομαι: «Λες;». Είμαι και άνθρωπος που πιστεύει στη μοίρα. Ρωτάω, λοιπόν, κάποιον από την μπάντα: «Μπορεί να μας ακούσει κάποιος άνθρωπος;». Μου λέει: «Τραγουδάς;». «Τραγουδάω».

Τραγουδούσες παλιά;
Μου ήταν πολύ οικείο. Το τραγούδι υπήρχε μέσα στο σπίτι, υπήρχε στη ζωή μου.

Ποιον πρέπει να ευχαριστήσεις που σε έβαλε στο τραγούδι;

 Εκείνη τη στιγμή ήταν ένας επιχειρηματίας, ο Παναγιώτης Βασιλειάδης, αφού θες να σου πω ένα όνομα. Με είδαν γιατί ήμουν εμφανίσιμος, τα ’λεγα κιόλας... Μου λέει: «Θα σε πάρω στην Πάτρα, δεν μπορώ να σε πάρω εδώ». Να φανταστείς πως είχα πάει στο Romeo πρώτη οντισιόν.

Το σενάριο είχε συνέχεια ή είχε διακοπές;

Είχε διακοπές, είχε και στενοχώριες. Στην Πάτρα τσακώθηκαν οι επιχειρηματίες και... «Ποιος είναι με τον Βασιλειάδη; Φεύγεις!». Ο Χρηστάκης δεν έχει τις άκρες, μάνατζερ, εταιρείες από πίσω για να τον πάρουν να του πουν: «Πήγαινε εκεί». Ξαναγίνομαι μπάρμαν, όπως στο παρελθόν. Ερχόταν ο κόσμος, που ήξερε ότι τραγουδούσα, και μου έλεγε: «Πάλι εδώ; Τι κάνεις εσύ εδώ;». «Βγάζω λεφτά, τι να κάνω;». Ήταν μια μικρή στενοχώρια.

Τότε πήγες στο Gym Show του Star;

Πού το θυμήθηκες αυτό τώρα; Όχι, αυτό έγινε προτού πάω στην Πάτρα. Όμως, δεν περπάτησε.

Με το τραγούδι πώς συνέχισες;
Κάποια στιγμή γνώρισα αυτόν που έχει το Frangelico. «Θέλεις να σε ακούσω;» μου πρότεινε – του είχα κινήσει το ενδιαφέρον. Με άκουσε, με πήρε, δουλέψαμε μαζί για ένα χρόνο. Μετά ήρθε μια καλή πρόταση από τη Θεσσαλονίκη.

Τελικά, όλα ξεκινούν ή περνούν από τη Θεσσαλονίκη...
Εκεί έχεις χώρο και χρόνο για να κάνεις πράγματα.

Πώς έζησες τη Θεσσαλονίκη;
Έμεινα για τέσσερα χρόνια σε ένα σπίτι 1 Χ 1, με ένα στρώμα και μια κουβέρτα... Δούλευα επταήμερα, γύρναγα, κοιμόμουνα, ξύπναγα και έπαιζα τένις. Έκανα αθλητική ζωή...

Χρήστο, είσαι μια ιδιάζουσα περίπτωση. Σήμερα οι τραγουδιστές βγαίνουν είτε μέσω ενός τάλεντ σόου είτε μέσω μιας εταιρείας – με το σπαθί τους. Εσύ προσπάθησες μέσω ενός τάλεντ σόου –αν δεν κάνω λάθος, είχες δηλώσει συμμετοχή στο Fame Story–, αλλά έγινες γνωστός μόνο με το σπαθί σου. Αλήθεια, ποιος σε έκοψε από την οντισιόν για το Fame Story;  Έχει μετανιώσει;
Δε θυμάμαι, μου είπαν πως δεν είμαι ψηλός (σ.σ. είναι πολύ ψηλός). Σίγουρα θα ακούει τα τραγούδια μου...

Οι δικοί σου πού ήρθαν πρώτη φορά να σε ακούσουν;
Στο Frangelico στην Αθήνα, στην Πάτρα όχι. Ήθελα να με ακούσουν ξεψάρωτο.

Από τότε που έπαιζες μπάσκετ τι έχεις κρατήσει;
Τα πάντα. Καταρχήν την ομαδικότητα.

Γυμνάζεσαι;

Αρρωστημένα όμως... Είμαι λάτρης του βουνού. Κάνω σκι, περιμένω πώς και πώς ένα διήμερο ή ένα τριήμερο για να φύγω να πάω να κάνω σκι. Το καλοκαίρι παίζω πολύ τένις. Τελευταία, βέβαια, έχω ανακαλύψει το ποδήλατο. Τώρα μένω στη Γλυφάδα και παίρνω το ποδήλατο και πάω στο Αιγάλεω!

Δεν πιστεύω να πηγαίνεις με το ποδήλατο και στο Romeo;

Στο Romeo όχι, πηγαίνω με τ’ αμάξι.

Τι αμάξι έχεις;
Αγαπώ το Smart.

Ρωτάω γιατί τα εμβληματικά αμάξια της «δυτικής όχθης» είναι η Ιμπρέζα και το  Έβο...

Δεν ήμουν ποτέ γκαζάκιας. Μου άρεσαν πάντα τα καλά αυτοκίνητα, αλλά όχι γιατί τρέχουν. Μου αρέσει η Φεράρι γιατί υπάρχει μια φιλοσοφία πίσω της.

Πρώτη φορά πότε πήρες αμάξι;
Στα 18 μου.

Πιτσιρικάς... «Μέτραγες», δηλαδή.
Αν «μέτραγα», λέει; Ήμουν ο «θεός» του σχολείου. Όταν κάποια στιγμή αναγκάστηκα να πουλήσω το δικό μου γιατί δεν είχα λεφτά, έπαιρνα της αδερφής μου. Γι’ αυτό αργότερα πήρα ένα αυτοκίνητο στον μπαμπά μου, ένα στην αδερφή μου επειδή μου το έδινε, ένα στην άλλη μου αδερφή...

Και σου έμειναν κάποια ψιλά για να πάρεις ένα Σμαρτάκι για σένα... Ήσουν ο γκόμενος στο σχολείο;

Ε, εντάξει... Ήμουν πάρα πολύ ντροπαλός. Πρώτη φορά έκανα έρωτα στα 17 – φίλε, ήμουν μεγάλος. Ήμουν παιδί με μια μπάλα στα χέρια και τίποτε άλλο.

Έχεις θέμα σήμερα μήπως οι γυναίκες κοιτάνε τον Χολίδη το γνωστό;
Ήμουν πιο καλά πριν από μερικά χρόνια, προτού κάνω αυτή τη δουλειά δηλαδή, γιατί δε με ένοιαζε. Τώρα είναι πιο σφιγμένα τα πράγματα. Είναι πιο δύσκολο και να εμπιστευτείς. Απλώς δεν παύει ποτέ το παιχνίδι να υπάρχει, δεν παύω να είμαι κυνηγός. Είμαι παραδοσιακός τύπος, μου αρέσει εγώ να κυνηγάω και όχι να με κυνηγάνε.

Σου έχουν χρεώσει διάφορες σχέσεις και έχεις τσαμπουκαλευτεί όταν το διάβασες. Με την Κατερίνα Παπουτσάκη, τη Ζέτα Μακρυπούλια, τη...
Άσε, θα σ’ τα πω εγώ: την Ευαγγελία Αραβανή... Ευτυχώς που μου έχουν χρεώσει ωραίες γυναίκες. Είμαι τυπάκι που δε θα χρησιμοποιούσε ποτέ μια γυναίκα για να κάνει τη δουλειά του – το θεωρώ άνανδρο. Δεν ήθελα ποτέ να με μάθουν μέσω μιας κοπέλας που έχει κάνει τη δική της καριέρα.

Αισθάνεσαι εργένης;
Και είμαι. Πεθαίνω που είμαι –σε εισαγωγικά– αλήτης, γιατί είμαι «ωραίος αλήτης». Τώρα, αν κάποια μου κάνει «κλικ», το συζητάμε για γάμο.

Πώς είναι η καθημερινότητά σου;
Όταν έχω δουλειά, συνεντεύξεις κ.λπ., προσπαθώ να κοιμάμαι, για να ξεκουράζω τη φωνή και τη μούρη μου. Αν θέλω να κάνω την τρέλα μου, να περάσω καλά, παίρνω ένα αεροπλάνο, πάω ένα Λονδίνο, που περνάμε εκεί πολύ καλά, παίρνω και μια φίλη...

Η δουλειά σου, η επιτυχία σου, ποιες πολυτέλειες σου έχει επιτρέψει;
Να σου πω ποια πολυτέλεια θεωρώ εγώ πιο σημαντική; Όταν κατάφερα να κάνω τη μάνα μου να σταματήσει να δουλεύει. Κάποτε είχα πάρει ένα τζιπ –δεν το έχω πει ποτέ αυτό– και η μητέρα μου ήθελε δύο χρόνια ακόμη για να βγει στη σύνταξη. Κατέβηκα, λοιπόν, από τη Θεσσαλονίκη για να το στρώσω και καλά και πήγα να πάρω τη μητέρα μου από το μαγαζί. Μπήκε η μητέρα μου στο αμάξι και μου είπε: «Είμαι πολύ περήφανη, γιε μου, που πας καλά και πήρες το αμάξι που ήθελες». «Εγώ δεν είμαι πολύ περήφανος», της είπα, «γι’ αυτό και από αύριο δε θα ξαναπάς στη δουλειά». Και πήγα και αγόρασα τα ένσημα για να σταματήσει η μητέρα μου από τη δουλειά.

Σε δέκα χρόνια από σήμερα πώς βλέπεις τον εαυτό σου;

Θα ήθελα να έχω ένα σπίτι στο Κόμο, όπως ο Κλούνεϊ [γέλια]. Όχι, θέλω να έχω υγεία, να είμαι αξιοπρεπής και δυνατός.

 

*Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 2011 στο τεύχος 183

Sitemap    Top Εγγραφή| Είσοδος Playboy Worldwide